ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 3

หลี่เมิ่งซีเห็นหวังอี๋เหนียงจะพูดต่อจึงรีบเอ่ยปากขัดคำพูดนาง พูดถึงเรื่องของบุตรสาวแล้ว นี่เป็นเรื่องเดียวที่นางห่วงหากต้องออกจากคฤหาสน์ บุตรสาวทั้งสามของเซียวจวิ้นสนิทสนมกับนาง โดยเฉพาะชุนเอ๋อร์กับเฟิ่งเอ๋อร์ ทั้งสองมักมาฟังนางเล่านิทานที่เรือนปีกตะวันออกเสมอ จากนั้นก็จะนอนอยู่บนเตียงของนาง ทำให้หลี่เมิ่งซีที่ยังไม่เคยเป็นแม่จริงๆ เต็มไปด้วยความอ่อนโยนในหัวใจ อยากพูดเรื่องนี้กับหวังอี๋เหนียงนานแล้ว ตอนนี้เป็นโอกาสอันดีจึงพูดออกมา

หวังอี๋เหนียงฟังแล้วก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าซับดวงตาพลางพูดว่า “สองวันนี้อนุก็ใคร่ครวญเรื่องนี้อยู่เช่นกันเจ้าค่ะ วันนี้ได้ยินสะใภ้รองพูดถึง อนุจะจัดการตามที่ท่านบอกนะเจ้าคะ”

มองหวังอี๋เหนียงที่เห็นตนเป็นเหมือนน้องสาวแท้ๆ ของตนเองแล้ว หลี่เมิ่งซีก็ถอนใจ “หวังอี๋เหนียงอายุยังน้อย อย่าปล่อยวางเรื่องต่างๆ ถึงเพียงนี้สิ สิ่งที่ควรแย่งชิงก็ต้องแย่งชิงไว้บ้าง หวังอี๋เหนียงมีลูกสาวสองคน นี่เป็นสิ่งที่ใครก็แย่งไปไม่ได้ คุณชายรองเย็นชาไปหน่อยก็จริง แต่นิสัยเขาไม่เลวเลย หวังอี๋เหนียงคอยปรนนิบัติให้ดี วันหน้าคุณชายรองต้องไม่ผิดต่อพวกเจ้าแม่ลูกแน่”

“สะใภ้รองกล่าวถูกต้องเจ้าค่ะ เพียงแต่คนเราเมื่อหัวใจตายไปแล้ว ย่อมไม่มีความปรารถนาใดๆ อีก ชุนเอ๋อร์กับเฟิ่งเอ๋อร์ประสบเคราะห์กรรมมากมายตั้งแต่เล็ก หากไม่มีสะใภ้รอง ป่านนี้เด็กทั้งสองคงจะตายไปนานแล้ว อนุเองก็คงเป็นเหมือนเฉินอี๋เหนียง จากไปเช่นนั้น”

หวังอี๋เหนียงพูดถึงตรงนี้และหยุดครู่หนึ่ง เงยหน้ามองหลี่เมิ่งซีก่อนจะพูดต่อ “ตั้งแต่เกิดเรื่องกับลูกสาวสองคนครั้งนั้น เพื่อขอพรให้ลูกสาว อนุจึงไหว้พระทำบุญอยู่บ่อยๆ ช่วงหลังมานี้ถึงตระหนักได้ว่าสรรพสิ่งในโลกนี้ ไม่ว่าจะเป็นคฤหาสน์สกุลเซียวที่หรูหราเกินใคร หรือผู้คนมากมายหลากหลายในคฤหาสน์ เดิมทีล้วนเกิดจากการปรุงแต่งทั้งนั้น หากจะกล่าวถึงต้นกำเนิด ล้วนเป็นความว่างเปล่า แต่เพราะมนุษย์บนโลกมีเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาจึงเกิดรูปและสีสัน ทำให้มนุษย์ลุ่มหลงและลืมรากเหง้าเดิมของตนเอง หากไม่เพราะมีลูกสาวทั้งสองที่ยังห่วงอยู่ อนุก็อยากตัดความว้าวุ่นกลุ้มใจทั้งหมดและเข้าสู่ประตูธรรมเสียเหลือเกิน จะได้สั่งสมกุศลบารมีให้ชุนเอ๋อร์กับเฟิ่งเอ๋อร์มากยิ่งขึ้น บรรเทาบาปให้ลดน้อยลงได้”

ฟังคำพูดของหวังอี๋เหนียงแล้ว หลี่เมิ่งซีอดรู้สึกเสียใจไม่ได้ นางอึกอักครู่หนึ่งแต่กลับไม่ได้พูดอะไรออกมา คนปกติคนหนึ่งกลับบังเกิดความคิดเช่นนี้ หวังอี๋เหนียงอายุแค่ยี่สิบสี่เท่านั้น หากเป็นเมื่อชาติก่อนของนาง ย่อมเป็นวัยที่กำลังงดงามและแสวงหาความสุข

แต่เมื่อเกิดในยุคโบราณที่บุรุษเป็นใหญ่สตรีต่ำต้อยแล้ว นางต้องมาเป็นอนุที่ต่ำต้อยและสูญเสียความรักจากสามีไปตั้งแต่ยังสาว แม้อยากโน้มน้าวนางให้คิดใหม่ แต่ตนจะทำอะไรได้เล่า ถึงอย่างไรชีวิตนี้ของหวังอี๋เหนียงก็หนีความเงียบเหงาในช่วงชีวิตที่เหลือไม่พ้นอยู่ดี คิดเช่นนี้หลี่เมิ่งซีจึงไม่โน้มน้าวนางอีก เพียงถอนเข็มเงินออกมาทีละเล่มและเรียงไว้ในกล่อง

บรรยากาศในห้องพลันหนักอึ้งอย่างแปลกประหลาด จือซย่าปิดปากแน่นสนิทยืนอยู่ด้านข้าง มองหวังอี๋เหนียงด้วยความเห็นใจ

เนิ่นนานผ่านไป เสียงของหวังอี๋เหนียงราวกับลอยมาจากถ้ำอันว่างเปล่า ฟังแล้วไม่เหมือนจริงอย่างยิ่ง “ข้าตัดลูกสาวไม่ได้ ตัดสะใภ้รองไม่ได้ ตัดเรื่องทางโลกไม่ได้ ตัดความว้าวุ่นใจเหล่านี้ไม่ได้ จึงก้าวข้ามธรณีประตูนั้นไปไม่ได้ สุดท้ายก็เป็นได้เพียงปุถุชนทั่วไปคนหนึ่ง…” ทอดถอนใจพักหนึ่ง หวังอี๋เหนียงจึงลุกขึ้นขอตัว