ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 3

หวังอี๋เหนียงพูดถึงตรงนี้ก็หยุดมองหลี่เมิ่งซี เห็นอีกฝ่ายยังคงจดจ่อกับงานในมือเหมือนไม่เข้าใจความหมายของตนอย่างไรอย่างนั้น นางถอนหายใจทีหนึ่ง สุดท้ายราวกับตัดสินใจครั้งใหญ่ได้ มองสะใภ้รองแล้วเอ่ยว่า “สะใภ้รองแต่งเข้ามาสองปีแล้ว อนุยังไม่เคยเห็นคนจากบ้านเดิมของท่านมาเยี่ยมเลยสักครั้ง คิดว่าสะใภ้รองอยู่บ้านเดิมคงไม่เป็นที่ต้อนรับสักเท่าไร บิดากับพี่ชายของอนุเป็นขุนนางตำแหน่งเล็กๆ ในชิงโจว มารดาเป็นคนเมตตาอารีคนหนึ่ง หากสะใภ้รองเกิดเรื่อง อนุจะเขียนจดหมายถึงมารดา พวกเขาต้องดูแลท่านได้แน่นอน เพียงแต่สะใภ้รองอย่าได้รังเกียจที่บ้านมารดาของอนุอัตคัดคับแคบไปเลย”

คำพูดนี้ของหวังอี๋เหนียงจริงใจอย่างยิ่ง ตั้งแต่ครั้งก่อนที่หลี่เมิ่งซีช่วยชีวิตลูกสาวทั้งสองของนางไว้ หวังอี๋เหนียงก็เอาใจใส่หลี่เมิ่งซีมาตลอด ช่วงที่อยู่ที่นี่หลี่เมิ่งซีเองก็เห็นนางเป็นคนใกล้ชิด ไม่เคยเห็นนางเป็นบ่าวมาก่อนและไม่เคยรังแกนางด้วย สองคนที่เดิมทีเป็นศัตรูหัวใจ เพราะหมดใจกับบุรุษผู้นั้นแล้วจึงก่อเกิดเป็นมิตรภาพระหว่างพี่น้องอันลึกซึ้ง

วันนี้เห็นหลี่เมิ่งซีลำบาก แม้หวังอี๋เหนียงจะรู้ว่าทำเช่นนี้ไม่สอดคล้องกับธรรมเนียมมารยาท แต่นางรู้ดีว่าในยุคสมัยนี้หากสตรีคนหนึ่งขาดความรักใคร่จากบ้านสามีและบ้านเดิมของตนเองไป จุดจบจะอ้างว้างเพียงใด นางกลัวเหลือเกินว่าสะใภ้รองที่หยิ่งทะนงผู้นี้ เพื่อเอาชนะให้ได้แล้ว สุดท้ายจะต้องหนาวตายอยู่บนถนน

แม้วันนั้นเหล่าไท่จวินจะประกาศต่อหน้าทุกคนว่าหลี่เมิ่งซียังคงเป็นสะใภ้สกุลเซียว แต่นางมองเห็นความเฉียบขาดในดวงตาของเหล่าไท่จวิน การหย่าสะใภ้รองเป็นเรื่องช้าเร็วเท่านั้น ไตร่ตรองอยู่สองคืนสุดท้ายก็มิอาจต้านทานความกังวลต่อโชคชะตาในอนาคตของสะใภ้รองได้ นางจึงยื่นมือเข้าช่วยเหลือ

คำพูดของหวังอี๋เหนียง หากคนไม่ประสงค์ดีมาได้ยินเข้าและแพร่ไปถึงหูนายหญิงใหญ่ ไม่รู้จะเกิดเรื่องวุ่นวายมากน้อยเพียงใด ฟังคำพูดจริงใจเหล่านั้นแล้วหลี่เมิ่งซีอดรู้สึกแสบจมูกไม่ได้ น้ำตาเกือบจะไหลออกมา นางสะกดความตื้นตันในใจ ฝืนตอบอย่างเป็นธรรมชาติ “คำพูดบางอย่างพูดแล้วก็ถือว่าได้พูดแล้ว วันหน้าอย่าได้พูดถึงอีก หวังอี๋เหนียงเข้ามาในคฤหาสน์นานที่สุด ย่อมรู้ว่าคฤหาสน์หลังนี้มีกฎธรรมเนียมมากมาย จะเกิดข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่น้อย ต่อไปหวังอี๋เหนียงปล่อยให้คำพูดเหล่านี้บูดอยู่ในท้องเถอะ อย่าได้พูดออกมาอีกเลย”

หวังอี๋เหนียงฟังแล้วก็รู้ว่าสะใภ้รองหวังดีต่อนาง ไม่อยากให้นางพลอยเดือดร้อนไปด้วย พอคิดว่าสะใภ้รองเองยังยากจะปกป้องตนเอง แต่กลับคิดเผื่อนางก็รู้สึกแสบจมูก น้ำตาร้อนผ่าวสองสายไหลออกมา นางพูดเสียงสะอื้นเล็กน้อย “สะใภ้รอง…”

“ปีนี้ชุนเอ๋อร์เจ็ดขวบแล้ว แม้ภาษิตว่าสตรีไร้ความสามารถเป็นคุณธรรมอย่างหนึ่ง แต่สกุลอย่างพวกเรา งานเย็บปักถักร้อยต้องเรียนรู้ หนังสือตำราก็ต้องเรียนรู้ไว้บ้างถึงจะดี วันหน้าจะได้มีความสามารถในการตั้งตัว แต่งเข้าบ้านสามีก็จะไม่ถูกดูแคลน แต่ก่อนข้าเป็นคนสอนนาง เห็นที่นางติดน้องสาวจึงตามใจไม่ส่งนางไปสำนักศึกษา วันหน้าหวังอี๋เหนียงส่งนางไปเล่าเรียนที่สำนักศึกษาเถอะ ถึงอย่างไรย่อมดีกว่าเรียนอยู่กับข้า หากไม่ได้จริงๆ หวังอี๋เหนียงค่อยขอร้องคุณชายรองให้หาอาจารย์หญิงกลับมาสอนหนังสือแม่นางทั้งสองก็ยังดี”