ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สาม

“เปลี่ยนแปลงโชคชะตาสิ เจ้าไม่อยากหลุดพ้นจากชีวิตในตอนนี้หรือไร จะปล่อยให้ตัวเองถูกความแค้นบดบังดวงตาไปทั้งชีวิตหรือ ฆ่าคนก็ได้แค่ความสะใจ ผู้ชนะที่แท้จริงยืนหยัดอยู่จนท้ายที่สุดต่างหาก เจ้าไม่อยากพิสูจน์ให้คนอื่นเห็นหรือ ว่าเด็กชาติกำเนิดเช่นเจ้าสามารถไปไกลได้แค่ไหน”

“โชคชะตานึกจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้หรือ แค่พูดน่ะง่ายอยู่แล้ว!”

“ข้านึกจะเปลี่ยนก็เปลี่ยนได้!” นางกล่าวยิ้มๆ “ข้าดวงแข็งกว่าคนอื่น ขอเพียงข้าบอกว่าเปลี่ยนได้ แม้แต่สวรรค์ก็ต้องยอมจำนน เจ้ามาอยู่กับข้าก็ต้องมีวันนั้นด้วยเช่นกัน!”

รอยยิ้มของนางเต็มไปด้วยความเชื่อมั่น! เพียงได้เห็นยิ้มนี้ เขาก็เริ่มหวั่นไหว ใครบ้างจะไม่อยากถีบตัวไปสู่จุดที่สูงกว่า ทว่านับจากที่ลืมตาดูโลก เขาก็ถูกกำหนดมาให้หมกตัวอยู่ในน้ำครำไปทั้งชีวิต นาง…หากมีชาติกำเนิดแบบเขาจริง เหตุใดถึงมั่นใจในตัวเองได้ขนาดนี้

สายตาของเด็กหนุ่มเหลือบมองปลายนิ้วที่ประกบกันโดยไม่รู้ตัว

เขาคิดไปเองหรือไม่นะ ถึงได้รู้สึกว่าเลือดที่กำซาบเข้าสู่ปลายนิ้วร้อนผ่าว เลือดนั้นไหลรินเข้ามาในตัวเขาอย่างเชื่องช้าและนุ่มนวล ทำให้อวัยวะภายในสะบัดร้อนสะบัดหนาว จนเขาสะท้านเบาๆ ไปทั้งตัว…

ปวด…ปวดเหมือนจะตายให้ได้

ปวดกระเพาะ ปวดมือ ปวดกระทั่งใจ

กระเพาะบีบตัวปวดเกร็งเพราะความหิว นิ้วมือที่ถูกมัดยังมีคราบเลือด แค่ขยับนิดเดียว แผลก็ปวดระบม หัวใจ…ก็ปวดสุดแสนเช่นกัน ไม่ได้ปวดใจเพราะชะตากรรมของเขา แต่ปวดใจเพราะตัวเองใช้กระบี่ปาดนิ้วแล้วได้แผลใหญ่เกินไป

แต่ไหนแต่ไรนางแทบไม่เคยได้แผล นอกจากเลือดจะหยุดไหลยาก นางยังไม่ชอบมีแผลเป็น นี่คือนิสัยแปลกๆ ของนาง

หญิงสาวนั่งตัวเอียงอยู่บนพื้นอย่างเกียจคร้าน นัยน์ตาหรี่ปรือเหลือบมองสรรพสิ่งรอบตัว เมื่อครู่ตอนถูกจับมาไม่ทันได้มองให้ถนัด เพิ่งรู้ก็ตอนนี้ว่าตัวเองอยู่กลางเนินเขาจำลอง ถูกเงาของเขาหินบดบังเอาไว้ มองออกไปจากตำแหน่งที่นั่งอยู่เห็นเป็นอาคารกับสวนด้านหน้า

