ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 7

บทที่เจ็ด

อูมู่ฉินกลัดกลุ้มยิ่งนัก ตันไหวชิงไม่ยอมปล่อยนางไป เขาจับตาดูนางอยู่ตลอดเวลา เห็นนางเป็นนักโทษที่ต้องคุมตัวไปส่ง สีหน้าท่าทางบ่งบอกว่า ‘เจ้ากล้าบุ่มบ่ามหุนหัน ข้าก็จะสังหารเจ้าเสีย’

ขืนเป็นเช่นนี้ต่อไป อย่าว่าแต่กลับหุบเขาหมื่นบุปผา ไม่ว่าที่ไหนนางก็ไปไม่ได้

ไม่ได้การ นางจะต้องคิดหาวิธีเกลี้ยกล่อมเขา

“เราปล่อยซือถูหรานไปแล้วจริงๆ ถ้าท่านไม่เชื่อ ไยไม่ไปตรวจสอบดู”

ตันไหวชิงมองนางวาบหนึ่ง พลันหยักยกรอยยิ้ม “ข้าเชื่อ”

นางชะงักอึ้ง จากนั้นก็ถามด้วยความสงสัย “ในเมื่อเชื่อ เพราะเหตุใดถึงยังไม่ปล่อยข้าไป”

“บอกความเป็นมาของเจ้ามา สำนักไหนพรรคใด ข้าฟังแล้วเห็นว่าไม่มีปัญหาย่อมจะปล่อยเจ้าไป”

อูมู่ฉินฟังแล้วในที่สุดก็เข้าใจ คนผู้นี้ต้องการจะตรวจสอบภูมิหลังของนาง ก่อนหน้านี้นางได้แต่แปลกใจ เพราะไม่ว่านางจะอธิบายอย่างไรเขาก็ไม่ยอมปล่อยคน ที่แท้ก็เพราะนางไม่ยอมเปิดเผยความเป็นมาของตน ดังนั้นเขาจึงไม่ตายใจ

“ข้ามีความเป็นมาอย่างไรสำคัญด้วยหรือ เราต่างมีน้ำใจผดุงคุณธรรมช่วยแม่ทัพซือถู นี่แสดงให้เห็นแล้วว่าข้าไม่ใช่คนเลว ไม่ว่าอย่างไรท่านก็ควรฟังเหตุผลบ้าง”

“ถ้าไม่ใช่กลัวคนอื่นจะรู้ความจริง เหตุใดต้องปิดบังความเป็นมาด้วย เว้นเสียแต่จะมีเรื่องที่ไม่อาจให้ผู้อื่นรู้เห็น เจ้าไม่บอก ผู้แซ่ตันย่อมไม่อาจแน่ใจได้ว่าเจตนาในการช่วยคนของพวกเจ้าดีหรือไม่ดี”

อูมู่ฉินถลึงตาใส่เขา เห็นชัดว่าคนผู้นี้ดื้อรั้นยิ่ง นางไม่ยอมพูด เขาก็ไม่ปล่อยคน ดูท่าทางคนผู้นี้เมื่อใดที่ตัดสินใจแล้วก็จะไม่ยอมประนีประนอมง่ายๆ

นางไม่สมัครใจจะบอกและไม่อาจบอก เพราะหุบเขาหมื่นบุปผาถูกมองว่าเป็นพรรคมาร ประมุขหุบเขาก็ถูกมองว่าเป็นนางมาร

คนของหุบเขาหมื่นบุปผาความจริงแล้วไม่ใช่คนเลว เพียงแต่ทำอะไรตามใจชอบจนชินแล้ว ทั้งไม่ใส่ใจประเพณีนิยมและกฎเกณฑ์มารยาทต่างๆ เห็นว่าถูกต้องก็ทำ กับเรื่องที่ผู้คนทั่วไปเข้าใจผิดก็ไม่เคยชี้แจงอะไรมาก จนกระทั่งบัดนี้จึงไม่มีผู้ใดเข้าใจหุบเขาหมื่นบุปผา และคนในหุบเขาเวลาออกไปข้างนอกก็ไม่เคยบอกว่าตนมาจากหุบเขาหมื่นบุปผา ประการแรกไม่ต้องการเปิดเผยตัว ประการที่สองหลบเลี่ยงอันตราย ด้วยเหตุนี้สำหรับคนในยุทธภพแล้ว หุบเขาหมื่นบุปผาจึงเป็นสำนักที่ลึกลับและประหลาด

ถ้านางบอกความเป็นมาของตนออกไป ไม่เพียงเปิดเผยพฤติการณ์ซ่อนเร้นของตน แต่ตันไหวชิงก็ไม่แน่ว่าจะปล่อยนางไปด้วย

เรื่องนี้ก็ชะงักอยู่เพียงแค่นี้ นางไม่คิดจะขอร้องเขาอีก อย่างน้อยนางก็แน่ใจแล้วเรื่องหนึ่ง ตันไหวชิงหาได้คิดจะส่งตัวนางไปให้กรมอาญา เขาก็แค่อยากจะรู้ถึงที่มาของนางให้ชัดเจนเท่านั้น

ในเมื่อเขาดื้อรั้นเช่นนี้ นางก็จะดื้อแพ่งไปกับเขาด้วย และดูว่าใครจะอดทนกว่ากัน

ระหว่างทางทั้งสองไร้คำพูด เขาบอกให้ไปทางไหน นางก็ไปทางนั้น เขาบอกให้หยุด นางก็หยุด

อูมู่ฉินแต่ไรมาก็ไม่กลัวลำบาก การอบรมสั่งสอนผู้เป็นประมุขของหุบเขาหมื่นบุปผาค่อนข้างพิเศษมาก ปฐมาจารย์ต้องการให้หัวใจของศิษย์ทั้งหลายสามารถทานทนต่อการเคี่ยวกรำจากนิสัยอันน่าหวาดกลัวและอันตรายของมนุษย์ เพราะไม่ว่าวรยุทธ์จะสูงส่งแข็งแกร่งเพียงใด หากหัวใจไม่เข้มแข็งพอก็เปล่าประโยชน์ ไม่เพียงถลำเข้าไปในแนวทางที่ผิดได้ง่าย ยังจะนำวรยุทธ์ไปใช้ในทางที่ผิดอีกด้วย