ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 9

หมอหลวงหลี่ฟังแล้วไม่ออกความเห็นใดๆ เขาเงียบไปนานก่อนจะพูดว่า “เซียนปรุงยาผู้นี้นิสัยรักอิสรเสรี หลักแหล่งไม่แน่นอน รัชทายาทเป็นถึงเชื้อพระวงศ์สูงศักดิ์ ทั้งยังเป็นพี่ชายบุญธรรมของเซียนปรุงยา คิดจะพบหน้าเซียนปรุงยาสักหนยังต้องใช้เวลา หากนายท่านใหญ่ลำบากใจจริงๆ สามารถไปขอให้รัชทายาทเป็นคนกลางช่วยไกล่เกลี่ยให้ได้ เพียงแต่ตามความเห็นของข้ายังมิสู้ไปขอร้องร้านยาอี๋ชุนโดยตรง หากให้รัชทายาทเป็นคนกลางติดต่อ ไม่พูดถึงว่าจะสำเร็จหรือไม่ เอาแค่ว่าคุณชายรองไม่ได้กินข้าวกินน้ำมาห้าวันแล้ว เกรงว่าจะรอต่อไปไม่ไหว”

“ไม่มีวิธีอื่นแล้วหรือ”

หมอหลวงหลี่ส่ายหน้า “คุณชายรองกินอะไรไม่ลง ต่อให้มียาวิเศษก็ไร้ประโยชน์ เหล่าไท่จวินลองแก้ปมในใจของคุณชายรองดูก่อนดีกว่า ทำให้เขามีความปรารถนาอยากมีชีวิตอยู่ต่อไป ไม่แน่อาจได้ผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง”

หมอหลวงหลี่จากไปแล้ว นายหญิงใหญ่ที่นั่งอยู่ด้านข้างตลอดเวลาจึงเอ่ยว่า “ร้านยาอี๋ชุนแห่งนี้เพิ่งจะโด่งดังขึ้นมาไม่ถึงสองปี แค่ปรุงยาแปลกๆ ออกมาเท่านั้น ไฉนจึงได้กำแหงเช่นนี้ แม้แต่สกุลเซียวยังไม่อยู่ในสายตาของพวกเขา ดูก็รู้ว่าเป็นพวกไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำ ไม่รู้ธรรมเนียมมารยาท ข้าไม่เชื่อหรอกว่าพวกเขาจะเก่งกาจสามารถถึงเพียงนั้นจริง ก็แค่อาศัยอำนาจของรัชทายาทวางโตเท่านั้นแหละ!”

ฟังคำพูดของนายหญิงใหญ่แล้ว เหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่ก็ขมวดคิ้วมุ่น เหลือบมองนายหญิงใหญ่แวบหนึ่ง เหล่าไท่จวินก็ถอนหายใจอย่างจนปัญญา ที่หลานชายมีสภาพเช่นในวันนี้ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะลูกสะใภ้คนนี้มิใช่หรือ ยังจะพูดจาไม่รู้หนักเบาอีก อ้าปากอยากตำหนินายหญิงใหญ่สักสองคำ แต่พอเห็นท่าทางอ่อนแอเหมือนลมพัดมาก็ล้มลงได้ของอีกฝ่ายแล้ว นางจึงอดกลั้นไว้อีกครั้ง เวลานี้สกุลเซียวทนรับความวุ่นวายไม่ไหวอีกแล้ว

เห็นเหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่ต่างไม่ตอบ นายหญิงใหญ่จึงไม่พูดอะไรอีก ภายในห้องโถงเงียบงัน

นานครู่ใหญ่ เหล่าไท่จวินก็ถอนหายใจ “วันนี้ทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า ข้าหารือกับพวกเจ้าสองคนก็แล้วกัน แม้ซีเอ๋อร์จะเป็นลูกอนุ ขัดต่อคำสอนของบรรพบุรุษ แต่จวิ้นเอ๋อร์เป็นเช่นนี้ เห็นทีคงหย่าซีเอ๋อร์ไม่ได้แล้ว ถึงอย่างไรจวิ้นเอ๋อร์ก็ยังอ่อนเยาว์นัก ไม่ต้องรีบร้อนเรื่องรับตำแหน่งประมุขสกุลหรอก มิสู้รับตัวซีเอ๋อร์ออกมาจากอารามชิงซินก่อนแล้วให้นางปรนนิบัติจวิ้นเอ๋อร์ พวกเจ้าเห็นว่าอย่างไร”

“ไม่ได้เด็ดขาดเจ้าค่ะเหล่าไท่จวิน สะใภ้รองเป็นลูกอนุ ชาติกำเนิดขัดต่อคำสอนของบรรพบุรุษ แม้จะเก็บนางไว้ตอนนี้ ช้าเร็วก็จะเป็นหายนะอยู่ดี ภาษิตว่าเจ็บยาวมิสู้เจ็บสั้น ครั้งนี้หากจวิ้นเอ๋อร์อดทนจนผ่านพ้นไปได้ก็จะดีเอง เหล่าไท่จวินจะใจอ่อนไม่ได้เด็ดขาด!”

นายหญิงใหญ่ได้ยินว่าเหล่าไท่จวินจะเก็บหลี่เมิ่งซีไว้ก็ร้อนใจขึ้นมาจริงๆ ไม่ง่ายเลยกว่าจวิ้นเอ๋อร์จะยอมรับปากหย่าภรรยา หากปล่อยโอกาสนี้ไป ด้วยนิสัยของจวิ้นเอ๋อร์แล้ว วันหน้าจะหย่าหลี่เมิ่งซีหาใช่เรื่องง่ายเช่นวันนี้ นางจึงไม่สนใจอะไรอีกรีบออกปากคัดค้าน

เหล่าไท่จวินถอนหายใจ “เหตุผลของลูกสะใภ้ข้าเข้าใจ กลัวก็แต่จวิ้นเอ๋อร์จะผ่านด่านนี้ไปไม่ได้ ลูกสะใภ้มีวิธีดีๆ หรือไม่เล่า”

“เมื่อครู่นี้หมอหลวงหลี่บอกว่าเซียนปรุงยารักษาจวิ้นเอ๋อร์ได้มิใช่หรือ พวกเราลองทุ่มเงินและไปขอร้องดูอีกครั้งสิเจ้าคะ ไม่เชื่อหรอกว่าร้านยาอี๋ชุนจะไม่สนใจอำนาจของสกุลเซียวจนถึงขนาดตั้งตัวเป็นอริกับพวกเราให้ได้!”