ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่สี่

“อู่ฟู เจ้า…คิดได้หรือยัง” เขาถามอย่างมีนัยสำคัญ

นางมองชายหนุ่มแล้ววาดยิ้มบนเรียวปาก “ยัง”

รถม้าจอดรออยู่ข้างหน้า คนรถเปิดประตูให้ เนี่ยชังหมิงช่วยประคองนางขึ้นรถก่อน จากนั้นตัวเองก็ก้าวตามขึ้นไป

“ยังหนาวอยู่หรือไม่” เขาถามพลางเปิดม่านหน้าต่าง ลมหนาวพัดกรูเข้ามาจนนางสะท้าน

“หนาวจนจะแข็งอยู่แล้ว” นางทิ้งร่างนุ่มนิ่มบอบบางไปซุกผ้าห่มเนื้อนุ่มที่เตรียมไว้บนรถ

“เจ้าเป็นคนทางใต้ จะไม่ชินกับอากาศแบบนี้ก็ไม่แปลก” เขาบอก

เขาประจักษ์นิสัยขี้หนาวของนางตั้งแต่ปีแรก กลับจากสำนักราชบัณฑิต นางเป็นต้องตรงดิ่งไปล้มตัวนอนบนเตียงโดยไม่กินข้าวเย็นด้วยซ้ำ ตอนแรกเขานึกว่านางเป็นโรคอะไรสักอย่าง ต่อมาถึงได้รู้ว่าเป็นเพราะนิสัยขี้หนาวของนางนั่นเอง

พอกำลังจะสั่งให้คนรถออกรถ ก็ได้ยินเสียงคนเรียกอยู่ข้างนอก “เดี๋ยว! ช้าก่อน! อู่ฟู อย่าเพิ่งไป!”

“สหายร่วมงานของเจ้าน่ะอู่ฟู”

“อ้อ” นางงึมงำในคอ ก่อนจะลุกขึ้นนั่งอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย เพราะเดิมทีจวนหลับอยู่แล้ว มาถูกปลุกเสียได้

รอจนนางนั่งเรียบร้อยแล้ว เนี่ยชังหมิงถึงค่อยเปิดประตูรถออกครึ่งหนึ่ง ให้อีกครึ่งที่เหลือบังร่างของนางเอาไว้ จากนั้นก็ส่งยิ้มบางๆ ไปให้ถานเสี่ยนย่า “ใต้เท้าถาน มีอะไรหรือ”

“ก็ไม่มีอะไรหรอก” ถานเสี่ยนย่าเหลือบมองข้างในรถอย่างอดไม่อยู่ “ข้านัดกับอู่ฟูไว้ว่าจะพาเขาไปส่ง”

“จะต้องรบกวนใต้เท้าถานไปไย ข้าเองก็กำลังจะกลับคฤหาสน์สกุลเนี่ยอยู่พอดี ให้เขากลับไปด้วยกันเลยก็ได้ ท่านรีบกลับจวนไปฉลองปีใหม่ดีกว่า” เนี่ยชังหมิงเอ่ยปฏิเสธ

หิมะขาวโพลนปลิวว่อน ลมแรงระลอกหนึ่งพัดเกล็ดหิมะเข้ามาในรถ ถานอู่ฟูจามพรืดแล้วทำตัวหด ถลึงตามองเขาเป็นเชิงตำหนิ

ถลึงตาใส่เขาทำไมกัน อีกฝ่ายไม่ใช่สหายร่วมงานของเขาเสียหน่อย สตรีผู้นี้เหิมเกริมขึ้นทุกที เห็นพี่ชายอย่างเขาเป็นบ่าวคอยไล่แขกไปแล้ว

“อู่ฟู ห่มผ้าสิ!” เนี่ยชังหมิงขมวดคิ้ว ทำท่าจะปิดประตูรถ

ยามนั้นเอง ไม่รู้ว่าถานเสี่ยนย่าไปเอาเรี่ยวแรงมาจากไหน ถึงได้จับประตูรถเอาไว้พลางว่า “ได้ยินว่าพอถึงเทศกาลทีไร หากเจวี๋ยเหยียไม่ได้ออกลาดตระเวนเมืองหลวง ก็จะอยู่ในคฤหาสน์สกุลเนี่ยกับสหายสนิทสี่ห้าคน ถกประเด็นเรื่องความเป็นไปของชาติบ้านเมืองในอนาคต แม้ข้าจะทำงานในสำนักราชบัณฑิต แต่ก็ห่วงใยทุกข์สุขของราษฎรด้วยเช่นกัน ไม่ทราบว่าคืนนี้ข้าขอไปเข้าร่วมด้วยอีกคนได้หรือไม่” พูดจบก็พบว่าเนี่ยชังหมิงไม่ได้มองเขา หากแต่ทอดสายตามองผ่านตัวเขาไปหยุดอยู่ด้านหลังไกลๆ