ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 11

หลินฟางเฟยกลับเหมือนไม่เห็นท่าทีห่างเหินของจั่นอวิ๋นหยาง หลังคว้าได้อากาศก็หัวเราะน้อยๆ มาจับเขาไว้อีก “ท่านรอง พวกเราจะแต่งงานกันอยู่แล้ว ไยต้องทำเช่นนี้กับข้าด้วย คืนนั้นท่านมิได้เป็นอย่างนี้นี่เจ้าคะ” ขณะกล่าวถ้อยคำเหล่านี้ น้ำเสียงของหลินฟางเฟยก็นุ่มนวลแผ่วเบา หวานเยิ้มจนคนเลี่ยน ท่าทางฉอเลาะเหมือนอยากบอกบางอย่างนั้นเป็นสิ่งที่บุรุษไม่อาจต้านทานได้

ครั้นได้ยินเช่นนี้ จั่นอวิ๋นหยางก็ไม่รู้ว่านึกถึงอะไร สีหน้าดำเป็นน้ำหมึกทันควัน แววตาที่จ้องหลินฟางเฟยคมกริบราวกับดาบ ตะคอกเสียงเย็น “ไสหัวไป!”

เสียงนี้ไม่เพียงทำเอาหลินฟางเฟยตกใจจนตัวสั่น เยี่ยเหมยที่ยังนั่งอยู่บนม้านั่งยาวด้านหลังเขาก็หนาวสั่นขึ้นมาเช่นกัน รู้สึกอยู่ตลอดว่าคำนี้ดังก้องอยู่ในใจ ชวนให้คนรู้สึกไม่สบายอย่างยิ่ง

ทว่าถ้าหลินฟางเฟยถูกไล่ไปได้ง่ายดายเพียงนี้ก็ไม่มีทางคว้าตำแหน่งคู่หมั้นที่จั่นอวิ๋นหยางจะแต่งงานด้วยไว้ได้แล้ว นางอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกลอกลูกตา ปิดหน้ากระทืบเท้าร้องไห้ออกมาเบาๆ “ท่านมันคนใจร้าย ยามต้องการผู้อื่นก็พูดดี แต่พอไม่ต้องการก็ทำตัวเช่นนี้ใส่ ข้ายังบริสุทธิ์…”

“หุบปาก!” ได้ยินนางยิ่งพูดส่งเดชไปเรื่อย จั่นอวิ๋นหยางก็โมโหจนเส้นเลือดดำบนหน้าผากปูดขึ้นมาจนเห็นได้รางๆ

“เอ่อ…ให้ข้าหลบไปก่อนดีหรือไม่ แล้วพวกท่านค่อยคุยกัน” เยี่ยเหมยรู้สึกว่าการสอดส่องเรื่องส่วนตัวของผู้อื่นมิใช่แค่ไม่ดีต่อผู้อื่น แต่ตนเองก็รู้สึกไม่สบายใจเท่าไรนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่งนางคิดไม่ถึงเลยว่าตนเองเพิ่งจะเกิดเสี้ยวความรู้สึกดีๆ ต่อจั่นอวิ๋นหยาง แต่เขากลับแสดงธาตุแท้ของชายสวะออกมา อารมณ์นางชักไม่ดีแล้ว จึงเร่งสำรวมใจตั้งมั่น เก็บหัวใจที่ไม่ได้แข็งแกร่งของตนเองเอาไว้ทันที

จั่นอวิ๋นหยางหันหน้ากลับมามองนางอย่างรวดเร็ว มีหรือจะมองแววห่างเหินดูแคลนที่เพิ่มมาในดวงตาของเยี่ยเหมยไม่ออก เขาพลันรู้สึกเจ็บในอก หากแต่ด้วยนิสัยของเขาทำให้เขาไม่ได้แก้ตัวอะไรออกไป เพียงแต่กล่าวเบาๆ ว่าล่วงเกินแล้ว

“ใครปล่อยให้นางเข้ามา เห็นบุรุษก็โผเข้าหาอย่างหน้าไม่อาย ไม่คิดเสียบ้างว่าเจ้านายในคฤหาสน์นี้เป็นผู้ที่คนไม่มียางอายอย่างเจ้าสามารถเกาะแกะข้องแวะได้ด้วยหรือ พวกเจ้า! ยังไม่รีบเอาตัวนางแพศยาที่มาทำคฤหาสน์สกปรกนี่ออกไปอีก” หลินฟางเฟยแค่เห็นเสื้อผ้าการแต่งกายก็มองออกว่าเยี่ยเหมยเป็นแค่คนยากจนผู้หนึ่ง เป็นไปไม่ได้โดยสิ้นเชิงที่จะมีความข้องเกี่ยวใดๆ กับจั่นอวิ๋นหยาง หากแต่ใบหน้าที่ถึงจะซีดเหลืองก็ยังงามตาของเยี่ยเหมยกลับยังแฝงความคุกคามอยู่ไม่น้อย นางจึงขนคิ้วชี้ชันและระเบิดโทสะออกมา

“หุบปาก!” หลินฟางเฟยเพิ่งจะพูดจบก็มีเสียงตะโกนขัดนางดังมาจากหัวมุมทางเดิน ต่อจากนั้นก็เห็นสะใภ้ใหญ่จั่นเดินนำชุนหลันเลี้ยวมาจากทางเดินเล็กของสวนดอกไม้ หลังพยักหน้าให้เยี่ยเหมยที่ลุกขึ้นยืนเพราะถ้อยคำที่ได้ยินที่ข้างในศาลา สายตาก็กวาดมองจั่นอวิ๋นหยางด้วยแววสลับซับซ้อน จากนั้นถึงได้แค่นเสียงเย็นพูดกับหลินฟางเฟย “น้องฟางเฟย ที่นี่คือคฤหาสน์สกุลจั่น อย่าได้นำวาจาสกปรกของเจ้าติดเข้ามาให้แปดเปื้อนหูคน”

หลังอบรมหลินฟางเฟยจบ สะใภ้ใหญ่จั่นถึงได้ค้อมตัวน้อยๆ เหมือนว่าเพิ่งเห็นจั่นอวิ๋นหยาง “น้องรอง เรือนด้านหน้ามีคุณชายแซ่กู่ซึ่งอ้างว่าเป็นสหายร่วมเรียนของท่านมาขอพบ”