ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

‘หือ? ท่านไปได้ยินมาจากไหน’

‘ไม่รู้’

‘ไม่รู้ว่าได้ยินมาจากไหน แล้วไปรู้มาได้อย่างไร’

‘ไม่ต้องทำมาเป็นเล่นคำ ในเมื่อมีคนลือก็ต้องมีคนฟัง มีคนฟังก็ต้องมีคนพูด ไม่เช่นนั้นเจ้าลองไปดูหน้าอาลักษณ์สำนักราชบัณฑิตคนนั้นสิว่าจิ้มลิ้มพริ้มเพราจริงหรือไม่ เด็กหนุ่มหน้าตาเช่นนี้ แม้แต่ข้ายังอยากได้เลย…’

ข่าวลือไร้ความสำคัญแพร่สะพัดไปทั่ว จะปิดหูก็ทำไม่ได้ ต่อให้ไม่อยากฟัง ถึงอย่างไรก็ยังเข้าหูไม่น้อยอยู่ดี

หิมะขาวเกล็ดเล็กละเอียดโปรยปรายลงมาติดเครื่องแบบขุนนาง ชายหนุ่มปัดออกเบาๆ ด้วยกิริยาคล่องแคล่วสง่างาม ขุนนางคนแล้วคนเล่าที่เดินผ่านต่างพากันคารวะเขา สายตาบ่งบอกความเคารพเลื่อมใสและริษยาไปพร้อมกัน

เลื่อมใสที่เขาทำงานในสำนักราชบัณฑิตแค่สามปีก็กลายเป็นตัวเลือกที่มีลุ้นว่าจะได้เข้าไปกินตำแหน่งในสภาขุนนางมากที่สุด ริษยาความสามารถและดวงของเขา มีผู้หนุนหลังที่แข็งแกร่งมั่นคงอย่างสกุลอู๋ สถานะในราชสำนักของเขามีแต่จะสูงขึ้นเรื่อยๆ

เขาเป็นคนปกติ มีภรรยา กำลังจะมีลูก ทำความเข้าใจความชื่นชอบแปลกประหลาดเช่นนี้ไม่ได้ รู้แต่ว่าระหว่างเขากับถานอู่ฟู คนหนึ่งเป็นฟ้า อีกคนเป็นดิน

มองผ่านสีขาวโพลนของหิมะไปก็เห็นถานอู่ฟูเดินตามหลังเขาช้าๆ เกล็ดหิมะตกลงมาเกาะปลายจมูก เจ้าตัวคร้านจะยกมือเช็ดออก เลยย่นจมูกบิดไปมาให้มันตกลงมาแทน มือทั้งสองข้างจับประสานกันอยู่ใต้แขนเสื้อ แก้มแดงเรื่อเพราะอากาศหนาว ดวงตาหลุบต่ำ

เขาชะลอฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว ให้ขุนนางอื่นๆ เดินนำไปก่อน

“อู่ฟู ไม่เป็นไรใช่หรือไม่”

ฝ่ายนั้นเผยอเปลือกตาขึ้น พยายามทำให้ตัวเองกระปรี้กระเปร่าแล้วตอบยิ้มๆ “ข้าสบายดี ยินดีด้วยพี่เสี่ยนย่า ข้าขออวยพรให้ปีนี้ท่านได้รับแต่งตั้งเป็นมหาราชบัณฑิตในสภาขุนนาง ได้ยินว่าฮูหยินก็มีข่าวดีด้วยนี่”

ชายหนุ่มยืดอกขึ้นอย่างภาคภูมิ แต่พอเห็นรอยยิ้มสดใสจริงใจบนใบหน้าเหนื่อยล้าของถานอู่ฟู เขาก็เหม่อลอยไปอย่างห้ามไม่อยู่ ตัวเขาเองพยายามอย่างมากในการสร้างสายสัมพันธ์กับขุนนางอื่น ทว่าก็รู้อยู่แก่ใจว่าตนเป็นที่ริษยาของคนเหล่านั้น มีเพียงถานอู่ฟูที่ไม่เคยอิจฉาเขาเลย

“พี่เสี่ยนย่า?”

เขาได้สติกลับมา ประสานมืออวยพรตอบ “วันนี้เป็นวันปีใหม่ ข้าเองก็ขออวยพรให้เจ้า…ให้เจ้า…”

ให้อะไรดีเล่า เจริญรุ่งเรืองในหน้าที่การงานอย่างนั้นหรือ ใช่ว่าเขาอยากดูถูก ถานอู่ฟูคนนี้นิสัยดีจริง แต่หัวยังดีไม่เท่าบัณฑิตสามัญชนทั่วไปด้วยซ้ำ ไม่รู้ว่าตอนนั้นสอบได้ตำแหน่งทั่นฮวามาได้อย่างไร

ถ้าเช่นนั้นก็ขออวยพรให้…งามกว่าดอกไม้แล้วกัน แม้ว่าความชื่นชอบของเขาเป็นแบบปกติธรรมดา ไม่เคยคิดเกินเลยกับถานอู่ฟู แต่ระยะนี้เขารู้สึกว่าหน้าตาอีกฝ่ายเหมือนสตรีมากขึ้นทุกที สามปีก่อนยังดูเป็นเด็กคนหนึ่ง สามปีให้หลังเมื่ออายุครบยี่สิบ นอกจากจะไม่มีบุคลิกแบบบุรุษ ยังดูละมุนละไมขึ้นด้วยซ้ำ