ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่ห้า

“แต่พวกเจ้าใกล้ชิดกันเกินไปแล้วหรือไม่ ต่อให้เจ้ามีใจให้อู่ฟูจริง คนรอบข้างก็ไม่กล้าพูดอะไรหรอก ทว่าเจ้าเป็นคนทำอะไรระมัดระวังมาโดยตลอด หากมีบัณฑิตสอบผ่านอาศัยอยู่ในคฤหาสน์สกุลเนี่ย เจ้าจะพยายามเลี่ยงไม่มาบ้านตัวเอง แต่นี่เจ้ามาหาเขาบ่อยๆ ไม่กลัวว่าคนคิดร้ายจะพูดอะไรหรือ”

เนี่ยชังหมิงเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าวยิ้มๆ “บัณฑิตสอบผ่านที่เข้ามาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์สกุลเนี่ยตอนนั้นทยอยย้ายออกไปหมดแล้ว เหลือแต่อู่ฟูคนเดียว อยู่ในราชสำนักเขาทำงานเหลาะแหละไม่เอาอ่าว ไม่มีใครสนใจหรอก”

“แต่…ถึงอย่างไรข้าก็ยังรู้สึกว่ามันแปลกอยู่ดี…”

“แปลก?” หัวใจเขาพลันสะดุ้งวาบ รอยยิ้มแข็งไปเล็กน้อย

“ใช่ แต่บอกไม่ถูกว่ามันแปลกตรงไหน” ต้วนหยวนเจ๋อถอนหายใจเฮือก ก่อนจะจ้องฝ่ายตรงข้ามเขม็ง “เขากับเจ้าเป็นพวกมีความลับด้วยกันทั้งคู่ พี่ชังหมิง ข้าแค่อยากให้เจ้ารู้ไว้ คำว่าสหายไม่ได้แสร้งคบกันหลอกๆ พวกเราเป็นสหายกันมาตั้งแต่ในสนามรบ เจ้ามีความลับ ข้าก็ไม่ฝืนถาม เจ้าชอบอู่ฟู ข้าก็เห็นดีเห็นงามด้วย หากวันใดวันหนึ่งข้าจำเป็นต่อเจ้า ก็ขอให้บอกสหายที่น่าสงสารคนนี้ให้รู้ด้วยเถิด! ข้ารวบรวมข่าวเบ็ดเตล็ดในราชสำนักได้ แต่ไม่เคยเข้าถึงความคิดเจ้าจริงๆ สักที ถ้าเจ้าไม่พูด ข้าก็ไม่รู้หรอกนะ”

เนี่ยชังหมิงยังคงยิ้มบางๆ เหมือนเดิมไม่เปลี่ยน “ข้ารู้”

“รู้ก็ดี…” ต้วนหยวนเจ๋อนึกเคืองที่สหายเอาแต่ยิ้มแบบนี้อีกแล้ว เขาหมุนตัวไปมองหิมะที่ปลิวว่อนอยู่นอกหน้าต่างแล้วเอ่ยต่อไปว่า “อยากทำอะไรก็ไม่มีปัญญาจะทำได้ดังใจ ข้าอยากขอย้ายไปประจำการชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงใต้ แต่จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้เขียนฎีกาเสียที ในราชสำนักนี้ข้ามันก็แค่ผู้บัญชาการไร้ประโยชน์ที่ได้แต่กินเงินไปวันๆ เท่านั้น บางทีอีกสองสามปีข้าอาจลาออกจากราชการแล้วกลับบ้านไปเป็นชาวนาแทน ใช้ชีวิตพออยู่พอกินยังดีกว่าอยู่อย่างไม่มีอิสระ เจ้าเล่า พี่ชังหมิง?”

“ข้าอุทิศทั้งชีวิตให้ราชสำนัก”

“ต่อให้ต้องแลกด้วยทุกอย่างที่มีน่ะหรือ” เห็นอีกฝ่ายขยับปากจะตอบ ต้วนหยวนเจ๋อก็ชิงพูดต่อเสียก่อน “หากอยากฟังคำลวง ในราชสำนักมีคนพูดให้ฟังอยู่ทุกวี่ทุกวันแล้ว พี่ชังหมิง ข้าอยากฟังคำพูดจากความรู้สึกที่แท้จริงของเจ้า”

เนี่ยชังหมิงเงียบไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินดังนั้น ก่อนจะตอบตามตรง “ข้ายอมเสียทุกอย่างที่มีเพื่อให้แผ่นดินผาสุกร่มเย็น”

สนทนากันจนดึก กระถางไฟมอดลงทีละน้อย อากาศในห้องเริ่มเย็น

หลังจากจัดให้ต้วนหยวนเจ๋อพักห้องที่เรือนปีก เนี่ยชังหมิงก็ถือตะเกียงเดินไปทางห้องหนังสือ ไม่รั้งฝีเท้าแต่อย่างใดเมื่อเดินผ่านเรือนของถานอู่ฟู

แม้จะถือว่าตัวเองเป็นพี่ชาย แต่ถึงอย่างไรชายหญิงก็แตกต่าง เขาเดินไปถึงห้องหนังสือแล้วชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแสงเทียนวูบไหวอยู่ข้างใน ในคฤหาสน์สกุลเนี่ยที่เมืองหลวง มีแต่เขากับอู่ฟูเท่านั้นที่เข้าไปในห้องนี้ เสี่ยวจิ่นไม่ชอบอ่านหนังสือ ส่วนคนอื่นนั้นไม่กล้าล่วงล้ำ

เขาเปิดประตูห้อง ภาพถานอู่ฟูนอนคว่ำอยู่บนตั่งปรากฏสู่สายตา เชิงเทียนตั้งอยู่ด้านข้าง ทาบแสงและเงาลงบนใบหน้าเนียน หญิงสาวเอามือเท้าคาง ดวงตาหลุบต่ำ เหมือนกำลังถือหนังสืออ่าน

นางกำลังอยู่ในวัยสะพรั่ง ไม่ควรที่บุรุษใดจะเสียมารยาทด้วย