ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 4

ฉู่ซินเถียนมองไปยังเว่ยหลันโจว เขาเพียงยิ้มให้นาง เป็นการบอกให้นางลงไปก่อน นางจึงได้แต่ลงไปก่อน ภาพที่เห็นคือสวีซั่นและกลุ่มศีรษะดำๆ ของคนจำนวนหนึ่งที่อยู่ด้านหลังเขา

ต่อจากนั้นเว่ยหลันโจวก็ลงมาจากรถม้า เมื่อได้เห็นสวีซั่นนำเจ้าหน้าที่ทางการกับบ่าวรับใช้มายืนก้มหน้าต้อนรับเขาอย่างยิ่งใหญ่ ก็ทำให้เขายิ้มงามปานล่มเมืองออกมา

รอยยิ้มนี้เรียกได้ว่าเจิดจ้าไปแสนไกล ทุกคนต่างอดมองอย่างโง่งมไม่ได้ เว่ยหลันโจวยังคงโปรยเสน่ห์อย่างต่อเนื่อง อมยิ้มกวาดตามองกลุ่มสาวใช้จนพวกนางใบหน้าแดงใจเต้นรัว

คนผู้นี้จะต้องโอ้อวดถึงเพียงนี้จริงๆ หรือ ฉู่ซินเถียนรู้สึกไร้วาจาจะเอื้อนเอ่ยจริงๆ

เว่ยหลันโจวเองก็ไม่ใช่ไม่สังเกตเห็นถึงสีหน้าที่พยายามข่มกลั้นอาการกลอกตาของฉู่ซินเถียน ความจริงแล้วเขาก็รู้สึกชื่นชอบท่าทางน่ามองนี้ของนางไม่น้อย ถึงขั้นรู้สึกดื่มด่ำ ดังนั้นเขาจึงยืนอยู่ที่เดิมไม่ขยับ ในดวงตาเก็บซ่อนความสนุกสนานเอาไว้ แล้วยื่นนิ้วชี้นิ้วหนึ่งออกมากวักเรียกสวีซั่น เป็นการบอกให้อีกฝ่ายเข้ามาใกล้เขา

สวีซั่นเดินเข้าไปใกล้เว่ยหลันโจวโดยไม่รู้เรื่องอะไร เขาค้อมตัวลง อีกฝ่ายกระซิบสั่งอยู่ข้างหูเขาไม่กี่ประโยค

สวีซั่นนิ่งอึ้งไป ก่อนจะรีบร้อนผงกศีรษะเรียกให้หัวหน้าพ่อบ้านของจวนเดินมา แล้วกระซิบสั่งความต่อ

หัวหน้าพ่อบ้านล่าถอยจากไปทันที แล้วตามหาบ่าวรับใช้ร่างกายกำยำสองคนตามเขาเดินเข้าไปในจวนอย่างรวดเร็ว

เพียงไม่นาน ฉู่ซินเถียนก็เห็นเกี้ยวคนหามขนาดเล็กที่นางเคยเห็นแต่ในละครย้อนยุคหรือละครเกาหลีเท่านั้นหยุดอยู่เบื้องหน้า

และฝูอ๋องผู้ยิ่งใหญ่ที่คร้านจะเดินก็ขึ้นไปนั่งบนเจ้าของสิ่งนั้น ให้บุรุษรูปร่างสูงใหญ่สองคนแบกโยกคลอนไปมา ในมือยังโบกพัดขอบทองที่ไม่รู้ว่าเขาไปหยิบมาจากที่ใดโบกสะบัดไปมาด้วย ก่อนเข้าไปในจวนว่าการโดยเรียกร้องความสนใจได้จากทุกคน

สวีซั่นจัดให้เว่ยหลันโจวกับกลุ่มผู้ติดตามเข้าพักอยู่ในเรือนรับรองอันประณีตแห่งหนึ่งในจวน ในเรือนรองนั้นมีทั้งศาลารับลม ภูเขาจำลองธารน้ำ สวนดอกไม้งาม ซึ่งล้วนสามารถมองออกว่ามาจากฝีมือชั้นครูทั้งสิ้น ส่วนห้องโถงกับห้องพักข้างในยิ่งประดับตกแต่งได้งดงามวิจิตร เครื่องประดับกับเครื่องเรือนมองดูแล้วต่างล้ำค่ายิ่ง

ยามนี้เว่ยหลันโจวเอนร่างอยู่บนเตียงอย่างผ่อนคลายแล้ว ภายในห้องทั้งด้านซ้ายด้านขวาคือเด็กรับใช้ทั้งสามกับฉู่ซินเถียนยืนเรียงอยู่