ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 10

ภรรยาเกาเสียงมีพ่อสามีที่เป็นซิ่วไฉอยู่ในบ้านจึงได้เรียนหนังสืออยู่สองปี ยามพูดยามจาจึงสุภาพเรียบร้อยกว่าเหล่าสตรีในหมู่บ้านมาก ในสายตานาง เยี่ยเหมยเองก็เป็นผู้ที่มีท่าทางการเจรจาไม่หยาบช้าเช่นกัน แล้วไหนจะมีไมตรีที่อีกฝ่ายเตือนนางเรื่องบ่อเกิดโรคเมื่อก่อนหน้านี้อยู่อีก เพราะฉะนั้นการคบหากับเยี่ยเหมยจึงเป็นเรื่องที่มาจากใจจริงของนางยิ่ง

ชาติก่อนเยี่ยเหมยยุ่งง่วนแต่กับการหาเลี้ยงชีพ ไม่เคยมีเพื่อนสนิท ทว่าถ้าไม่ติดขัดอะไรนางเองก็อยากมีเพื่อนที่พูดคุยได้สักสองสามคน ภรรยาต้าเหอดีต่อนางยิ่ง แต่ก็ยังมีความเคารพบางๆ ต่อนางอยู่ อีกทั้งคุยกับนางได้เพียงเรื่องจุกจิกทั่วไปในหมู่บ้านเท่านั้น และตัวเยี่ยเหมยเองก็ไม่ค่อยชอบฟัง กลับเป็นนางกับภรรยาเกาเสียงที่ยิ่งคุยยิ่งถูกคอกัน ครั้นภรรยาต้าเหอคุยกับท่านสามเกาเสร็จจนมาเรียกนาง ทั้งสองคนก็มีท่าทางอาลัยอาวรณ์กันอย่างมาก

ก่อนส่งเยี่ยเหมยออกจากห้อง ภรรยาเกาเสียงพลันนึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ จึงก้าวมากระซิบริมหูอีกฝ่าย “อาเหมย เมื่อวานซืนในหมู่บ้านมีสตรีแปลกหน้าเข้าไปในบ้านพี่เสี่ยวเหออยู่เป็นนานสองนาน คนอื่นคิดว่าเป็นญาติของพี่สะใภ้เสี่ยวเหอ แต่ข้ากลับได้ยินคนคุยกับพ่อสามีว่าสตรีนางนั้นเข้าหมู่บ้านมาเพื่อสืบเรื่องเจ้า จะใช่เกี่ยวข้องกับเด็กในท้องเจ้าหรือไม่”

เยี่ยเหมยนิ่งงันไปเพียงเล็กน้อยก็ได้สติกลับมาทันที ยิ้มให้อีกฝ่ายก่อนว่า “คงไม่ใช่หรอก ผู้อื่นไม่รู้ว่าพ่อของเด็กในท้องข้าเป็นใคร แต่ข้าจะไม่รู้เชียวหรือ เขาเป็นกำพร้าทั้งยังป่วยตายไปแล้ว จะมีญาติมาจากที่ไหนได้” เยี่ยเหมยรู้ว่าหมู่บ้านเกาจยามีเพียงบ้านหัวหน้าหมู่บ้านที่รู้ความเป็นมาของนาง นางจึงเตรียมคำโกหกเอาไว้นานแล้วเพื่อให้บรรดาชาวหมู่บ้านไม่มีเรื่องให้เอาไปพูดกันได้

คราวนี้เป็นภรรยาเกาเสียงที่นิ่งงันไปบ้าง นางรู้เพียงว่าเยี่ยเหมยเป็นบุตรสาวตระกูลใหญ่ในตำบลหยางหลิ่ว แต่ไม่รู้ว่าเหตุใดถึงถูกถ่วงน้ำ แม้สุดท้ายไม่ตายแต่ก็ถูกไล่ออกจากบ้าน

ถ้าเป็นตามคำบอกของเยี่ยเหมยก็นับว่ามีเหตุผล มีนายท่านบ้านใดบ้างที่ยินดีให้บุตรสาวแต่งกับคนเป็นกำพร้า ที่บอกว่าป่วยตาย ดีไม่ดีจะเป็นฝีมือของนายท่านผู้ร่ำรวยนั่นกระมัง

ภรรยาเกาเสียงได้ยินเยี่ยเหมยบอกเรื่องชาติกำเนิดของตนออกมาตามจริง แต่บังเอิญว่าภรรยาเกาเสียงมิได้ชอบพูดจาเหลวไหลเรื่อยเปื่อยเหมือนเหล่าสตรีที่ข้างนอก จึงเชื่อไปเจ็ดแปดส่วนทันที กล่าวขอโทษต่อเยี่ยเหมยด้วยสีหน้าเห็นใจ “ขอโทษด้วย ทำให้เจ้าต้องเศร้าเสียใจแล้ว เฮ้อ…เจ้าตั้งท้องอยู่ยังจะเข้าเมืองอีก ทำอะไรต้องระมัดระวังให้มาก”

ได้ยินเช่นนี้เยี่ยเหมยก็ให้อบอุ่นในใจ ประคองภรรยาเกาเสียงไปนั่งลงบนเตียงเตาอีกครั้งก่อนกำชับ “ท่านเองก็ต้องฟังคำของหมอ บำรุงรักษาตัวให้ดี ในบ้านก็มิได้ขัดสน ฉะนั้นหาหยูกยาบำรุงเลือดลมมากินบ้าง”

หลังออกจากบ้านท่านสามเกา ระหว่างทางกลับภรรยาต้าเหอได้บอกกับเยี่ยเหมยอย่างลำบากใจอยู่บ้างว่าวันพรุ่งในหมู่บ้านมีพิธีเซ่นไหว้เพื่อการเพาะปลูกฤดูใบไม้ผลิ ปีที่ผ่านๆ มาล้วนขอให้อาจารย์จากหมู่บ้านข้างๆ มาช่วยเขียนและอ่านคำเซ่นไหว้ แต่ปีนี้อาจารย์ท่านนั้นมีธุระต้องกลับบ้านเกิด ท่านสามเกาจึงอยากขอให้เยี่ยหย่วนมาช่วยงานนี้โดยมีค่าตอบแทนให้หนึ่งตำลึง