ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่ห้า

เขาตระหนกอยู่เงียบๆ ทำท่าจะถอยกลับออกไปทันที พร้อมกับที่หางตาเหลือบไปเห็นเสี่ยวจิ่นหลับอยู่บนเก้าอี้หลังโต๊ะเขียนหนังสือ

“พี่ใหญ่?” ถานอู่ฟูเหลือบตามองมาแล้วยิ้มให้ “คุยกับต้วนหยวนเจ๋อสนุกหรือไม่”

“ก็ดี” เขากำลังจะคิดหาข้ออ้างกลับออกไปก็พลันเห็นนางปิดหนังสือ ชื่อบนปกทำให้เขาผงะไป “อ่านตำราพิชัยสงครามอยู่หรือ”

“ทำไมเล่า หรือว่าพี่ใหญ่ไม่อยากให้ข้าหยิบเล่มนี้มาอ่าน”

“เปล่า หนังสือในห้องนี้ เจ้าอยากอ่านเล่มไหนก็อ่านได้ตามใจชอบ ไม่มีใครห้ามหรอก ข้าแค่สงสัยเท่านั้น” สงสัยว่าบัณฑิตที่ไม่อินังขังขอบเรื่องกองทัพอย่างนาง นึกอย่างไรขึ้นมาถึงได้อยากอ่านหนังสือเล่มนี้

“บอกพี่ใหญ่ตามตรงก็ได้ ความจริงข้าอยากอ่านเล่มนั้นต่างหาก” ปลายนิ้วเรียวเล็กชี้ไปยังหนังสือเล่มบางบนโต๊ะ โดยที่ยังนอนอยู่ในท่าเดิม

เขาลังเลเล็กน้อย ก่อนจะเดินไปหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา แล้วสะดุ้งวาบ “เจ้ารู้ว่าข้ากำลังทำอะไรอยู่”

“พี่ใหญ่ อู่ฟูไม่ชอบใช้สมองก็จริง แต่ไม่ได้หมายความว่าที่เคยบอกว่าเข้าใจความคิดท่านเป็นแค่การพูดส่งเดช ท่านกังวลว่าโจรสลัดวอโค่วแถบชายฝั่งทะเลตะวันออกเฉียงใต้จะกลายเป็นภัยร้ายเข้าสักวัน จึงลอบเกณฑ์ช่างต่อเรือของต้าหมิงเอาไว้ก่อน รอให้ผ่านด่านได้รับพระราชานุญาตจากจักรพรรดิเมื่อใด ก็จะต่อเรือรบอย่างเปิดเผย”

เขาจ้องนางเขม็ง “เจ้า…เดาความคิดข้าได้ถึงเจ็ดแปดส่วนเชียวนะ”

“ไม่เอาน่า อย่าเริ่มอีกสิ พี่ใหญ่ ข้าจงรักภักดีต่อท่านสุดชีวิต อย่าเล่นงานข้าถึงตายเพราะถือว่าข้าไม่มีแม้แต่แรงจะฆ่าไก่เลย” นางกระเซ้า ก่อนจะถอนหายใจเฮือก “เสียดายที่ข้ามันไม่มีพรสวรรค์ แม้จะดูรูปเรือรู้เรื่อง แต่ไม่มีปัญญาจะต่อเรือ”

“เจ้าเป็นแค่บัณฑิต ดูรูปเรือเข้าใจก็ถือว่าเก่งมากแล้ว นี่ไม่ใช่สิ่งที่เจ้าชำนาญ เป็นธรรมดาที่จะต่อเรือไม่เป็น” เลือดร้อนๆ สูบฉีดไปทั่วร่างด้วยความตกตะลึง เจอคนมีความสามารถทีไร เขามักอยากอุปถัมภ์ค้ำจุนทุกครั้ง แต่ในขณะเดียวกันก็ต้องพยายามเตือนตัวเองว่านางเป็นหญิง!

ในเมื่อสวรรค์ประทานความหลักแหลมมาให้ เหตุใดต้องให้นางมาอยู่ในร่างสตรีด้วย อยากให้เขาอึดอัดตายหรือไร

นางผินหน้าไปเล็กน้อย ขนตายาวเป็นแพทาบลงมาปิดเปลือกตาล่าง ขณะเอ่ยเบาๆ ผ่านรอยยิ้ม “ที่ผ่านมาข้านึกว่าตัวเองทำได้ทุกอย่าง ขอเพียงอยากทำ ไม่มีสิ่งใดที่ข้าทำไม่ได้ ที่แท้…ก็มีเรื่องที่ข้าทำไม่เป็นอยู่ด้วยเช่นกัน” นางเหมือนพูดเยาะตัวเอง ทว่าปรีดาไปพร้อมกัน

เขาจ้องมองนางนิ่งพลางเดินไปข้างหน้าสองสามก้าวโดยไม่รู้ตัว “เจ้าทำให้ข้าเสียดายจริงๆ”

“เสียดาย?” นางหัวเราะขันพร้อมเงยหน้าขึ้น เส้นผมยาวสีดำขลับสยายลงบนตั่งราวกับแพรดำ แสงเทียนวูบไหวสร้างเงาลึกลับบนใบหน้านางไม่หยุดนิ่ง “ข้ามีอะไรคู่ควรให้พี่ใหญ่เสียดายกัน หลายปีมานี้ข้าเกาะท่านกินเปล่าๆ กระทั่งค่าเช่าเรือนก็ไม่ต้องจ่ายแล้ว ท่านเอื้อเฟื้อให้มา ข้าก็รับอย่างไม่ละอาย เพราะข้ารู้ว่าสักวันต้องถึงเวลาที่ข้าจะเป็นประโยชน์ต่อท่าน”