ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 3

เซียวจวิ้นลืมตา รู้สึกงุนงงไม่รู้ตนเองอยู่ที่ใด เขาจำได้ว่าเพราะล่วงเกินท่านย่ากับบิดาจึงถูกบิดาลงโทษให้คุกเข่า หันมองไปรอบด้านก็พบว่าเป็นห้องนอนของตนเอง คิดว่าเขาคงเป็นลมและถูกส่งกลับมา จำได้ว่าก่อนเป็นลมเขาคิดถึงซีเอ๋อร์ เขาพลันนึกอะไรขึ้นได้ ยื่นมือไปลูบคลำที่หน้าอก ว่างเปล่าไม่มีอะไรทั้งนั้น เขาตกใจก่อนดิ้นรนลุกขึ้นนั่ง

พอออกแรงถึงได้รู้ว่าร่างกายไม่มีแรงแม้แต่น้อย จึงเปิดปากตะโกน “หงจู หงจู!”

หงจูที่งีบหลับอยู่บนตั่งนุ่มได้ยินเสียงคุณชายรองก็ลืมตาทันใด เห็นคุณชายรองกำลังมองนางจึงผุดลุกขึ้นทันที ปราดไปข้างเตียงแล้วพูดอย่างตื่นเต้น “ในที่สุดคุณชายรองก็ฟื้นแล้ว บ่าวเผลอหลับไป คุณชายรองหมดสติไปสองวัน ในที่สุดก็ฟื้นเสียที คุณชายรองจะทำอะไรเจ้าคะ”

ในที่สุดก็รอจนหงจูที่พูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดหุบปากลงได้เสียที เซียวจวิ้นเอ่ยถาม “ข้าหลับไปสองวัน เสื้อผ้าที่ข้าสวมใส่วันนั้นเล่า”

ฟังคำพูดไม่มีหัวไม่มีท้ายของเซียวจวิ้นแล้ว หงจูงุนงงอยู่นานจึงได้สติ รีบตอบว่า “เสื้อผ้าที่คุณชายรองสวมใส่วันนั้นสกปรก บ่าวส่งไปซักแล้วเจ้าค่ะ สองวันนี้น่าจะส่งกลับมาแล้ว คุณชายรองจะสวมหรือเจ้าคะ”

เซียวจวิ้นได้ยินว่าเสื้อผ้าถูกส่งไปซักสีหน้าก็เปลี่ยนไป เขาถามเหมือนไม่ใส่ใจ “ของที่อยู่ในเสื้อผ้าได้เอาออกมาหรือไม่”

เรื่องนี้ยังต้องถามด้วยหรือ! หรือคุณชายรองเลอะเลือนไปแล้วจริงๆ ได้ยินเซียวจวิ้นถามเช่นนี้ หงจูก็มองเขาอย่างเป็นกังวลและตอบอย่างระมัดระวัง “เอาออกมาหมดแล้วเจ้าค่ะ คุณชายรองจะหาอะไรเจ้าคะ บ่าวจะไปหยิบมาให้”

“เอามาให้หมด”

หงจูหันหลังไปหยิบถาดใบหนึ่งออกมาจากใต้ตู้ บนนั้นมีหยกประดับ เซียว ตั๋วแลกเงิน และของใช้ติดตัวอื่นๆ ของเซียวจวิ้น นางยกไปตรงหน้าผู้เป็นนาย

เซียวจวิ้นกวาดตามองรอบหนึ่งก็ไม่พบว่ามีของที่เขาต้องการ ใบหน้าซีดขาวเล็กน้อย จ้องถาดใบนั้นอย่างเหม่อลอย

หงจูประคองถาดยืนอยู่ตรงนั้น เห็นเซียวจวิ้นไม่พูดไม่จา ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไรจึงเอ่ยถาม “คุณชายรองต้องการอะไรเจ้าคะ”

“มีแค่นี้หรือ ไม่มีอย่างอื่นอีกแล้ว?”

หงจูฟังแล้วอึ้งไป พลันนึกถึงของอย่างหนึ่งขึ้นมาได้ รีบตอบว่า “คุณชายรองโปรดรอสักครู่!”

หงจูพูดจบก็หมุนตัวไปวางถาดลง แล้วค้นดูในตู้ข้างเตียงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหยิบห่อของขนาดเล็กที่ห่อด้วยผ้าเช็ดหน้าออกมา เปิดออกดูแล้วเป็นปอยผมที่หลี่เมิ่งซีตัดออกมา ถูกล้างจนสะอาด เปล่งประกายเงางาม นางยื่นให้เซียวจวิ้นด้วยสองมือ “คุณชายรองต้องการหาสิ่งนี้หรือเจ้าคะ เมื่อวานบ่าวรู้สึกว่าของสิ่งนี้…ไม่ควรให้บ่าวคนอื่นเห็น จึงแยกเก็บไว้ต่างหากเจ้าค่ะ”

เห็นปอยผมนั้นแล้ว ดวงตาเซียวจวิ้นก็เปล่งประกายต่างออกไป เขายื่นมือซ้ายออกไปและห่อเก็บไว้อย่างเงอะงะ แล้วนำมาเก็บไว้ในอกเสื้ออย่างระมัดระวัง ก่อนจะพรูลมหายใจยาวออกมา

ดวงตากวาดมองหาไปทั่วห้องอีกครั้ง มองอยู่นาน ใบหน้าพลันปรากฏแววตื่นตระหนก เซียวจวิ้นถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน “สะใภ้รองเล่า ยังอยู่ในคฤหาสน์หรือไม่!”

เห็นคุณชายรองเก็บผมของสะใภ้รองราวกับเป็นของล้ำค่า แต่เมื่อคิดถึงฐานะลูกอนุของสะใภ้รองแล้ว หงจูลอบรู้สึกเสียดายแทนสะใภ้รองจริงๆ ได้ยินเสียงร้อนรนของคุณชายรองก็รู้ว่าคุณชายรองกังวลอะไร นางจึงรีบตอบ “คุณชายรองวางใจเถอะเจ้าค่ะ สะใภ้รองยังอยู่ในคฤหาสน์ตลอด ปรนนิบัติดูแลท่านโดยไม่ได้พักผ่อนเลยตลอดสองวัน เมื่อครู่เห็นท่านไม่มีไข้แล้วจึงกลับเรือนปีกตะวันออกไปเจ้าค่ะ”