เหลือบมองจือซย่าแวบหนึ่ง หลี่เมิ่งซีถอนหายใจเอ่ยว่า “เจ้าคิดง่ายเกินไป คุณชายรองไม่เป็นประมุขสกุล เหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่ไม่รับปากยังดี บัดนี้พวกเขารับปากแล้ว ข้าอยู่ในสกุลเซียวต่อไป เกรงว่าคงมีแต่ตายเท่านั้น”
“ทำไมล่ะเจ้าคะ” จือซย่ากับจือตงถามพร้อมกันด้วยความตกใจ
“พวกเจ้าลองคิดดู คุณชายรองยินยอมหย่าข้าแล้ว เหตุใดนายหญิงใหญ่ยังไม่ยอมเลิกราจะกำจัดข้าให้ได้อีก”
จือซย่ากับจือตงฟังแล้วต่างส่ายหน้า ก่อนได้ยินหลี่เมิ่งซีพูดต่อว่า “นั่นเป็นเพราะคุณชายรองพูดว่าเพื่อข้าแล้วยอมไม่เป็นประมุขสกุล ดังนั้นข้าจึงต้องตาย นายหญิงใหญ่ไม่ยอมให้มีอุปสรรคใดๆ มาขัดขวางไม่ให้คุณชายรองขึ้นเป็นประมุขสกุลโดยเด็ดขาด หากคุณชายรองไม่เป็นประมุขสกุลจริงๆ นายหญิงใหญ่ยังจะเหลืออะไรอีก ตอนนี้เหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่รับปากแล้ว เพราะคำสัญญานี้ทำให้สถานการณ์ระหว่างข้ากับนายหญิงใหญ่กลายเป็นไม่ตายไม่เลิกรา
ยังไม่ต้องพูดถึงนายหญิงใหญ่ ย้อนกลับมาที่เหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่ พวกเขายินยอมจริงๆ หรือถ้าคุณชายรองจะไม่เป็นประมุขสกุล นายท่านใหญ่ไม่มีทางยกตำแหน่งประมุขสกุลให้บุตรชายของนายท่านรองแน่ ในบรรดาบุตรชายทั้งสามของนายท่านใหญ่ คุณชายใหญ่รับราชการเป็นขุนนางแล้ว ไม่มีวาสนากับตำแหน่งประมุขสกุลอีก คุณชายสามแม้จะเปิดเผยสง่างามก็จริง แต่นิสัยอิสรเสรีไม่ชอบการผูกมัด ในด้านการค้าก็ไม่มีพรสวรรค์เท่าคุณชายรอง ไม่เหมาะจะเป็นประมุขสกุลจริงๆ แม้แต่ข้ายังมองเรื่องพวกนี้ได้ทะลุปรุโปร่ง แล้วเหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่จะวางใจมอบตำแหน่งประมุขสกุลให้คุณชายสามอย่างนั้นหรือ”
“คุณชายรองบอกว่าเขาสามารถช่วยเหลือคุณชายสามได้มิใช่หรือเจ้าคะ! อีกอย่างเหล่าไท่จวินเป็นคนรับปากเอง นางจะกลับคำได้อย่างไร!”
“คงเพราะคุณชายรองป่วยหนัก เพื่อปลอบโยนคุณชายรองแล้ว เหล่าไท่จวินจึงไม่มีทางเลือก ไม่พูดถึงเรื่องที่ข้ายินดีอยู่ในคฤหาสน์สกุลเซียวต่อไปหรือไม่ เอาแค่วันนี้หากข้ารับปากจริงๆ เกรงว่าวันหน้าคุณชายรองหายดี แม้แต่โอกาสของข้าที่จะหย่าก็คงไม่มีอีกแล้ว อยู่ในคฤหาสน์สกุลเซียวมีแต่ตายทางเดียวเท่านั้น!”
จือตงฟังแล้วหนาวสะท้าน พึมพำว่า “พวกเขาจะโหดร้ายถึงเพียงนั้นจริงๆ หรือ ท่านมีบุญคุณต่อสกุลเซียวนะเจ้าคะ!”
“เจ้าคาดหวังว่าพวกเขาจะฝ่าฝืนคำสอนของบรรพบุรุษเพื่อข้าอย่างนั้นหรือ ในสายตาของพวกเขา ข้าเป็นเพียงลูกอนุที่ต่ำต้อยด้อยค่าคนหนึ่งเท่านั้นแหละ!”
จือซย่าฟังแล้วพูดอย่างโมโห “สะใภ้รองพูดถูกเจ้าค่ะ พวกเราจะเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่เพราะไมตรีของคุณชายรองไม่ได้ พวกเรารีบไปจากที่นี่ดีกว่า”
จือซย่าพูดถึงตรงนี้พลันนึกขึ้นได้ว่าสะใภ้รองสั่งให้หลี่ตู้มอบยาให้คนสกุลเซียว นางจึงพูดอย่างไม่พอใจ “สะใภ้รอง คนสกุลเซียวไร้ความปรานีไม่มีคุณธรรม ขังท่านไว้ในอารามชิงซินไม่พอ เพื่อตำแหน่งประมุขสกุลของคุณชายรองแล้วยังจะฆ่าท่านให้ตายอีก เมื่อครู่ไยท่านต้องช่วยเหลือพวกเขาด้วยเล่า คุณชายรองตายไปก็ยิ่งดี เช่นนี้เรื่องทุกอย่างจะได้ยุติ นายหญิงใหญ่จะได้ไม่ต้องพยายามอีก หาไม่แล้วนางจะคิดว่าบุตรชายของตนเองดีเลิศสักเพียงใด ทำราวกับว่าท่านแต่งงานกับบุตรชายนางแล้วทำให้สกุลของนางเสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างไรอย่างนั้น!”
“คนที่อยากฆ่าข้าให้ตายคือนายหญิงใหญ่ ไม่เกี่ยวกับคุณชายรอง ความผิดของนายหญิงใหญ่ไม่อาจให้คุณชายรองเป็นคนแบกรับได้ อีกอย่างหากคุณชายรองตายไปจริง ข้าคงได้แต่แบกสถานะแม่ม่ายและถูกขังอยู่ในคฤหาสน์สกุลเซียวต่อไป ไม่แน่วันหน้าอาจต้องอยู่ในอารามชิงซินไปตลอดก็ได้ เพื่ออนาคต ตอนนี้ได้แต่ช่วยชีวิตคุณชายรองก่อน รักษาโรคของเขาให้หายดี แล้วให้เขาส่งข้าออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวอย่างปลอดภัย”
ฟังคำจือซย่าแล้ว หลี่เมิ่งซีก็อธิบายช้าๆ นางไม่รู้ว่านี่เป็นการตอบจือซย่า หรือเป็นข้ออ้างในการยื่นมือเข้าช่วยเซียวจวิ้นโดยไม่ลังเลของตนเองกันแน่ นางรู้สึกเพียงว่าเมื่อครู่พอคิดว่าเซียวจวิ้นจะตาย หัวใจก็บีบรัดจนเจ็บปวด ทำให้นางหายใจไม่ออก
