ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 4

เมื่อช่วงเวลาก่อนหน้านี้ เว่ยหลันโจวได้ให้เหลียนจื่อ เฮอจื่อ รวมถึงจือจื่อแนะนำตัวกับฉู่ซินเถียนแล้ว ตอนนี้นางจึงได้รู้ว่าเด็กชายอายุสิบปีทั้งสามคนนอกจากปรนนิบัติเว่ยหลันโจวแล้ว พวกเขาก็ยังกราบอีกฝ่ายเป็นอาจารย์เพื่อนศึกษาวิชาแพทย์จริงๆ แต่มีแค่ในยามที่อยู่ด้วยกันตามลำพังเท่านั้นจึงจะเรียกฝูอ๋องว่า ‘ท่านอาจารย์’

อย่างไรก็ตามฉู่ซินเถียนที่รู้ความลับเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งนั้นก็ถูกเว่ยหลันโจวตักเตือนว่า “ข้าวกินมากกว่านี้ได้ แต่คำพูดจะต้องใคร่ครวญก่อนกล่าวออกมา”

ฉู่ซินเถียนผงกศีรษะรับ แค่ไม่พูดออกไปก็พอแล้วกระมัง

เว่ยหลันโจวใช่หลงตัวเองเกินไปหน่อยหรือไม่ เดิมทีนางไม่ค่อยเชื่อว่าวิชาแพทย์ของเขาจะสูงส่งพอจนถึงขั้นรับลูกศิษย์ได้เช่นนี้ ใคร่ครวญดูแล้ว ท่านอ๋องเจ้าสำราญที่วันๆ เอาแต่หมกมุ่นในกาม ไม่เคยทำเรื่องที่ดีมีสาระอะไรผู้หนึ่งจะมีวิชาแพทย์สูงส่งได้อย่างไรกัน หลอกเด็กยังมีความเป็นไปได้มากกว่า

แต่เขาก็ตรวจเจอโรคพิษเหมันต์ที่ข้าเป็นมาหลายปีได้จริงๆ ในใจนางมีอีกเสียงดังขึ้นมา

นับว่าคนผู้นี้เก็บงำฝีมือได้ลึกล้ำยิ่งนัก…เมื่อคิดถึงสีหน้าอำมหิตบนดาดฟ้าเรือของเขา ฉู่ซินเถียนก็อดกลืนน้ำลายลงคอไม่ได้ บางทีคนประเภทนี้อาจเป็นคนไข้จิตเภท ดีที่สุดนางก็ควรระมัดระวังตัว หลีกเลี่ยงไม่ไปเหยียบกับระเบิดเข้า

เว่ยหลันโจวที่พักผ่อนไปพลางคอยเหลือบมองฉู่ซินเถียนไปพลาง ดวงตาที่พูดได้คู่นั้นของนางถ่ายทอดความคิดที่เปลี่ยนแปลงไปหลากหลายของนางได้อย่างชัดเจน น่าสนใจอย่างยิ่ง ทำให้เขาที่ว่างไม่มีอะไรทำเกิดอารมณ์อยากหยอกล้อขึ้นมาแล้ว “สาวน้อย เจ้ากำลังคิดอะไรอยู่”

ภายในห้องนี้มีข้าเป็นสตรีผู้เดียว เขากำลังคุยกับข้า? ฉู่ซินเถียนพลันนิ่งอึ้ง ก่อนรู้สึกเป็นกังวลขึ้นมาทันควัน นางค้อมตัวลงตอบอย่างนอบน้อม “เปล่าเพคะ ไม่มีอะไร”

เว่ยหลันโจวเลิกคิ้วเข้มขึ้น “ไม่กล้าพูด? กลัวข้า?”

“เพคะ” ฉู่ซินเถียนไม่อยากโกหก

เขาหัวเราะออกมา “เช่นนี้ไม่ดี ข้าชอบความพูดจาตรงไปตรงมาไม่รู้จักเคารพผู้ใหญ่ของเจ้ามากกว่า”

เจ้าชอบ แต่ข้าไม่อยากหาเรื่องตาย! ฉู่ซินเถียนคิดในใจอย่างไม่สบอารมณ์

“ไม่ต้องกลัว เจ้าพูดออกมาได้ตามตรง ข้ารับรองว่าจะไม่ลงโทษเจ้า” เขากล่าวต่อ

ฉู่ซินเถียนไหนเลยจะกล้าพูดออกมาตามตรง เว่ยหลันโจวคิดว่านางโง่จริงๆ หรือ นางส่ายศีรษะโดยไม่พูดจา

เว่ยหลันโจวลุกขึ้นนั่งพลางยื่นมือมากวักเรียกฉู่ซินเถียนราวกับกำลังเรียกลูกสุนัขอย่างไรอย่างนั้น ทำให้นางต้องเดินเข้าไปใกล้อย่างเลี่ยงไม่ได้ เมื่อเขาโบกเรียกอีกครั้ง นางก็เข้าไปใกล้มากขึ้นอีกอย่างไม่เต็มใจ จวบจนสองเท้าเข้าไปชิดขอบเตียงแล้ว เขาถึงได้เปิดปากอย่างพึงพอใจ “หากเจ้าพูดตรงไปตรงมา นอกจากข้าจะไม่ลงโทษเจ้า ยังจะให้เงินเจ้าอีกหนึ่งตำลึงด้วย นี่เป็นวิธีเดียวที่เจ้าจะได้รับค่าตอบแทนในวันหน้าเชียวนะ”

ดวงตาฉู่ซินเถียนสว่างวาบขึ้นทันที

นายท่านเป็นคนใจกว้างออกอย่างนั้น นึกไม่ถึงว่าจะให้เงินแค่หนึ่งตำลึง? เด็กรับใช้ทั้งสามคนแลกเปลี่ยนแววตาประหลาดใจให้กันอย่างรวดเร็ว