ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

“เจ้าแสดงความจริงใจถึงขั้นนี้ ข้ายังจะพูดอะไรได้ อย่าให้ข้าจับได้แล้วกันว่าเจ้าทรยศข้า อู่ฟู” เขาเดินผ่านร่างนางไปแหวกม่านหน้าเกี้ยวให้ แล้วถอนหายใจเฮือก “รีบขึ้นเกี้ยวเถิด น้องชาย”

ถานอู่ฟูลอบถอนใจโล่งอก เขาใจแข็งก็จริง แต่เพราะอายุยังน้อย ไม่เด็ดขาดพอ จึงยอมไว้ชีวิตนาง

ก่อนก้าวขึ้นเกี้ยว เขาพลันถามขึ้น

“เหตุใดจึงอาเจียน ไหนบอกว่าชอบกินอาหารของคฤหาสน์สกุลจางนักไม่ใช่หรือ”

“เพราะข้าไม่กินอาหารของขุนนางกังฉินน่ะสิ” นางตอบคล่องแคล่วเหมือนมีอุดมการณ์ แต่พอนึกถึงรสชาติอาหารของคฤหาสน์สกุลจางก็สะท้านเฮือกไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่ จะว่าไปคนที่มีรสมือเลิศล้ำดุจอี้หยาตัวจริงคือพ่อครัวคฤหาสน์สกุลเนี่ยต่างหากเล่า หากเขารู้ว่าหนึ่งในสาเหตุที่นางไม่ทรยศเขาคือพ่อครัวที่คฤหาสน์ตัวเอง ไม่รู้จะมีปฏิกิริยาอย่างไรบ้าง

“เจ้ารุกเป็นถอยเป็น นิสัยแบบนี้ช่วยให้รับราชการได้อย่างราบรื่น เจ้าตั้งใจจะเป็นขุนนางนานแค่ไหน”

นางยิ้มบาง ตอบตามตรงว่า “ข้ากำลังคิดอยู่”

“คิด? คิดอะไร” เขาจ้องนางเขม็ง เหมือนจะจ้องให้ทะลุเข้าไปถึงความคิด

ในเมื่อนับกันเป็นพี่เป็นน้อง เขาก็ประสงค์จะให้นางตรงไปตรงมากับเขาให้มากที่สุด แม้นางจะไม่ยอมเปิดเผยความลับสุดยอดของนาง แต่ก็ขออย่าได้เสแสร้งตลบตะแลง แบบนี้ถึงจะยืนยันความจริงใจของนางได้

มีหรือนางจะไม่รู้

“คิดว่าเป็นขุนนางสนุกตรงไหนน่ะสิ ไว้ให้ข้าคิดได้แจ่มแจ้งเมื่อไร ก็จะลาออกจากราชการกลับบ้านนอกเอง” นางอมยิ้ม ดวงตาหลุบลงขณะให้คำมั่นอย่างจริงจัง

กับเรื่องนี้ นางใช้เวลาคิดกว่าสามปี

สามปีมานี้ดวงงานของถานอู่ฟูราบเรียบยิ่ง นางยังคงทำงานในสำนักราชบัณฑิตด้วยตำแหน่งอาลักษณ์อย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว

หากใครสักคนนึกถึงนางขึ้นมา กว่าครึ่งมักจำชื่อนางไม่ได้ และจะเอ่ยถึงนางว่า

‘ก็หนุ่มคนรักของเนี่ยเจวี๋ยเหยียนั่นอย่างไรเล่า’

‘เห็นว่าสาบานเป็นพี่เป็นน้องกันนะ ไม่ใช่คนรัก!’

หากใครช่วยแก้ต่างให้ ก็ต้องมีคนโต้กลับไปว่า

‘ข้ออ้างทั้งเพ ท่านไม่เห็นหรือว่าเนี่ยเจวี๋ยเหยียดีกับเขาเพียงไร มีแต่เขาคนเดียวนี่ล่ะที่เนี่ยเจวี๋ยเหยียยอมให้นั่งร่วมเกี้ยว ยอมให้อยู่ร่วมเรือน คอยให้คนส่งข้าวส่งน้ำวันละหกมื้อไม่เคยขาด มีอยู่ครั้งหนึ่ง เนี่ยเจวี๋ยเหยียถึงกับมอบปิ่นปักผมให้เขา ปิ่นนะ! แบบที่สตรีใช้กัน มิเท่ากับประกาศโต้งๆ หรือไร’