ทดลองอ่าน นิทานรักนักษัตรปีมะเส็ง บทที่ 4

“คุณหนู” จี้ไหวรีบเข้ามาคุกเข่าตรงหน้านาง “ข้าไม่ดีเอง ข้าดูแลนายท่านไม่ดี ทำให้คุณหนูไม่ได้พบนายท่านเป็นครั้งสุดท้าย ข้ามันสมควรตายนัก”

ทันทีที่จี้ไหวคุกเข่า บ่าวไพร่ที่ตามหลังเขามาก็คุกเข่าตามกันหมด แต่ละคนร้องห่มร้องไห้กันเสียงดังลั่น

“อาจี้…เหตุใดจึงเผาศพท่านพ่อก่อน เหตุใดจึงไม่คอยข้ากลับมาก่อน” ร่างของหลินไต้อวี้สั่นสะท้านประดุจใบไม้ในฤดูสารทแต่กลับยืนตัวตรง ไร้แววขึ้งโกรธ มีเพียงความเศร้าอาลัย น้ำตาเอ่อคลออยู่ในดวงตากระจ่างใสก่อนร่วงรินลงมาตามผิวแก้มอิ่มเอิบ ทำให้บ่าวไพร่ยิ่งคร่ำครวญตีอกชกหัวกันหนักขึ้น

“คุณหนูขอรับ นี่เป็นคำสั่งของนายท่านว่าให้นำป้ายวิญญาณของท่านไปซูโจว และช่วงนี้อากาศเริ่มร้อนขึ้น ข้าจึงต้องถือวิสาสะเร่งทำการพิธีศพเพื่อคอยให้คุณหนูกลับมา แล้วจะได้นำเถ้ากระดูกของนายท่านเดินทางไปยังสุสานสกุลหลิน”

หลินไต้อวี้ฟังแล้วผงกศีรษะเล็กน้อย นางมองบ่าวไพร่ที่คุกเข่าอยู่บนพื้นในลานบ้านแล้วทรุดตัวลงคุกเข่าคารวะพวกเขาอย่างเต็มพิธีการด้วยท่าทางอ่อนแรง

“ไต้อวี้ขอขอบคุณทุกท่านที่ช่วยส่งบิดาเดินทางช่วงสุดท้ายแทนไต้อวี้”

เสียงร่ำไห้จนแหบแห้งยิ่งทำให้น้ำตาทะลักทลายออกมามากขึ้น คำขอบคุณอย่างจริงใจของนางทำให้บ่าวที่ไม่เคยได้รับการยกย่องเชิดชูพากันร้องไห้จนตาแดงและยิ่งไม่อาจทอดทิ้งนางผู้นี้ไปที่ใดได้

“คุณหนู รีบลุกขึ้น ลุกขึ้นเถิดขอรับ อย่าทำให้พวกเราต้องอายุสั้นเลย” จี้ไหวรีบดึงตัวนางให้ลุกขึ้น

“ขอบคุณท่านอาจี้มาก” น้ำตาของหลินไต้อวี้พรั่งพรูประดุจหยาดฝน นางหอบหายใจแล้วไอออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

จี้ไหวเห็นดังนั้นจึงรีบร้องสั่ง “เสวี่ยเยี่ยน ยาของคุณหนูล่ะ ยังไม่รีบประคองคุณหนูให้กลับไปกินยาที่ห้องอีก”

เสวี่ยเยี่ยนผู้มีนิสัยเยือกเย็นเช็ดน้ำมูกน้ำตาแล้วรีบประคองหลินไต้อวี้กลับไปที่เรือนตะวันตก

“พี่เข่อชิง…” หลินไต้อวี้กวักมือเรียกฉินเข่อชิงอย่างอ่อนแรง

ฉินเข่อชิงรีบตามไป จย่าเป่าอวี้ทำท่าจะตามไปด้วยแต่กลับถูกจี้ไหวขวางเอาไว้

“คุณชายรองเป่า ในบ้านกำลังมีงานศพ เกรงว่าจะมีกลิ่นอายอัปมงคล มิสู้ให้ข้าช่วยท่านจัดหา…”

“ไม่เป็นไร น้าเขยข้ามีกลิ่นอายอัปมงคลที่ใด นอกจากนี้ท่านยังเป็นพ่อภรรยาที่ข้าไม่มีวาสนาได้กราบคารวะด้วย ข้าย่อมต้องตามไปส่งวิญญาณท่านอยู่แล้ว”

“หา?”

“นายหญิงผู้เฒ่ายกผินผิน…ไต้อวี้ให้ข้าแล้ว” จย่าเป่าอวี้ยิ้ม ท่าทางกรุ้มกริ่มจนพวกสตรีเห็นแล้วพากันหน้าแดงใจเต้น “ดังนั้นต่อจากนี้ไปเรียกข้าว่าท่านเขยก็ได้ ส่วนเรื่องที่พักช่วยจัดให้ข้าอยู่ข้างห้องของผินผินด้วย”

เขาต้องดูแลภรรยาในอนาคตของตน จะปล่อยให้บ่าวไพร่พวกนี้ทำกำเริบเสิบสานได้อย่างไร

คนที่จะแกล้งนางได้มีเพียงเขาผู้เดียวเท่านั้น!