ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 1

ความปรารถนาจะเอาชีวิตรอดอันแรงกล้าทำให้เธอกลั้นหายใจ ใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีผลักผู้ชายที่ทับอยู่บนตัวเธอออกไป

‘ใกล้แล้ว…ใกล้แล้ว…’ ชายคนนั้นคล้ายรู้สึกได้ถึงการดิ้นรนของเยี่ยเหมย มือที่บีบคอเธอจึงคลายออกเล็กน้อย ยื่นหน้าไปข้างหูเธอ พึมพำปลอบโยนไม่หยุด

‘อา…’ หลังเสียงครางแผ่วเบาดังขึ้น เยี่ยเหมยพลันรู้สึกว่ามือตนเองเหมือนคว้าสิ่งของเย็นๆ บางอย่างได้ ความคิดหลุดออกมาจากฉากเหตุการณ์ที่งดงามทว่าน่ากลัวนั่นทันที สิ่งที่ตามมาคือความรู้สึกที่ถูกกระแสน้ำเหม็นเน่าบีบอัดขณะตกน้ำนั้น ไหนเลยจะยังมีผู้ชายกายอุ่นร้อนอะไรอยู่อีก

เยี่ยเหมยเองก็ไม่รู้ว่าเหตุใดภายใต้สถานการณ์แบบนี้ตนถึงยังแยกแยะความฝันและความจริงได้ชัดเจน ที่สำคัญคือเธอยังสามารถดึงตนเองออกมาจากความฝันแล้วพบว่าตนเองยังอยู่ในน้ำอีกด้วย

ที่นี่มันท่อระบายน้ำด้านล่างฝาท่อ แต่เธอก็ยังฝันวาบหวามเหมือนจริงอีกทั้งน่ากลัวแบบนี้ได้?! เยี่ยเหมยบ่นตนเองในห้วงความนึกคิดพลางคลำดูของที่อยู่บนตัว โชคยังดี เป็นเชือกพันตัวเธออยู่ ไม่ใช่มือของผู้ชายในความฝัน

เยี่ยเหมยไม่ทันสืบสาวอย่างละเอียดว่าเชือกพวกนี้มาจากไหน มัวแต่ดีใจที่พวกมันมัดไม่แน่นนัก สะบัดมือเท้าไม่กี่ทีเชือกก็คลายออก

การค้นพบนี้ทำให้เยี่ยเหมยดิ้นหลุดจากเชือกอย่างไม่ยากเย็น แต่หลังจากนั้นเธอก็รู้สึกว่าบนตัวยังมีของอย่างอื่นกดทับอยู่อีก ทว่าพอคลำดูกลับไม่ใช่จักรยานที่ตกลงมาพร้อมกับตนเอง แต่คล้ายเข่งไม้ไผ่สานทรงกระบอกใส่หินก้อนใหญ่ที่ใช้เวลาป้องกันน้ำท่วมอย่างไรอย่างนั้น

ท่ามกลางความคลุมเครือนี้ เยี่ยเหมยคล้ายว่าได้ยินเสียงคนดังโหวกเหวก ความมุ่งมั่นจะเอาชีวิตรอดเอาชนะความอ่อนแรง เธอเหยียบด้านหนึ่งของเข่งทรงกระบอกที่อยู่ใต้เท้าถีบตัวว่ายไปอีกด้านหนึ่งอย่างสุดกำลัง โชคดีมากที่เธอหาสุดปลายอีกด้านพบพอดี จึงพยายามมุดศีรษะกับไหล่ออกจากรูอย่างเต็มที่ทันที แต่เรื่องที่ทำให้เธอรู้สึกแปลกใจคือพอมาถึงส่วนท้อง รูกลับคล้ายว่าแคบลงเล็กน้อย ทำให้เธอต้องเปลืองแรงเฮือกใหญ่กว่าจะมุดออกไปได้ อีกทั้งการทำเช่นนี้ยังทำให้ช่วงท้องปวดตุบเป็นระลอก เหมือนว่ามีมือสองข้างและเท้าอีกสองข้างถีบดันดิ้นรนอยู่ในท้องตนเต็มแรง

เยี่ยเหมยแทบจะใช้เรี่ยวแรงไปจนหมด ในที่สุดก็ถีบตัวโผล่ศีรษะขึ้นเหนือน้ำได้

ท้องฟ้ามืดสลัว หยดน้ำทำให้สายตาของเธอพร่ามัว ทำได้เพียงอาศัยฟังเสียงแยกแยะทิศทาง ก่อนจะหันหน้าเร่งเสียงร้องตะโกนไปทางกลุ่มคนที่จำนวนน้อยลงทุกทีนั้น

“ช่วยด้วย ฉันอยู่ตรงนี้!”

ภาพเจ้าหน้าที่พยาบาลกรูกันมาหาเช่นในจินตนาการของเยี่ยเหมยไม่ได้ปรากฏขึ้น เธอได้ยินเพียงเสียงหวีดร้องและเสียงโหวกเหวกโวยวายดังขึ้นรอบด้าน แต่ไม่มีเสียงใครกระโดดลงน้ำดังมาเลย

หรือจะยังไม่มีคนแจ้งตำรวจ