ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 4 บทที่ 9

วันนี้เซียวจวิ้นอาเจียนไปหลายหน ยามนี้ไม่เหลือเรี่ยวแรงแม้แต่น้อย นอนอยู่บนเตียงด้วยใบหน้าซีดเผือด หากมิใช่เพราะหน้าอกยกขึ้นลง ทำให้คนรู้สึกว่าเขายังมีลมหายใจอยู่ ดูแล้วเขาก็ไม่ต่างจากคนตายคนหนึ่ง

ยามนี้เห็นเซียวจวิ้นได้สติอย่างหาได้ยากยิ่ง เหล่าไท่จวินที่นั่งอยู่ข้างเตียงกุมมือเขา พูดโน้มน้าวอย่างไม่ละความพยายาม “จวิ้นเอ๋อร์เป็นบุรุษ เรื่องทุกอย่างต้องมีความรับผิดชอบ ความคิดจิตใจจะคับแคบเช่นนี้ได้อย่างไร เช่นนี้เหมือนบุรุษเสียที่ไหน!”

“ท่านย่า…”

“เดิมทีย่ากับมารดาเจ้าหวังดี แม้จะรู้ว่าเจ้าชอบซีเอ๋อร์ แต่ฐานะลูกอนุของซีเอ๋อร์ขัดต่อคำสอนของบรรพบุรุษ ไม่อาจอยู่กับเจ้าได้ ด้วยคิดว่าเจ็บยาวมิสู้เจ็บสั้น ที่แยกพวกเจ้าออกจากกันโดยเร็วก็เพราะหวังดีต่อพวกเจ้าหรอกนะ ส่วนซีเอ๋อร์ สกุลเซียวเราไม่เอาเปรียบนางอยู่แล้ว คิดไม่ถึงว่าจวิ้นเอ๋อร์จะคิดไม่ตกเช่นนี้ ใจดำถึงขั้นจะให้คนผมขาวอย่างย่าส่งคนผมดำ”

“ท่านย่า หลานอกตัญญู หลานไม่อยากเป็นเช่นนี้เลย หลานเองก็อยากรีบหายดีเช่นกัน ยังมีเรื่องอีกมากมายที่ต้องทำ แต่หลานกินอะไรไม่ลงจริงๆ…”

ฟังน้ำเสียงอ่อนแรงของหลานชายแล้ว เหล่าไท่จวินก็น้ำตาไหลดุจสายฝนอย่างห้ามไม่อยู่ แม้แต่นายท่านใหญ่ที่นั่งอยู่ด้านข้างยังต้องปาดน้ำตา

“จวิ้นเอ๋อร์อย่าพูดอีกเลย ย่ารู้ปมในใจของเจ้าดี เมื่อครู่หารือกับบิดามารดาของเจ้าแล้ว ถ้าเจ้าชอบซีเอ๋อร์ก็ให้นางอยู่ปรนนิบัติเจ้าในคฤหาสน์ต่อไป ย่าไม่บังคับเจ้าให้หย่านางแล้ว ถึงอย่างไรบิดาเจ้าก็ยังหนุ่ม ไม่รีบร้อนให้เจ้ารับตำแหน่งประมุขสกุลหรอก วันหน้าพวกเราจะต้องคิดหาหนทางได้แน่ บิดาเจ้าบอกแล้ว หากจวิ้นเอ๋อร์ยืนกรานจริงๆ จะไม่เป็นประมุขสกุลก็ได้ ขอเพียงจวิ้นเอ๋อร์ปลอดภัย ทุกอย่างล้วนตามใจเจ้าทั้งสิ้น”

เซียวจวิ้นฟังคำพูดของท่านย่าแล้ว ดวงตาพลันเปล่งประกายก่อนจะหม่นแสงลง เขาพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “ท่านย่า ซีเอ๋อร์ตั้งใจแน่วแน่แล้วว่าจะไป พวกเราไม่อาจรั้งนางไว้ได้อีก หลานเองก็ไม่อยากฝืนใจรั้งนางเอาไว้ ขอเพียงท่านย่าอย่าเอาเรื่องนี้มาสร้างความลำบากใจให้นาง เห็นแก่ที่นางมีบุญคุณต่อสกุลเซียว ให้นางจากไปเถอะขอรับ!”

“จวิ้นเอ๋อร์อย่าพูดเหลวไหล เจ้ายังไม่ได้เขียนหนังสือหย่าให้นางเลย ถึงอย่างไรนางก็ยังเป็นคนสกุลเซียวของข้าอยู่ ข้าให้หงจูไปเชิญนางมาแล้ว ไปได้สักพักใหญ่ น่าจะใกล้กลับมาแล้วล่ะ”

ฟังคำพูดเซียวจวิ้นแล้ว เหล่าไท่จวินบังเกิดความไม่สบายใจอย่างรุนแรง นางรีบเอ่ยขัดคำพูดของเซียวจวิ้น ระหว่างพูดก็เห็นหงจูเดินเข้ามาด้วยท่าทางหมดอาลัยตายอยาก พอเห็นสีหน้าหงจู เหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่พลันหัวใจสะดุด หมายส่งสายตาบอกให้นางออกไปแต่ไม่ทันการณ์แล้ว

เห็นหงจูเดินเข้ามาคนเดียว เซียวจวิ้นลอบถอนหายใจ ผลลัพธ์เช่นนี้เขาคาดเดาได้ตั้งแต่แรก ทว่าส่วนลึกในใจยังคงมีความหวังอยู่เสี้ยวหนึ่ง ยามนี้เห็นสีหน้าของหงจูแล้ว เขาหลับตาลงอย่างหมดแรง

หงจูเข้ามาคารวะเหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่ เหลือบมองคุณชายรองแวบหนึ่ง ลังเลครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “เรียนเหล่าไท่จวิน บ่าวนำคำพูดท่านไปบอกสะใภ้รองแล้ว สะใภ้รองฝากให้บ่าวบอกคุณชายรองว่านางกับคุณชายรองตัดขาดกันแล้ว คุณชายรองจะเป็นหรือตายไม่เกี่ยวกับนาง…”