ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 5

กระนั้นฉู่ซินเถียนที่เป็นคนยุคปัจจุบันกลับสามารถรักษาสีหน้าที่เป็นธรรมชาติได้อยู่ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนางเรียนอยู่ต่างประเทศก็เคยถูกเพื่อนลากไปอาบแดดเช่นเดียวกัน เมื่อเทียบกันแล้ว ภาพตรงหน้านี้ยังนับว่าเด็กน้อย

ความนิ่งเฉยไม่ตกใจของฉู่ซินเถียนทำให้เว่ยหลันโจวรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ต่อมาเขาก็คิดว่าสตรีที่ไม่ตื่นตกใจกับเรื่องเล็กๆ น้อยๆ จึงจะน่าเอ็นดู เขาจึงยิ้มกว้างมองนาง

นึกไม่ถึงว่าจะยังหว่านเสน่ห์ใส่ข้าอีก! ฉู่ซินเถียนย่อกายคารวะน้อยๆ มองดูรอบด้านแล้วก็เตรียมวางถาดเคลือบเงาในมือลงบนโต๊ะหินด้านข้าง

“เอามาให้ข้าตรงนี้” เว่ยหลันโจวกล่าวขึ้นอีกครั้ง

ฉู่ซินเถียนหยุดฝีเท้าพลางหันกายเดินกลับไปทางเขาอย่างยอมรับชะตากรรม เมื่อมาถึงข้างสระ นางก็นั่งยองๆ พร้อมกับยื่นถาดเคลือบเงาให้โฉมงามที่นั่งอยู่ข้างสระ ผู้ที่มีหน้าอกกระเพื่อมใหญ่โตยิ่งกว่านางเสียอีก

“ป้อนข้า” เว่ยหลันโจวกล่าวอีกครั้ง

โฉมงามอ้อนแอ้นที่นั่งอยู่ยิ้มแย้มแล้วยื่นมือออกมาจะหยิบถาดเคลือบเงาในมือของฉู่ซินเถียนไป

“เสี่ยวฉู่ฉู่ป้อน” เขาหันหน้ากลับมายิ้มกล่าว

โฉมงามผู้นั้นนิ่งอึ้ง โฉมงามอีกสองนางที่อยู่ในสระเองก็อึ้งไปพร้อมกัน พวกนางไม่มีใครชื่อนี้ แววตาสงสัยสามคู่ทยอยกันหันมามองโฉมงามนุ่มนิ่มที่ยังคงรักษาท่าทางนั่งยองๆ โดยสองมือประคองถาดเคลือบเงาอยู่

เมื่อถูกพวกนางมองมา ฉู่ซินเถียนเองก็อึ้งงันไปทันใด นางหันไปมองเว่ยหลันโจวโดยไม่รู้ตัว

ดวงตาดอกท้อคู่นั้นโค้งเป็นรอยยิ้ม “ฉู่ซินเถียน เจ้าโง่เกินเยียวยาแล้วจริงๆ ทุกคนต่างกำลังมองเจ้า เจ้ายังคิดว่าผู้ใดเป็น ‘เสี่ยวฉู่ฉู่’ อีกรึ”

“หม่อมฉัน?” ดวงตารูปเมล็ดซิ่งของฉู่ซินเถียนพลันเบิกกว้าง เจ้าอยากทำให้ผู้ใดคลื่นไส้ตายใช่หรือไม่ ข้าขนลุกไปทั้งตัวแล้ว

“เจ้านั่นแหละเสี่ยวฉู่ฉู่” เขาโบกมือให้กับโฉมงามทั้งสาม “พอได้แล้ว พวกเจ้าออกไปก่อนเถอะ”

ต่อให้โฉมงามทั้งสามไม่เต็มใจมากกว่านี้ก็ได้แต่ฉีกยิ้มลุกขึ้นยืน เตรียมเดินออกไปจากสระน้ำ

ฉู่ซินเถียนรีบยกถาดเคลือบเงาเดินมาข้างหน้า ขวางทางพวกนางเอาไว้ แล้วหันหน้าไปมองเว่ยหลันโจวอีกครั้ง “ท่านอ๋อง อย่าทำเช่นนี้สิเพคะ พวกนางต้องรู้จักปรนนิบัติท่านอ๋องมากกว่าหม่อมฉันอย่างแน่นอน ให้พวกนาง…” คำพูดกล่าวไปได้ครึ่งหนึ่ง ฉู่ซินเถียนก็ไม่กล้าพูดต่อแล้ว สีหน้าของเว่ยหลันโจวเปลี่ยนเป็นเย็นชาในชั่วพริบตา มิต่างจากแววตาที่นางเคยเห็นบนดาดฟ้าเรือ