ทดลองอ่าน บัญชาปราบโฉมงาม บทที่ 7

ดังนั้นอย่าเห็นเพียงว่ารูปโฉมภายนอกของอูมู่ฉินดูนิ่มนวลบอบบาง นางเป็นคนภายนอกบอบบางภายในเข้มแข็งอย่างแท้จริง ความจริงในบรรดาประมุขหุบเขาผู้เลอโฉมในแต่ละยุคในอดีต ไม่มีแม้แต่คนเดียวที่ถูกเลี้ยงดูมาดั่งบุปผาที่บอบบาง หากแต่เติบโตขึ้นมาโดยผ่านการทดสอบเคี่ยวกรำหล่อหลอมจิตใจมาครั้งแล้วครั้งเล่า

ตั้งแต่เล็กนิทานข้างเตียงที่นางได้ยินมากที่สุดคือนิทานเกี่ยวกับหญิงงามสิ้นชาติกับกษัตริย์ทรราชที่ทำให้บ้านเมืองล่มสลาย

ปฐมาจารย์บอกรูปโฉมงดงามไม่ใช่เรื่องผิด ที่ผิดก็คือหญิงสาวที่งดงามไม่รู้จักใช้ประโยชน์จากรูปโฉม ความงามคืออาวุธ ต้องพิจารณาดูว่าจะใช้อาวุธนี้ในที่ใด จิตใจดีงามก็เป็นพระ จิตใจชั่วร้ายก็เป็นมาร

ปฐมาจารย์ยังบอกว่าในโลกนี้ต่อให้เป็นหญิงที่งามเพริศพริ้งเพียงใดก็อาจพบกับคนที่ไม่ถูกความงามทำให้ลุ่มหลงมัวเมาได้ เพราะในใจคนผู้นั้นเต็มไปด้วยสัจธรรมอันน่าเกรงขามและน่าเลื่อมใส ดวงตาทั้งสองสามารถมองทะลุรูปโฉมจอมปลอมภายนอกได้ กระบี่คมในมือเปรียบประดุจคันฉ่องส่องมาร จะแทงทะลุหัวใจที่อยู่ภายใต้ผิวหนังดวงนั้นอย่างไม่ยั้งมือไว้ไมตรี เปิดโปงความอัปลักษณ์ชั่วร้ายของจิตใจมนุษย์ ถ้าเจอคนประเภทนี้จะต้องให้ความเคารพและยำเกรง

ตันไหวชิงดูเหมือนจะเป็นคนประเภทนี้ เพื่อแม่ทัพซือถูที่ถูกใส่ความถูกจับคุมขัง ไม่คำนึงว่าจะต้องห้อตะบึงมาไกลนับพันลี้ ดังนั้นในใจของนางจึงเคารพเลื่อมใสเขาอยู่หลายส่วน

คนผู้นี้ถ้าเป็นสหายของหุบเขาหมื่นบุปผาจะต้องเป็นผู้ช่วยเหลือที่ดีแน่

เส้นทางเล็กในป่าขรุขระพวกเขาเดินเท้ามาโดยตลอด หลังออกจากป่า ไม่มีที่บังแดดแล้ว แสงอาทิตย์เจิดจ้าสาดส่องอยู่เหนือศีรษะไม่สบายอย่างมาก นางก็ไม่บ่น กลางคืนค้างคืนกลางแจ้ง เขาปูพื้นนั่งสมาธิ นางก็หาต้นไม้นั่งพิงสัปหงก

ทันใดนั้นเสียงฟ้าในฤดูใบไม้ผลิร้องคำราม พริบตาเดียวฝนก็กระหน่ำลงมา พวกเขารีบไปหาถ้ำหลบฝนได้ทันเวลา ทว่าร่างยังคงถูกฝนซัดเปียก

ตันไหวชิงพลังวัตรกล้าแข็ง สามารถใช้พลังวัตรขับไล่ความหนาวเย็นได้ ไม่นานเสื้อผ้าก็แห้ง แต่อูมู่ฉินในเวลานี้วรยุทธ์ถูกปิดกั้น ไม่อาจโคจรพลังวัตรได้ จำต้องสวมเสื้อผ้าเปียกๆ แต่นางกลับไม่ปริปาก วิธีทำให้เสื้อผ้าแห้งมีมากมาย นางหมุนตัวมองไปรอบๆ พบว่าในถ้ำแห่งนี้มีกิ่งไม้แห้งหญ้าแห้ง ดวงตาพลันสว่างวาบ ในใจคิดว่าคนในหมู่บ้านจะต้องผ่านมาทางนี้บ่อยๆ หรือมีนายพรานเคยมาค้างแรมที่นี่ เพื่อจะก่อไฟถึงได้เก็บกิ่งไม้แห้งหญ้าแห้งมากองไว้ที่นี่ และคงจะใช้ไม่หมดจึงทิ้งไว้

นางรีบย้ายกิ่งไม้แห้งหญ้าแห้งมาไว้ใกล้ๆ ปากถ้ำ เอากิ่งไม้แห้งก่อขึ้นมา จากนั้นก็ปลดห่อสัมภาระบนหลังลง หยิบกลักไฟออกมาแล้วจุดไฟขึ้นที่กิ่งไม้

อากาศรอบด้านอุ่นขึ้นมาทันที นางนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างกองไฟ จากนั้นก็หยิบเสื้อคลุมออกมาจากห่อสัมภาระและห่อหุ้มร่างของตนเอาไว้ หลังจากเคลื่อนไหวอยู่พักหนึ่งนางก็ดึงเสื้อตัวนอกออกมาจากในเสื้อคลุมก่อนจะเอาเสื้อตัวนอกผึ่งไว้เหนือกองไฟ

ตันไหวชิงอยู่ด้านข้างมองนางอย่างปากอ้าตาค้าง ตอนนางทำเรื่องเหล่านี้ดูเป็นธรรมชาติมาก และจิตใจจดจ่อยิ่ง ราวกับข้างกายไม่มีคนอยู่ ร่างของนางมีเสื้อคลุมห่อหุ้มอยู่ ดังนั้นต่อให้ถอดเสื้อตัวนอกออกมา นางก็ไม่ได้เผยอะไรให้ผู้ใดเห็น แต่เขาก็ยังคงเบนหน้าหนีอย่างไม่สบายใจพลางกำมือแน่น รู้ทั้งรู้ว่าที่นางทำสิ่งเหล่านี้เพียงเพื่อจะผึ่งเสื้อให้แห้ง หาได้ต้องการยั่วยวนเขา แต่เขากลับไม่อาจมองข้ามพฤติกรรมของนาง หัวใจที่แต่ไรมาสงบเยือกเย็นพลันร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด

เขาหลับตาลง กดความร้อนรุ่มในใจขุมนั้นลงไป ลำบากไม่น้อยกว่าจะกลับคืนสู่ความสงบเยือกเย็น ผ่านไปไม่นาน กลิ่นหอมขุมหนึ่งค่อยๆ โชยมา ทำให้เขาลืมตาขึ้นมาด้วยความแปลกใจอีกครั้ง

นางกำลังย่างแผ่นแป้ง!