ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 9

ฟังหงจูพูดเช่นนี้ นางรู้สึกว่าปัญหานี้ร้ายแรงเช่นกัน ดูเหมือนเซียวจวิ้นจะเป็นโรคเบื่ออาหารจากสภาพจิตใจ หลี่เมิ่งซีฝืนข่มความไม่สบายใจที่ผุดขึ้นในใจ ใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างสุขุม “หงจูเจ้ากลับไปเถอะ บอกคุณชายรองว่าข้ากับเขาตัดขาดกันแล้ว เขาจะเป็นหรือตายก็ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า ข้าได้ยินว่ายาลูกกลอนของร้านยาอี๋ชุนมีสรรพคุณพิเศษ เจ้ากลับไปโน้มน้าวเหล่าไท่จวินให้ไปขอยาจากร้านยาอี๋ชุนเถอะ บางทีอาจมีประโยชน์”

“เหล่าไท่จวินส่งพ่อบ้านไปด้วยตนเองแล้วเจ้าค่ะ พอร้านยาอี๋ชุนเห็นว่าเป็นคนสกุลเซียวก็ไม่พูดพร่ำทำเพลงไล่ออกมาทันที”

“จะเป็นไปได้อย่างไร!” หลี่เมิ่งซีฟังแล้วตกใจ หันไปมองจือซย่ากับจือตง เห็นดวงตาพวกนางเต็มไปด้วยแววตื่นเต้นก็ตระหนักทันที ต้องเป็นเพราะจือชิวโมโหการกระทำของนายหญิงใหญ่แน่ จึงระบายโทสะกับพ่อบ้านเต๋อ ลอบถอนใจว่าจือชิวผู้นี้ดีทุกอย่าง แต่พอเป็นเรื่องของนางกลับขาดสติเสมอ

หลี่เมิ่งซีเหลือบมองหงจูแล้วพูด “หงจู เจ้าก็รู้ว่าข้าให้พวกจือชิวไปเอายาที่ร้านยาอี๋ชุนอยู่บ่อยๆ ร้านยาอี๋ชุนต้อนรับอย่างดีมาตลอด ไม่เคยเกิดเหตุการณ์อย่างที่เจ้าว่าเลย คิดว่าตอนพ่อบ้านเต๋อไปคงเป็นช่วงที่ลูกจ้างอารมณ์ไม่ดีอยู่กระมัง เจ้าไปเรียนเหล่าไท่จวินว่าจือซย่าสนิทกับลูกจ้างคนหนึ่งในร้านยาอี๋ชุนมาก ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็ให้จือซย่าไปขอยาให้คุณชายรองแล้วกัน”

“สะใภ้รอง บ่าว…”

“เจ้ากลับไปเถอะ จือซย่า ไปส่งหงจู”

ไม่รอให้หงจูพูดอะไรอีก หลี่เมิ่งซีก็ออกปากไล่นาง จือซย่ารีบรับคำก้าวขึ้นไปประคองหงจูที่ยังคงคุกเข่าอยู่บนพื้นโดยไม่ยอมลุกขึ้นมา

เห็นสะใภ้รองตัดสินใจแน่วแน่ หงจูจึงโขกศีรษะให้นางอย่างจนใจ ก่อนจะเดินตามจือซย่าออกไป

หงจูไปแล้ว หลี่เมิ่งซีก็สั่งจือซย่าที่เพิ่งกลับเข้ามาในห้อง “บอกหลี่ตู้ว่าถ้าคนสกุลเซียวไปขอยาอีก ให้หลี่ตู้มอบลูกกลอนระงับอาเจียนสองเม็ดและลูกกลอนบำรุงใจหนึ่งเม็ดให้พวกเขา บอกคนสกุลเซียวว่าให้คุณชายรองกินลูกกลอนระงับอาเจียนก่อน พอคุณชายรองไม่อาเจียนแล้วค่อยกินลูกกลอนบำรุงใจ สามารถกินข้าวได้เมื่อไร ค่อยบำรุงรักษาตามตำรับยาของหมอหลวง ใช่แล้ว บอกหลี่ตู้ด้วยว่ายาพวกนี้ไม่ต้องคิดเงิน ข้ามอบให้”

จือซย่ารับคำ มองสะใภ้รองแล้วอดพูดไม่ได้ “สะใภ้รอง คุณชายรองมีใจต่อท่าน เพียงเพราะฐานะลูกอนุของท่านจึงจำต้องหย่าท่าน บัดนี้นายท่านใหญ่กับเหล่าไท่จวินให้สัญญาแล้ว คุณชายรองไม่เป็นประมุขสกุลก็ได้ เหตุใดสะใภ้รองต้องยืนกรานถึงเพียงนี้ด้วยเจ้าคะ แม้ว่าร้านยาอี๋ชุนจะคุ้มครองท่านให้ออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวและใช้ชีวิตอย่างอิสระได้ แต่อย่างไรท่านก็… ตามความเห็นบ่าว พวกเราหยุดแค่นี้เถอะเจ้าค่ะ ทำตามที่เหล่าไท่จวินบอกเถอะ!”

ฟังจือซย่าพูดแล้ว หลี่เมิ่งซีก็เข้าใจความหมายของนาง ยุคโบราณไม่เหมือนกับยุคปัจจุบันที่สตรีหย่าแล้วสามารถอาศัยอยู่ตามลำพังได้โดยไม่ถูกคนดูถูก ในยุคสมัยนี้ที่สังคมสนับสนุนให้สตรียึดหลักสามเชื่อฟังสี่คุณธรรม มีสามีเดียวไปชั่วชีวิต สตรีที่ถูกบ้านสามีหย่าย่อมมิอาจสู้หน้าใครในสังคมได้ แค่น้ำลายของผู้อื่นก็ทำให้เจ้าจมน้ำตายได้แล้ว ดังนั้นสาวใช้ที่ถูกนางล้างสมองมาสองปีเต็มพวกนี้ รวมถึงจือชิวด้วยล้วนไม่อยากให้นางถูกหย่าจริงๆ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงจือซย่า