ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

เขาลอบคิดในใจว่าเป็นเพราะเนี่ยชังหมิงนั่นล่ะ

“อวยพรให้ปีหน้าข้าไม่ต้องมางานถวายพระพรแบบนี้แล้วกัน…” นางงึมงำ วันปีใหม่ทั้งที ต้องมายืนแกร่วหน้าตำหนักเฟิ่งเทียนกับขุนนางอื่นตั้งแต่เช้ายันเย็น ร้องขานว่า ‘ขอทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี’ เพลียจะตายอยู่แล้ว

ถานเสี่ยนย่าหูดี ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือก แต่ด้วยความฉลาดจึงแกล้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น

ประตูซีหวาอยู่ข้างหน้านี่แล้ว ในวังหลวงมีกฎห้ามไม่ให้นั่งเกี้ยวหรือรถม้า ต่อเมื่อเดินออกมาแล้วถึงค่อยนั่งเกี้ยวกลับจวนได้ ขุนนางคนอื่นกรูกันเบียดขึ้นหน้าไปจนพวกเขาแยกออกจากกัน ถานเสี่ยนย่าพลันโพล่งถามเบาๆ

“อู่ฟู เจ้าอยากกลับบ้านหรือไม่”

นางหันมายิ้ม “อยาก อยากมากด้วย”

“เช่นนั้น…รอข้าอยู่ข้างนอกนะ ข้าจะไปส่ง”

นางมองหน้าเขา ก่อนจะอ้าปากหาวปล่อยตัวให้ไหลตามฝูงชนออกจากประตูซีหวาไปช้าๆ ไม่ได้รีบรุดเบียดคนออกไป

พอถึงด้านนอก เหล่าขุนนางต่างแยกย้ายไปคนละทาง บ้างขึ้นม้า บ้างนั่งรถม้า บ้างนั่งเกี้ยว นางขมวดคิ้วมองไปรอบๆ

“ขอแสดงความยินดีกับน้องชายที่แคล้วคลาดปลอดภัยไปได้อีกปี”

เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นข้างตัว จากนั้นลมแผ่วก็พัดเข้ามากระทบร่าง

ไม่ต้องเหลือบตามองก็รู้ว่าคนที่เข้ามายืนข้างๆ คือใคร นางยิ้มสัพยอก “ขอแสดงความยินดีกับพี่ใหญ่ หนึ่งปีมานี้ท่านแก่ขึ้นไม่น้อยเลย”

“ปีนี้ข้าอายุยี่สิบหก เริ่มมีผมหงอกประปรายแล้ว” เขาถอนหายใจ

นางหัวเราะออกมาเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขา “มีผมหงอกก็แสดงว่าพี่ใหญ่ห่วงใยทุกข์สุขปวงประชา ทุ่มเทแรงกายแรงใจให้ชาติบ้านเมืองอย่างไรเล่า”

“ผิดกับเจ้า ชิงมีความสุขก่อนที่ชาวบ้านเขาจะสุข แต่ทุกข์หลังจากที่ชาวบ้านเขาทุกข์”

“นั่นเป็นเพราะต่อให้ฟ้าถล่มลงมาก็มีพี่ใหญ่รับไว้ให้ข้า ข้าจะต้องกังวลอะไรเล่า”

ก็เพราะอย่างนี้นี่ล่ะ ทุ่มเทแรงกายแรงใจเพื่อชาติบ้านเมืองยังไม่เท่าไร สาเหตุหลักคืออกสั่นขวัญแขวนแทนนางอยู่ทุกเมื่อเชื่อวันว่าจะถูกล่วงรู้ความลับต่างหาก

สามปีก่อนเขาเห็นนางเก่งกาจสามารถ ยังนึกว่าอนาคตจะรุ่งโรจน์ ที่ไหนได้ พอนางมั่นใจว่าตัวเองมีที่พึ่งก็…กลายเป็นเฉื่อยแฉะเสียอย่างนั้น

ถือว่าเขาคาดการณ์พลาดเอง! ได้น้องสาวมาคนก็ดีแต่วางท่า นางฉลาดจริง แต่ใช้ความฉลาดแค่กับตัวเองเท่านั้น

“ขุนนางบุ๋นบู๊แยกกันยืนเป็นฝั่งตะวันออกกับตะวันตก ข้าตาดีเลยมองเห็นพี่ใหญ่ ท่านนี่ยอดจริงๆ งานถวายพระพรจัดตั้งแต่เช้ายันเย็น ท่านยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว” พูดพลางเดินตามชายหนุ่มไปที่รถม้าคฤหาสน์สกุลเนี่ย

“แต่เจ้ากลับทำเหมือนจะหมดสติให้ได้” ทำเอาเขาพรั่นพรึงเสียไม่มีดี

“ก็ข้าหนาวนี่นา” นางบ่นเบาๆ “งานถวายพระพรอะไรก็ไม่รู้ ปีใหม่ทั้งทีก็ควรได้นอนสบายอยู่ในห้อง นี่ต้องออกมาร้องทรงพระเจริญหมื่นปีหมื่นๆ ปี มีอะไรน่าสนุกตรงไหน”

“งานพิธีการที่ไม่จำเป็นเช่นนี้ ต้องมีอยู่แล้วล่ะ” เขาสังเกตเห็นว่านางตัวสั่นนิดๆ เลยช่วยกระชับผ้าคลุมกันลมให้แน่นขึ้น ขุนนางโดยรอบเห็นการกระทำน่าคิดลึกของเขาก็พากันมองมาด้วยสายตาแปลกๆ

ถานอู่ฟูเมินสายตาเหล่านั้น ถอนหายใจพูดต่อไปว่า “จะแกล้งป่วยก็ยังไม่ได้ เป็นขุนนางนี่ไม่ง่ายเลยสักนิด” ปกติแอบอู้ได้เมื่อไรเป็นต้องอู้ คนอื่นทำงาน ส่วนนางเอ้อระเหยลอยชายอย่างมีความสุข มีแต่พิธีการหยุมหยิมในราชสำนักนี่ล่ะที่อยากหนีก็หนีไม่ได้