ทดลองอ่าน ทั่นฮวาในดวงใจ บทที่ห้า

“เจ้าเป็นบัณฑิต ต่อให้ผ่านไปอีกสักสามสี่ปี หากเจ้าไม่ขยัน ก็ยังจะเป็นบัณฑิตเล็กๆ อย่างนี้เหมือนเดิม ในภายหน้าแม้ข้าต้องออกรบ เจ้าก็ตามไปช่วยรบไม่ได้ อ่านตำราพิชัยสงครามไปจะมีประโยชน์อะไร แม้แต่ดาบเจ้ายังถือได้ไม่นิ่งด้วยซ้ำ ถึงเวลากินไม่ได้กินก็หน้ามืดเป็นลม แล้วจะออกศึกได้หรือ” เขางึมงำ นึกหงุดหงิดขึ้นมาอีกครั้ง

ได้ประจักษ์ความเฉลียวฉลาดของนางทีไร เขาเป็นต้องแค้นสวรรค์ที่ช่างเล่นตลก…เล่นตลกกับเพศของนาง ทำให้เขาขมขื่นใจเหลือแสน

“พี่ใหญ่ ได้ยินมาว่าพี่น้องสกุลเนี่ยจะมีผู้อารักขาประจำตัวทุกคน ตอนได้เจอท่านใหม่ๆ เสี่ยวจิ่นยังอายุไม่ถึงสิบขวบ ตามหลักไม่น่าจะเป็นผู้อารักขาประจำตัวท่านได้เลย” อยู่ๆ นางก็โพล่งถามขึ้นมา

เขาตอบตามจริงโดยไม่ปิดบัง “เจ้าเข้าใจถูกแล้ว พ่อของเสี่ยวจิ่นต่างหากที่เป็นผู้อารักขาประจำตัวข้า แต่เขาตายในสงคราม ภรรยาก็ตายไปก่อนเสียอีก เดิมทีข้าตั้งใจรับลูกสาวเขามาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม แต่เสี่ยวจิ่นไม่ยอม ยืนกรานว่าจะรับหน้าที่ต่อจากพ่อให้ได้ เลยกลายมาเป็นผู้อารักขาประจำตัวข้า”

“มิน่าเล่า…” นางรำพึง

“มิน่าอะไร”

หญิงสาวยิ้ม “ในเมื่อพี่ใหญ่ตั้งใจรับเสี่ยวจิ่นเป็นลูกสาว ก็อย่าละเลยนางเพราะมัวแต่ห่วงเรื่องชาติบ้านเมืองสิ นางอายุสิบเอ็ดแล้วนะ มีอะไรก็ได้แต่เก็บไว้ในใจ บอกว่าจะเป็นพ่อให้นางก็จะพูดแต่ปากไม่ได้”

ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบุรุษ ความคิดไม่ละเอียดอ่อนเท่าสตรี พอจะอ้าปากถามว่าเสี่ยวจิ่นได้พูดอะไรกับนางหรือไม่ ก็เหลือบไปเห็นเสียก่อนว่าบนโต๊ะยังมีจดหมายฉบับหนึ่ง ชายหนุ่มสะดุ้งวาบ มือกำแน่นขึ้นมาทันที

“น้องชายของพี่ใหญ่น่าสนใจดีจริงๆ” นางมองตามสายตาเขาไปยังจดหมาย

“เจ้าอ่านแล้วหรือ” เขาถามเสียงเข้ม

“พี่ใหญ่อย่าได้ถือโทษเลย พวกเราเป็นพี่น้องร่วมสาบานกันหลายปี ข้ายังไม่เคยไปคารวะครอบครัวท่านเลยสักครั้ง ข้าก็แค่อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาชั่ววูบ แล้วก็ได้รู้ว่าพวกท่านพี่น้องเป็นคนฉลาดพอกัน”

“หือ?” เขาค่อยๆ ผินหน้ามามองด้วยสายตาว่างเปล่า “เหตุใดถึงพูดเช่นนั้น”

“จดหมายจากที่บ้านฉบับนี้ คนเขียนคือน้องสิบสองของท่าน เขาน่าจะยังอายุไม่มาก แต่เขียนจดหมายราวกับเล่นทายปริศนา จดหมายธรรมดาๆ จากครอบครัวกลับซับซ้อนซ่อนเงื่อน เอามาประกอบกันแล้วได้ความว่าจิ้งจอกแคล้วคลาด รอดตัวมาได้อย่างปลอดภัย เขาปราดเปรื่องออกอย่างนี้ พี่ใหญ่ที่มองหาคนเก่งมาตลอด เหตุใดถึงไม่ให้เขามาทำงานกับท่านเล่า” นางจ้องมองเขาไม่วางตา ไม่แยแสว่ามือใหญ่เอื้อมมาขยุ้มลำคอตนไว้หลวมๆ

“เพราะเจ้าสิบสองไม่เหมาะกับแวดวงขุนนาง” เขาเอ่ยเสียงนุ่ม “ข้าน่าจะเผาจดหมายฉบับนี้ทิ้งเสียแต่แรก”

แต่เขาทำใจเผาไม่ลงจริงๆ ปีๆ หนึ่งเขาแทบไม่ได้เจอหน้าคนที่บ้าน ช่องทางติดต่อกันเพียงหนึ่งเดียวคือจดหมายจากครอบครัวที่น้องชายคนที่สิบสองจะเขียนมาหาตามกำหนด บางครั้งก็เขียนเรื่องธรรมดาทั่วไป บางครั้งก็ให้ข่าวคราวราชาจิ้งจอก เจ้าสิบสองฉลาดเฉลียว มักจะเปลี่ยนวิธีผูกปริศนาไม่ซ้ำแบบให้เขาตีความ นึกไม่ถึงว่านางจะอ่านเข้าใจ

“พี่ใหญ่ คิดจะฆ่าข้าอีกแล้วหรือ”

(ติดตามตอนต่อไปในเล่ม…)