ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 9

“พูดถึงกำลังทรัพย์และรากฐาน แม้ร้านยาอี๋ชุนจะเทียบสกุลเซียวของเราไม่ได้ แต่สองปีมานี้เซียนปรุงยาช่วยเหลือชาวยุทธ์ไว้ส่วนหนึ่ง อีกทั้งเขายังเป็นน้องชายบุญธรรมของรัชทายาท มีทั้งคนดีและนักเลงคอยให้การสนับสนุน อำนาจยิ่งใหญ่น่าเกรงขาม หากตั้งตัวเป็นศัตรูกับสกุลเซียวของเราจริง สกุลเซียวของเราก็ใช่ว่าจะได้เปรียบ เกรงว่าถึงสุดท้ายแล้ว สองฝ่ายต่างเสียหายบอบช้ำเสียมากกว่า อีกอย่างร้านยาอี๋ชุนไม่ขาดแคลนเงินทอง เซียนปรุงยาหาใช่คนที่ใช้เงินแล้วจะเชิญมาได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าเขาอยู่ในผิงหยางหรือไม่ยังพูดยาก ลูกสะใภ้อยากให้นายท่านใหญ่ผู้เป็นประมุขสกุลสูงศักดิ์ไปคุกเข่าอ้อนวอนที่หน้าร้านยาอี๋ชุนท่ามกลางสายตาของทุกคนจริงๆ หรือ” เหล่าไท่จวินเหลือบมองลูกสะใภ้ที่ทิฐิไร้เหตุผลตรงหน้าผู้นี้แล้ว น้ำเสียงก็เปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ

เห็นมารดาเริ่มโมโห นายท่านใหญ่เหลือบมองนายหญิงใหญ่ด้วยสายตาตำหนิ ก่อนจะเอ่ยว่า “เรื่องมาถึงขั้นนี้ ทุกอย่างล้วนให้มารดาเป็นผู้ตัดสินใจ หากจวิ้นเอ๋อร์ยืนกรานไม่เป็นประมุขสกุลจริงๆ ก็ไม่เป็นไร ถึงอย่างไรย่อมดีกว่าตาย”

“นายท่าน…”

“เจ้าอย่าพูดอีกเลย เรื่องนี้ทำตามความประสงค์ของมารดา ส่งนายหญิงใหญ่กลับไปพักผ่อนที่เรือนหยั่งซิน”

นายท่านใหญ่ตัดสินใจโดยไม่สนใจความไม่พอใจของนายหญิงใหญ่

หงจูคุกเข่าอยู่ในห้องพักฝั่งตะวันออกของอารามชิงซิน นางโขกศีรษะพลางพูด “บ่าวขอร้องสะใภ้รอง ท่านกลับไปเถอะเจ้าค่ะ นายท่านใหญ่กับเหล่าไท่จวินบอกแล้ว หากคุณชายรองยืนกรานจริงๆ จะไม่เป็นประมุขสกุลก็ได้”

“หงจู เจ้าลุกขึ้นเถอะ ข้าไม่ใช่สะใภ้รองแล้ว กลับไปปรนนิบัติคุณชายรองอีกย่อมไม่เหมาะสม หงจูเรียนเหล่าไท่จวินแทนข้าทีว่าขอบคุณที่เหล่าไท่จวินเมตตาข้า ข้ารู้ดีว่าฐานะลูกอนุของตนเองขัดต่อคำสอนของบรรพบุรุษ มิกล้าให้คุณชายรองต้องถูกตราหน้าว่าอกตัญญูหรอก ขอเหล่าไท่จวินโปรดเก็บคำสั่งกลับคืนไปด้วย”

หงจูฟังแล้วก็โขกศีรษะพูดโดยไม่ละความพยายาม “บ่าวขอร้องสะใภ้รองเถอะเจ้าค่ะ ท่านไม่ต้องเห็นแก่อะไรทั้งนั้น เห็นแก่ความจริงใจที่คุณชายรองมีต่อท่านก็พอ โปรดช่วยคุณชายรองด้วยเถอะเจ้าค่ะ ตั้งแต่คุณชายรองฟื้นขึ้นมาก็ไม่ยอมกินไม่ยอมดื่มเลย ตอนนี้ชีวิตจะหายไปครึ่งหนึ่งอยู่แล้ว เหล่าไท่จวินบังคับป้อนข้าวให้คุณชายรอง แต่คุณชายรองกินอะไรก็อาเจียนออกมาหมด แม้แต่ดื่มน้ำยังอาเจียน หมอหลวงหลี่บอกว่าคุณชายรองไม่มีความปรารถนาที่จะมีชีวิตอยู่ต่อไปถึงได้เป็นเช่นนี้ มีเพียงคลี่คลายปมในใจถึงจะหายดีได้ เหล่าไท่จวินจึงให้บ่าวมาขอร้องท่าน ให้ท่านกลับไปโน้มน้าวคุณชายรอง ขอเพียงท่านไป คุณชายรองจะต้องหายดีแน่เจ้าค่ะ”

พอได้ยินหงจูบอกว่าเซียวจวิ้นกินอะไรก็อาเจียนออกมาหมด หลี่เมิ่งซีสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย นางฟังหวังอี๋เหนียงเล่าอาการของเซียวจวิ้นแล้ว เดิมทีคิดว่าเซียวจวิ้นแค่อดอาหารประท้วงยังลอบหัวเราะเยาะว่าเขาทำตัวเป็นเด็กๆ นี่ใช่สิ่งที่ประมุขสกุลคนหนึ่งพึงทำหรือ เหมือนเด็กที่ไม่ได้กินขนมแล้วงอแง นางลอบถอนใจ เงื่อนไขทางการแพทย์ในยุคโบราณแย่เกินไป หากอยู่ในยุคปัจจุบันและให้น้ำเกลือแก่เจ้า แม้แต่มนุษย์ผักยังมีชีวิตอยู่ได้นานถึงสิบยี่สิบปี ยังต้องกลัวเจ้าจะอดอาหารไม่กี่วันอีกหรือ