ทดลองอ่าน ยอดหญิงเทพสมุนไพร เล่ม 5 บทที่ 3

บทที่ 3

 หลี่เมิ่งซีถูกหย่าและออกจากคฤหาสน์อย่างรวดเร็วปานสายฟ้าแลบ แต่กลับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม้แต่น้อย

ไม่ใช่ไม่ตื่นตระหนก แต่เป็นเพราะตื่นตระหนกมากเกินไปต่างหากจนสูญเสียท่าทีที่ควรมีไป เหมือนท้องฟ้าที่ก่อนหน้านี้ยังแจ่มใสปลอดโปร่ง จู่ๆ กลับเกิดฟ้าผ่ากะทันหัน ยังไม่ทันจะตั้งสติได้เสียงครืนครานก็ลอยออกไปไกลแล้ว เหลือทิ้งไว้เพียงความหวาดหวั่นและตื่นตระหนกในใจ

รัชทายาทเดินทางมาเยือนด้วยตนเองและคุยกับบุตรชายเป็นการส่วนตัว นายท่านใหญ่กระวนกระวายไม่สบายใจอยู่ตลอด หลังกลับจากโถงรับรองแขกด้านนอก เขากับเหล่าไท่จวินก็อยู่ที่เรือนโซ่วสี่ตลอด รอข่าวจากบุตรชาย สุดท้ายกลับเป็นหงจูมารายงานว่าสะใภ้รองถูกหย่าและพาคนออกจากคฤหาสน์สกุลเซียวแล้ว

คำพูดของหงจูไม่ต่างจากสายฟ้าที่ฟาดเปรี้ยงลงมากลางวันแสกๆ นายท่านใหญ่ที่สุขุมเยือกเย็นเสมอมาลุกขึ้นและนั่งลง นั่งลงและลุกขึ้นอีกครั้ง หลายครั้งที่อยากบุกไปเรือนเซียวเซียงถามไถ่ให้ชัดเจน แต่เรื่องอื่นยังพอว่า พอเป็นเรื่องของหลี่เมิ่งซี เขาที่เป็นประมุขของบ้านจำต้องระวังแล้วระวังอีก รอบคอบแล้วรอบคอบอีก สุดท้ายยังคงตัดสินใจรอให้บุตรชายกลับมาอธิบายด้วยตนเอง

หลี่เมิ่งซีมิต่างจากวัตถุมงคลของสกุลเซียว โดยเฉพาะตอนนี้ที่สถานการณ์ไม่แน่นอน แล้วจะปล่อยนางออกจากคฤหาสน์ได้อย่างไร เหล่าไท่จวินที่ทำใจยอมรับหลี่เมิ่งซีได้แล้ว ท่าทีแรกคือสั่งให้คนที่ประตูชั้นในขวางนางไว้ ให้ตายก็ไม่ยอมให้สะใภ้รองออกจากคฤหาสน์ เวลานี้สกุลเซียวต้องมีนางจึงจะปลอดภัย

คิดไม่ถึงว่าคนที่ส่งไปจะกลับมารายงานว่าสะใภ้รองออกจากประตูใหญ่ไปแล้ว เหล่าไท่จวินจึงสั่งให้เซียวอวิ้นพาคนออกไป ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องรับนางกลับมาให้ได้ สิ่งที่ไม่ได้พูดให้ชัดเจนก็คืออนุญาตให้เซียวอวิ้นใช้กำลังนำตัวนางกลับมาที่คฤหาสน์

เหมือนคนจมน้ำที่พยายามคว้าจับของในมือ แม้ว่าของสิ่งนั้นจะเป็นเพียงฟางเส้นหนึ่ง เหล่าไท่จวินคิดอย่างงมงายว่าต่อให้ต้องกักบริเวณ ขอเพียงหลี่เมิ่งซีอยู่ในคฤหาสน์สกุลเซียว สกุลเซียวก็จะพ้นเคราะห์ครั้งนี้ไปได้อย่างปลอดภัย

คิดไม่ถึงว่าเซียวอวิ้นจะกลับมาแจ้งว่าสะใภ้รองบอกว่าในอดีตเหล่าไท่จวินเคยให้สัญญา หากนางจะออกจากคฤหาสน์ นอกจากเซียวจวิ้นแล้ว ไม่ว่าใครก็ห้ามขัดขวางทั้งนั้น

เมื่อครู่นี้เหล่าไท่จวินคิดแต่จะตามตัวหลี่เมิ่งซีกลับมา จึงลืมคำสัญญาในอดีตของตนเองไปชั่วขณะ จะให้จวิ้นเอ๋อร์ไปตามนางกลับมา? แต่ซีเอ๋อร์ถูกเขาไล่ออกไปนี่นา ใช้หัวเข่าคิดดูก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้

เห็นทีครั้งนี้ซีเอ๋อร์จะพ้นจากการควบคุมของสกุลเซียวโดยสิ้นเชิงแล้ว เหล่าไท่จวินฟังคำพูดนี้แล้วก็รู้สึกหนาวเยือกตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า ความไม่สบายใจอย่างรุนแรงปกคลุมจิตใจ

ได้ยินว่าเซียวจวิ้นขังตนเองอยู่ในห้องหนังสือ เหล่าไท่จวินกับนายท่านใหญ่กลับใจตรงกันอย่างน่าแปลก ไม่ได้ร้อนใจไปถามเขาว่าเพราะอะไร ทั้งไม่ทำอะไรทั้งนั้น แต่ข้ารับใช้ในคฤหาสน์สกุลเซียวต่างรู้ว่าความสงบหลังสะใภ้รองออกจากคฤหาสน์เช่นนี้ออกจะน่ากลัวเกินไป เหมือนคฤหาสน์สกุลเซียวมีเมฆหมอกมัวหม่นปกคลุมอยู่