ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 10

บทที่ 10

เวลาสามวันผ่านไปในชั่วพริบตา รถเข็นเด็กและรถหัดเดินทำเสร็จเรียบร้อย เยี่ยเหมยก็รีบร้อนอยากไปส่งของที่เมืองเซิ่งโจว จึงไปหาภรรยาต้าเหอ บอกว่าต้องการยืมเรือที่บ้านท่ามสามเกา เมื่อไปหยิบหมูสามชั้นชิ้นหนึ่งมาแล้วก็ตามภรรยาต้าเหอออกจากบ้านไปด้วยกันทันที

ขณะที่เดินอยู่เยี่ยเหมยรู้สึกได้ว่ามีชาวหมู่บ้านจำนวนมากพากันซุบซิบนินทานาง พอนางมองไป คนเหล่านั้นก็จะยิ้มให้นางอย่างมีเจตนาดี แต่ในดวงตากลับเต็มไปด้วยแววอยากรู้อยากเห็น

ครั้นนางมาถึงบ้านท่านสามเกา มองเห็นภรรยาเกาเสียงก็เอ่ยถาม “พี่สะใภ้เสียง ท่านช่วยดูทีว่าวันนี้เสื้อผ้าข้าขาดเป็นรูหรืออะไร เหตุใดแววตาที่คนเหล่านั้นมองข้าถึงได้ชอบกลนัก”

ไม่กี่วันมานี้ภรรยาเกาเสียงพักผ่อนอยู่กับบ้านตามคำแนะนำของหมอ แม้จะยังมีเกาตามตัวอยู่เป็นระยะ แต่ก็ดูกระปรี้กระเปร่าดี ครั้นมองเห็นเยี่ยเหมยแต่ไกลๆ ก็รีบเดินมาต้อนรับ

นางได้ยินเยี่ยเหมยถามเช่นนี้ก็อดจะหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ “ต่อให้เสื้อผ้าเจ้าขาดรุ่งริ่งก็ยังไม่เหมือนเป็นหญิงชนบทในสายตาของพวกเราชาวหมู่บ้านอยู่ดี อีกทั้งเจ้าก็ดูมีน้ำมีนวลเพียงนี้ ผู้อื่นมองเจ้านานหน่อยก็เป็นเรื่องปกติยิ่ง ทว่าที่พวกนางมองเจ้านานก็มิใช่เพราะสาเหตุนี้เสียทั้งหมด เจ้าลืมไปแล้วหรือว่าเจ้าช่วยชีวิตซื่อฮวาไว้อย่างไร คนในหมู่บ้านกำลังลือกันว่าเจ้าเป็นเซียนจิ้งจอกกลับชาติมาเกิด บ้างก็ว่าเป็นเทพธิดาลงมาจากสวรรค์ มิเช่นนั้นเหตุใดแค่เป่าลมทีเดียวก็ช่วยชีวิตซื่อฮวาไว้ได้แล้ว”

ครั้นได้ยินดังนี้ เยี่ยเหมยก็มีสีหน้าอึ้งไปเล็กน้อย “มีเรื่องมหัศจรรย์เพียงนั้นที่ใดกัน พวกท่านแค่ไม่รู้เท่านั้นเองว่ายังมีวิธีการช่วยคนจมน้ำเช่นนี้อยู่ด้วย อีกอย่างก็เป็นโชคดีของซื่อฮวาเช่นกันที่ข้าเคยอ่านเจอวิธีการนี้จากในตำราโบราณเล่มหนึ่ง ทั้งเวลายังประจวบเหมาะ มิเช่นนั้นซื่อฮวาก็คงไม่รอดแล้ว”

ภรรยาเกาเสียงไม่สนใจคำถ่อมตัวของเยี่ยเหมย เชิญนางเข้าบ้านด้วยท่าทีสนิทสนมอบอุ่น “อาสะใภ้ต้าเหอ ท่านมีธุระอะไรก็ไปคุยกับพ่อสามีข้าในห้องใหญ่เถิด ข้ากับนางจะไปคุยกันที่ห้องข้าเสียหน่อย”

ภรรยาเกาเสียงพอจะมีหน้ามีตาในหมู่บ้านเกาจยาอยู่บ้าง ภรรยาต้าเหอยินดีจะให้เยี่ยเหมยคบหากับนาง จึงเดินไปหาท่านสามเกาที่ห้องใหญ่เพื่อพูดเรื่องขอยืมเรือด้วยความวางใจ