ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 2

“ข้าไม่ใช่คนไร้การศึกษา และยิ่งไม่ใช่พวกรักสนุกสันหลังยาว!” เนิ่นนานกว่าที่จย่าเป่าอวี้จะเค้นเสียงโต้อ่อนอ่อยออกมาได้ “ต่อให้สอบผ่านแล้วจะอย่างไร ได้เป็นขุนนางในราชสำนักแล้วจะอย่างไร สกุลจย่ารุ่งเรืองมากอยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องเอาข้าไปเพิ่มดอกไม้บนผ้าทอลาย อีกหรอก แล้วต่อให้ข้าออกนอกบ้านมากกว่านี้ก็ยังไม่ถือว่าเป็นการออกไปสำมะเลเทเมา เพราะข้าไปเชื่อมสัมพันธไมตรีตามจวนจวิ้นอ๋องต่างๆ แล้วเจ้าจะเอาคนอย่างจย่าหวนมาเปรียบกับข้าได้อย่างไร! เขาต่างหากที่เป็นเจ้าโง่ไร้การศึกษา รักสนุก สันหลังยาว ตีไก่ไล่สุนัขตัวจริง!”

หลินไต้อวี้เอนตัวพิงราวจังด้วยท่าทางเกียจคร้านพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม “คุณชายรองเป่าผู้เก่งกล้าสามารถ ทุกข์สุขของสกุลจย่าล้วนขึ้นอยู่กับท่านผู้เดียว ขนาดหลันเอ๋อร์สอบได้ตำแหน่งซิ่วไฉ ตอนอายุแปดขวบ คนในบ้านยังไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ ที่แท้เป็นเพราะการออกนอกบ้านของคุณชายรองเป่ามีความสำคัญมากยิ่งกว่านี่เอง”

จย่าเป่าอวี้มีสีหน้าปั้นยาก “เรื่องที่หลันเอ๋อร์สอบได้ตำแหน่งซิ่วไฉ ข้ารู้สึกดีใจไปกับเขาด้วย แต่คนที่เรากำลังพูดถึงตอนนี้คือจย่าหวนนะ ไม่ใช่หลันเอ๋อร์!”

“ก็จริง แต่ข้ารู้มาว่าจย่าหวนไม่ใช่พวกสันหลังยาว หากเป็นเพราะท่านยายไม่อนุญาตให้เขาไปเรียนหนังสือ แล้วนั่นก็เพราะผลการเรียนของเขาที่สำนักศึกษาหลวงดีกว่าคุณชายรองเป่ามาก ดังนั้นจึงไม่อาจปล่อยให้เขาข่มรัศมีของท่าน ทำให้เด็กผู้หนึ่งต้องถูกกักไว้ในบ้าน กระดิกไปที่ใดไม่ได้เพราะต้องถูกผูกมัดด้วยสถานภาพของลูกอนุภรรยา แล้วท่านจะให้เขาทำอย่างไร” นางบอกเล่าถึงความอยุติธรรมในช่วงระยะเวลาหลายปีนี้ออกมาจนหมด

“เพราะเป็นบุตรที่เกิดจากอนุภรรยา กระทั่งตำแหน่งก็ไม่มี แต่สำหรับข้าท่านคือพี่ชายต่างแซ่ของข้าและเขาเป็นน้องชายต่างแซ่ของข้า ไม่มีอะไรแตกต่าง หรือถ้าจะฝืนบอกว่าต่างกันให้ได้ อย่างมากก็แค่ฐานะของพวกท่านสองคนในใจของท่านยายเท่านั้นที่แตกต่าง”

คิดๆ ดูแล้วนางเองก็ใจร้ายเหมือนกัน เพราะคิดว่ากำลังจะได้ไปจากที่นี่ นางถึงเลือกที่จะพูดถากถางเขาในเวลานี้ แต่ก็ช่วยไม่ได้ ในเมื่อเขาเอาตัวมาประเคนให้ด่าถึงประตูเองแล้วจะโทษใคร ยิ่งไปกว่านั้นสิ่งที่นางพูดออกไปล้วนเป็นเรื่องจริงทุกประโยค ไม่ได้ใส่น้ำมันเติมน้ำส้ม เลยแม้แต่น้อย

อำนาจชี้เป็นชี้ตายในบ้านหลังนี้ล้วนอยู่ในกำมือของท่านยาย นอกจากจย่าเป่าอวี้แล้ว หากผู้อื่นคิดจะเผยอหน้าขึ้นมา…เกรงว่าคงเป็นเรื่องยากยิ่งกว่าปีนขึ้นฟ้า

“ขอเพียงข้าตั้งใจ เขาก็อย่าคิดว่าจะสู้ข้าได้” เสียงโต้ของเขายิ่งอ่อนลงกว่าเดิม “เขาเป็นแค่ลูกอนุ เกิดจากบ่าวไพร่!”

ที่เขาดูหมิ่นจย่าหวนเป็นเพราะมารดาและท่านย่าต่างมองไม่เห็นหัวของจย่าหวน นานวันเข้าจย่าเป่าอวี้จึงพลอยไม่ชอบหน้าจย่าหวนตามทุกคนไปด้วยและไม่เคยมองจย่าหวนว่าเป็นน้องชาย…แต่จะเป็นไปได้อย่างไรที่ท่านย่าจะไม่ให้จย่าหวนไปเรียนหนังสือ เห็นอยู่ว่าเขารักสนุกจนไม่ยอมเรียนเองต่างหาก!

“เป็นบ่าวไพร่แล้วไม่ใช่มนุษย์หรือ เสียแรงที่ท่านให้ความรักใคร่เอ็นดูพวกสาวใช้ของตนเองเหมือนของล้ำค่า เหตุใดสาวใช้ของท่านเป็นมนุษย์ ส่วนสาวใช้ของบิดาท่านมิใช่มนุษย์ และน้องชายของท่านก็มิใช่มนุษย์หรือ หากสักวันสาวใช้ของท่านเปลี่ยนเป็นสาวใช้ห้องข้าง แล้วให้กำเนิดบุตรชายแก่ท่าน ท่านจะไม่รักลูกที่เกิดจากอนุภรรยาเช่นนั้นหรือ”