“ไม่ใช่บ้านคน…” ดึกออกอย่างนี้ยังมีเสียงกินดื่มลอยมาแว่วๆ นางเข้าใจทันที อุทานออกมาเบาๆ “โรงเตี๊ยมนี่เอง เด็กนี่ยังฉลาด ถึงได้มาซ่อนตัวในโรงเตี๊ยม คงตั้งใจจะฆ่าข้าทิ้งแล้วซ่อนศพไว้กลางเนินเขาจำลอง กว่าจะมีคนมาพบศพก็ผ่านไปหลายวันแล้ว ส่วนตัวเองก็ดึงผ้าคลุมหน้าทิ้ง เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดธรรมดาเดินออกไป เท่านี้ก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาเป็นใคร…” เกือบไปแล้วจริงๆ

เด็กหนุ่มเห็นนางหิวจนหน้ามืด เลยทิ้งนางไว้แล้วไปหาอาหารมาให้

ทิ้งนางไว้ก็เท่ากับว่าเขาเชื่อที่นางพูด ทว่าก็แค่ภายนอก โดยรวมเด็กนั่นก็ยังไม่ไว้ใจนางอยู่ดี เพียงแต่เกิดใจอ่อนขึ้นมา เลยหาข้ออ้างปล่อยนางไปเท่านั้น

หากนางเจ้าเล่ห์พอก็คงฉวยโอกาสนี้หนีไปให้ไกล ไม่เอาแต่นั่งรอให้เขากลับมาช่วยแบบนี้หรอก

“เด็กนั่นยังนับว่ามีคุณธรรมล่ะนะ ดีกว่าพี่ใหญ่ตั้งเยอะ แต่หากข้าหนีไป เขาก็ต้องวนเวียนอยู่ในคูน้ำครำเหมือนเดิม จนกว่าวันหนึ่งจะฆ่าคนไม่สำเร็จแล้วเป็นฝ่ายถูกฆ่าแทน” กว่าครึ่งของคนที่พอมีสมองอยู่บ้างมักชอบพูดกับตัวเอง “แต่ข้าไม่ได้เปิดโรงทานเสียหน่อยนี่นา เมื่อครู่ก็แค่แผนเอาตัวรอด รับเขาเป็นน้องมีแต่จะสร้างปัญหาให้ข้าเท่านั้น เกิดเป็นคนต้องใจดำเหมือนพี่ใหญ่นั่นล่ะถึงจะอยู่รอด” ระหว่างกำลังรำพึงอยู่นั้น นางก็เห็นเงาดำๆ ได้จากทางหางตา

คนชุดดำคนหนึ่งเดินเข้ามาในระยะสายตานาง

นางนึกว่าเป็นอินเจี้ย กำลังจะโผล่หน้าออกไปดูว่าเขาเอาของกินอะไรมาด้วยก็สังเกตเห็นจากรูปร่างเสียก่อนว่าไม่ใช่ จึงรีบหลบเข้าไปแอบอยู่ข้างหลังเขาจำลอง

กลิ่นเหม็นประหลาดลอยมาเข้าจมูกอีกครั้ง

นางผงะไปเล็กน้อย รีบปิดปากสนิท ปรับลมหายใจให้แผ่วลง แล้วมองลอดรอยแยกของหินออกไปอย่างระมัดระวัง

คนชุดดำคนนั้นย่องไปที่หน้าประตูโรงเตี๊ยมห้องหนึ่ง ก่อนจะเงี่ยหูฟังบทสนทนาข้างใน ใบหน้าด้านข้างถูกผ้าดำบดบังไว้ก็จริง แต่ดูจากรูปร่างก็รู้แล้วว่า…

เฮ้อ นางถอนหายใจเงียบๆ อุตส่าห์สอบได้จนเป็นขุนนาง เพิ่งเป็นได้แค่ไม่กี่วัน ชีวิตก็โลดโผนถึงเพียงนี้ ไม่เข้าใจเอาเสียเลยว่าเหตุใดพวกบัณฑิตถึงได้ชอบเป็นขุนนางกันนัก