ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 4

บทที่ 4

 เสียดายที่โชคชะตาไม่เป็นไปอย่างใจหวัง

เพราะเมื่อเดินทางไปถึงคฤหาสน์สกุลหลินที่หยางโจว พวกเขาถึงรู้ว่าหลินหรูไห่ป่วยตายแล้ว

หลินไต้อวี้มีสีหน้าเศร้าสลดตลอดเวลา นางถามสวรรค์อยู่ในใจไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรแล้วว่าตกลงเป็นผู้ใดที่กลั่นแกล้งนางอย่างเอาเป็นเอาตายเช่นนี้!

โลกใบนี้ช่างมืดมนเหลือเกิน! ตั้งแต่ทะลุมิติเข้ามาในนิทาน นางก็พบว่าเนื้อเรื่องดำเนินไปแตกต่างจากต้นฉบับอย่างสิ้นเชิง ทำให้นางจำเป็นต้องทำตัวหัวหดเพื่อให้มีชีวิตรอดในคฤหาสน์สกุลจย่า

หลินไต้อวี้เข้าใจว่าขอเพียงนางกลับมาหยางโจวได้ย่อมมีวันดีๆ ให้ผ่านสักหลายวันจนนางจัดการคฤหาสน์สกุลหลินเรียบร้อยและสร้างความน่ายำเกรงสำเร็จ…ไหนเลยจะรู้ว่าบิดาผู้อาภัพของนางจะมาด่วนจากไปเสียก่อน เช่นนี้คิดจะบีบนางให้กระโดดลงบ่อน้ำกลับแดนเซียนหรือ!

ประเด็นสำคัญอยู่ที่หลินไต้อวี้เป็นสตรี และเป็นบุตรสาวกำพร้าที่เพิ่งจะอายุเต็มสิบเอ็ดปีด้วย!

ยุคนี้ยังมีบ่าวผู้จงรักพิทักษ์นายอีกหรือ อย่าโง่งมไปหน่อยเลย นางเคยอ่านเรื่องน่ากลัวอย่างบ่าวยึดสมบัติและกลั่นแกล้งนายจนตายในหนังสือมาไม่น้อย สกุลจย่าก็เป็นตัวอย่างให้เห็นได้

หลินไต้อวี้ไม่สามารถอาศัยบิดาเพื่อสร้างความน่ายำเกรงได้อีกต่อไป แล้วสตรีอายุน้อยเช่นนางก็สามารถถูกบ่าวไพร่ล่วงเกินให้อยู่ในสภาพตายทั้งเป็นได้ง่ายมาก

นอกจากนี้สาเหตุการตายและการจัดพิธีศพของบิดายังทำให้หลินไต้อวี้รู้สึกหวาดผวามากยิ่งขึ้น

ได้ยินว่าบิดาป่วยตายไปเมื่อสามวันก่อน แต่เมื่อวานกลับทำพิธีเผาศพและเก็บเถ้ากระดูกกันเรียบร้อยแล้ว…มีอะไรผิดไปหรือไม่ พิธีศพยุคนี้ต้องยุ่งยากถึงขนาดเอาร่างฝังดินกันอย่างเดียวมิใช่หรือ หรือต่อให้ต้องเผาศพก็น่าจะคอยให้นางกลับมาถึงก่อนสิ มีที่ใดรวบรัดกันให้เสร็จแค่ในไม่กี่วันเช่นนี้ นางเป็นลูกสาวของผู้ตาย การทำพิธีศพย่อมต้องคอยนางมาเป็นผู้ทำพิธีมิใช่หรือ

แต่นี่กลับไม่มีใครยอมคอยนาง จัดการกันเองเสร็จสรรพ ทำให้นางไม่มีแม้แต่โอกาสจะได้ร่ำไห้เรียกความสงสารจากบ่าวไพร่เลย

แย่แล้วๆๆๆ นางชักเริ่มระแวงแล้วสิว่าบ่าวไพร่ในคฤหาสน์สกุลหลินจะไม่ใช่คนดี

ตอนที่เพิ่งเข้าบ้านมานางเห็นบ่าวหลายคนมีท่าทางแปลกๆ ทั้งจู่ๆ พวกบ่าวที่หน้าตาไม่คุ้นก็หายตัวไปตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้ ทำให้หลินไต้อวี้เริ่มรู้สึกไม่ไว้วางใจต่ออนาคต

“ไต้อวี้ อย่าเอาแต่นิ่งไม่พูดไม่จาสิ อยากร้องไห้ก็ร้องออกมาเลย” ฉินเข่อชิงที่ติดตามอยู่ข้างกายเห็นหลินไต้อวี้เดินเข้าไปในศาลตั้งป้ายวิญญาณอย่างเงียบๆ แล้วอดรู้สึกเป็นกังวลไม่ได้

“ผินผิน ไม่ต้องกลัวนะ มีข้าอยู่ด้วย” จย่าเป่าอวี้เข้าใจว่านางกำลังเสียใจจึงตามมาปลอบขวัญ

หลินไต้อวี้ส่ายหน้าช้าๆ ไม่พูดเลยสักคำ ได้แต่ลอบสบถสาบานอยู่ในใจว่าคอยให้นางกลับไปแดนเซียนเมื่อไร เรื่องแรกที่นางจะทำคือตามสืบให้รู้ว่า…ผู้ใดที่แอบเล่นงานนาง!

มารดามันเถอะ นางโมโหจนสมองใกล้จะระเบิดอยู่แล้ว!

จังหวะที่ฉินเข่อชิงกับจย่าเป่าอวี้ไม่รู้ว่าควรปลอบใจหลินไต้อวี้อย่างไร ที่นอกประตูพลันมีเสียงวุ่นวายดังมา จย่าเป่าอวี้หันไปดูก็พบว่ามีบุรุษวัยต้นสี่สิบคนหนึ่ง สวมชุดผ้าแพรชั้นดี ใบหน้าเหลี่ยม จมูกโด่ง คิ้วเรียวเป็นทรงใบหลิว ท่าทางซื่อๆ รีบส่งเสียงเรียกมาตั้งแต่ยังไม่ทันก้าวเข้าห้องว่า “คุณหนู!”

หลินไต้อวี้หันหน้าไปช้าๆ เมื่อเห็นชายผู้นั้นนางก็ควานหาสิ่งที่เกี่ยวกับเขาออกมาจากสมอง นัยน์ตาพลันแดงเรื่อขณะร้องเสียงแหบแห้ง “ท่านอาจี้!”

เสียงแผ่วหวิวแหบแห้งนั้นทำให้คนฟังรู้สึกแสบจมูก ฉินเข่อชิงที่อยู่ข้างๆ ต้องยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา