ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่ห้า

“ท่านถานพูดถูก อู่ฟูยิ่งนานวันยิ่งเจิดจรัส งดงามกว่าสตรีเสียอีก” หลังกินข้าวเสร็จ ต้วนหยวนเจ๋อก็พูดขึ้นเป็นการหยั่งเชิง

ยามนี้ถานอู่ฟูกลับเรือนไปนอนแล้ว ข้างนอกลมแรง หิมะตกหนัก จึงต้องให้ถานเสี่ยนย่าค้างที่นี่หนึ่งคืน ทว่าเรือนพักของเขาอยู่ห่างกับถานอู่ฟูไกลลิบ เจ้าบ้านจงใจขนาดนี้ หากเขายังมองไม่ออก ก็รักษาตัวให้รอดปากเหยี่ยวปากกาในราชสำนักมาหลายปีไม่ได้หรอก

“เช่นนั้นหรือ คงเพราะเห็นกันทุกวันกระมัง ข้าถึงได้ไม่รู้สึกอะไร” จานชามเมื่อครู่ถูกเก็บออกไปแล้ว และถูกแทนที่ด้วยสุราอุ่น เนี่ยชังหมิงรินให้ตัวเองจอกหนึ่ง แล้วจิบพลางกล่าวเนิบๆ

“ข้าดูออกว่าเจ้ามีความรู้สึกให้อู่ฟู”

“เขาเป็นน้องชายร่วมสาบานของข้า ข้าย่อมต้องมีความรู้สึกให้อยู่แล้ว” ชายหนุ่มยังคงยิ้มละไม

“ข้าเป็นสหายเจ้าหรือไม่” ต้วนหยวนเจ๋อถามด้วยสีหน้าจริงจัง

“แน่นอน พวกเราร่วมเป็นร่วมตายมาหลายปี เป็นสหายกัน”

“เจ้านี่โกหกได้หน้าตายเลยนะ” ความขมขื่นปรากฏขึ้นบนใบหน้าคนพูด “รู้จักกันมาหลายปี แม้ข้าจะไม่เข้าใจความคิดเจ้าทั้งหมด แต่อย่างน้อยก็รู้ว่าเจ้ามีความลับมากมายที่บอกคนอื่นไม่ได้ ไม่ว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร เจ้าก็ไม่เคยเปิดใจให้ เว้นแต่อู่ฟูคนเดียว สามปีก่อน…เกิดอะไรขึ้นกันแน่ เจ้าถึงได้เชื่อใจเขาขนาดนี้”

เนี่ยชังหมิงเฉไฉตอบเรื่องไม่สำคัญแทน “สามปีก่อน ข้ากับเขาสาบานเป็นพี่น้องกัน”

“น้องชายคนนี้สำคัญจริงนะ ที่ผ่านมาข้ายังนึกว่าเจ้าเห็นเขาเป็นน้อง แต่เท่าที่ดูตอนนี้ ข้าคงเข้าใจผิด ไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าที่แท้เจ้าก็นิยมบุรุษ”

เนี่ยชังหมิงหัวเราะลั่น “อะไรกัน แม้แต่เจ้าก็ไม่เชื่อข้าหรือ อู่ฟูอายุไล่เลี่ยกับน้องชายแท้ๆ ของข้า ข้าจากบ้านมาตั้งแต่เด็ก แม้จะมีพี่น้องบุรุษมากมาย แต่ก็ไม่เคยได้ใกล้ชิดสนิทสนมกัน อู่ฟูนับได้ว่ามาช่วยเติมเต็มความรู้สึกที่ข้ามีต่อพี่น้อง” เพียงแต่เปลี่ยนจากน้องชายมาเป็นน้องสาวเท่านั้นเอง

พี่ชายกับน้องสาวก็คงให้ความรู้สึกราวๆ นี้กระมัง นิสัยใจคอนางแตกต่างจากพี่น้องเขา เดาใจได้ยากกว่าว่าคิดอะไรอยู่ แต่เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้วที่น้องสาวจะเอาแต่ใจ เขาทนนางได้ และพยายามสุดความสามารถที่จะรักษาความบริสุทธิ์ผุดผ่องให้นางด้วย

กระนั้นหัวใจก็ยังรู้สึกเหมือนถูกหลอกอยู่เสมอ เดิมทีเขานึกว่ารับนางเข้าเป็นพวก นางจะเป็นประโยชน์ต่อเขาได้บ้าง ต่อมาถึงพบว่านางแค่อยากได้ที่พึ่งเท่านั้น เมื่อมีที่พึ่งมั่นคงแน่นอนก็ไม่อยากใช้สมองอีก

แต่เขาอาทรนางฉันน้องสาวไปแล้ว จึงทำร้ายนางไม่ลง

“พี่ชังหมิง!” ต้วนหยวนเจ๋อขมวดคิ้วถามหน้าเครียด “เจ้าเห็นเขาเป็นน้องชายจริงหรือ”

“เรื่องเช่นนี้มีหลอกด้วยหรือไร”