ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 3

หลี่เมิ่งซีเรียกหงจูเข้ามา ช่วยกันกับจือซย่าป้อนยาให้เซียวจวิ้น วันนั้นหมอสั่งยาให้ก็จริง แต่หลี่เมิ่งซีเหลือบมองเพียงแวบเดียวและวางไว้ด้านข้าง ตั้งแต่เมื่อวานก็ใช้ยาของนางเองตลอด ให้หงจูกับจือซย่าคอยป้อนทุกวันโดยไม่ให้สาวใช้คนอื่นๆ เห็น หงจูเห็นว่ายานี้ได้ผลจึงตามใจนาง

เห็นทั้งสองป้อนยาเสร็จ เก็บของเรียบร้อย หลี่เมิ่งซีก็เปิดผ้าพันแผลที่มือขวาของเซียวจวิ้นเพื่อตรวจดูบาดแผลของเขา บริเวณเนื้อเน่าเริ่มมีสีแดงเหมือนกำลังจะเกิดเนื้อใหม่ขึ้น มีแนวโน้มว่าแผลจะค่อยๆ สมาน นางทำความสะอาดอีกครั้ง ใส่ยาและพันแผลให้เรียบร้อย

มองใบหน้าของเซียวจวิ้น รอยฟกช้ำจากการถูกตียังไม่หายไปทั้งหมด แต่ใบหน้ากลับเป็นปกติแล้ว เช้าวันนี้ไม่มีไข้ ฟังลมหายใจมั่นคงสม่ำเสมอของเซียวจวิ้นพลางคิดว่าเขาน่าจะฟื้นได้แล้ว

คิดเช่นนี้จึงเรียกหงจูมากำชับยาที่ต้องกินและใช้ในสองวันนี้อย่างละเอียด สุดท้ายจึงเอ่ยว่า “คุณชายรองไข้ลดแล้ว ประเดี๋ยวน่าจะได้สติ ไปเรียนเหล่าไท่จวินว่าข้ากลับเรือนปีกตะวันออกก่อน มีเรื่องอะไรค่อยส่งสาวใช้ไปแจ้งที่เรือนปีกตะวันออกแล้วกัน”

หงจูได้ยินว่าสะใภ้รองจะกลับเรือนปีกตะวันออกก็ตะลึงงัน ตลอดสองวันนี้คนที่ปรนนิบัติอยู่ในห้องต่างรู้ว่าตอนคุณชายรองไม่ได้สติมักจะเพ้ออยู่ตลอด และเอาแต่เรียกชื่อสะใภ้รอง ทำเอานางตกใจจนไม่กล้าให้สาวใช้เข้ามา มีเพียงนางกับหงซิ่งคอยปรนนิบัติอยู่ในห้องเท่านั้น

ใช้หัวเข่าคิดก็รู้ได้ว่าคุณชายรองฟื้นขึ้นมาแล้วคนแรกที่เขาอยากเห็นมากที่สุดก็คือสะใภ้รอง ทว่าสะใภ้รองที่ไม่สำรวมผู้นี้หลังจากปรนนิบัติดูแลคุณชายรองอยู่สองวันโดยมิได้พักผ่อน ถึงเวลาเอาหน้ากลับจะหนีหน้าไปเสียอย่างนั้น นางไม่อยากสร้างความทรงจำดีๆ ต่อหน้าคุณชายรองแม้แต่น้อยนิดเลยหรือ อย่างน้อยคุณชายรองจะได้ช่วยต่อสู้เพื่อนาง บางทีอาจเอาชนะเหล่าไท่จวินได้จริงๆ ก็ได้

ตั้งแต่เรื่องที่สะใภ้รองเป็นลูกอนุถูกเปิดเผย สาวใช้และบ่าวหญิงทั้งหลายในเรือนเซียวเซียงต่างก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงเรื่องนี้ ปรนนิบัติรับใช้อย่างระมัดระวัง เกรงว่าจะพลั้งปากทำผิดพลาดไป แม้แต่หงจูเองเวลาคุยกับสะใภ้รองยังไม่เป็นธรรมชาติเหมือนแต่ก่อน นางคาดเดาความคิดในใจสะใภ้รองไม่ออก แน่นอนว่าย่อมไม่กล้าพูดจาส่งเดช ทว่าตอนนี้ไม่เหมือนกัน ครั้นเห็นสะใภ้รองจะจากไปจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “สะใภ้รองเหนื่อยแล้ว บ่าวปรนนิบัติท่านพักผ่อนสักครู่เถอะเจ้าค่ะ คุณชายรองใกล้จะฟื้นแล้ว บ่าวคิดว่าคุณชายรองฟื้นขึ้นมาแล้วคนแรกที่อยากเห็นจะต้องเป็น…”

หงจูที่กำลังพูดพอเห็นสายตาที่น่าเกรงขามของหลี่เมิ่งซีกวาดมองมาแล้ว นางตกใจจนกลืนคำพูดที่เหลือกลับลงไป อึกอักครู่หนึ่งก็ไม่ได้เปล่งเสียงออกมาอีก เพียงมองหลี่เมิ่งซีอย่างประหม่า

เห็นหงจูไม่พูดอะไรแล้ว หลี่เมิ่งซีจึงถอนสายตากลับมา ชี้ยาขวดสุดท้ายแล้วเอ่ยว่า “ยาขวดนี้เพิ่งซื้อกลับมาจากร้านยาอี๋ชุน เห็นว่าช่วยสร้างกล้ามเนื้อและทำให้โลหิตไหลเวียนดีขึ้น ไม่ทิ้งรอยแผลเป็นไว้ อย่าลืมเปลี่ยนยาที่แผลบนมือของคุณชายรองตามเวลาด้วย” หลี่เมิ่งซีพูดจบก็ไม่สนใจหงจูอีก นางให้จือซย่าประคองเดินออกไป

“บ่าวจะทำตามคำสั่งของสะใภ้รองอย่างเคร่งครัด บ่าวน้อมส่งสะใภ้รองเจ้าค่ะ”