ทดลองอ่าน ภรรยาเปรียบดังของหวาน บทที่ 5

เมื่อโฉมงามทั้งสามเห็นเช่นนั้นก็ไม่กล้าอยู่ต่อแม้แต่ชั่วขณะเดียว ต่างก็รีบร้อนถอยออกไปในทันที

เว่ยหลันโจวสั่งให้ฉู่ซินเถียนวางถาดเคลือบเงาในมือลงข้างสระอย่างเย็นชา

เมื่อเห็นนางปฏิบัติตามอย่างระมัดระวัง ทั้งยังคุกเข่าลงด้านหลังเขาอย่างเจียมตัวยิ่ง เขาถึงได้เปิดปากกล่าวขึ้นมาช้าๆ “เจ้าอยากตายนักหรือ”

ฉู่ซินเถียนที่นั่งอย่างเรียบร้อยมีสีหน้าเปลี่ยนไปยิ่งยวด นางตอบออกมาโดยไม่ต้องคิด “แน่นอนว่าไม่เพคะ แต่ไม่ว่าผู้ใดป้อนก็เหมือนกันมิใช่หรือ พวกนางปรนนิบัติท่านอ๋องได้อย่างดียิ่ง ท่านอ๋องไม่มีความสุขเลยหรือ”

เว่ยหลันโจวเลิกคิ้วเข้มขึ้น “ความกล้าของเจ้ามีไม่น้อยจริงๆ วาจาก็กล้าพูดขึ้นมากนัก”

“หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาร้ายนี่เพคะ วาจาก็ไม่ใช่ไม่น่าฟังเสียหน่อย ท่านอ๋องจะกล่าวว่าวาจาของหม่อมฉันผิดไม่ได้” ไม่ใช่ว่าฉู่ซินเถียนขวัญกล้าเทียมฟ้า แต่นางรู้ว่าบางเรื่องหากพลาดโอกาสกล่าวออกไปแล้ว ความรับผิดชอบบางอย่างก็จะตกอยู่บนร่างตนเอง สลัดอย่างไรก็ไม่พ้น ยิ่งไปกว่านั้น จิตใต้สำนึกของฉู่ซินเถียนก็รู้สึกว่าเขาไม่มีวันทำร้ายนางแน่

เว่ยหลันโจวเอ่ยด้วยท่าทางครุ่นคิด “พวกนางคือพวกนาง เจ้าต่างหากถึงจะเป็นคนที่วันหน้าต้องคอยปรนนิบัติข้าบนเรือ”

“ถึงจะเป็นเช่นนั้นก็สามารถสลับเวรกันได้มิใช่หรือ ในเวลาที่มีพวกนาง หม่อมฉันก็พักผ่อน ตั้งใจศึกษาการทำอาหารว่างไม่ดีหรือเพคะ” ฉู่ซินเถียนพึมพำตอบ ทว่ายามที่เห็นคนบางคนเลิกคิ้วเข้มขึ้นอีกครั้ง นางก็อยากกัดปากตนเองยิ่งนัก นางจะกล่าวตรงไปอย่างสัตย์ซื่อเพียงทำไมกัน ชอบลืมอยู่เรื่อยว่าบุรุษที่อยู่ตรงหน้าหาใช่บุคคลนิรนามที่มาแย่งของกิน

เดิมยังคิดว่าเว่ยหลันโจวจะกรุ่นโกรธ นึกไม่ถึงว่าเขาจะหัวเราะออกมาแทนเสียได้

“ไม่รู้ว่ามีสตรีมากเพียงใดแย่งกันมาปรนนิบัติข้า พอข้ามอบโอกาสให้เจ้า เจ้ากลับไม่รู้จักไขว่คว้าเช่นนี้” ประโยคนี้ของเว่ยหลันโจวไม่ได้โกหกเลยสักนิด

“ไขว่คว้าอะไรกันเพคะ ในจวนของท่านอ๋องไม่ใช่มีสนมเกินร้อยแล้วหรือ” ฉู่ซินเถียนบ่นออกมา ก่อนขมวดคิ้วแล้วตบศีรษะตนเองเบาๆ ปากมากนัก หากข้าไม่กล่าวตอบจะตายหรือไร