หลินฟางเฟยคล้ายว่ากลัวสะใภ้ใหญ่จั่นอย่างยิ่ง หลังถูกอบรมก็ยืนอยู่ด้านหนึ่งของศาลาอย่างสงบเสงี่ยม
จั่นอวิ๋นหยางผ่อนคลายไหล่ที่เกร็งขมึงลง เม้มปากก่อนกล่าวกับสะใภ้ใหญ่จั่น “พี่สะใภ้ ก่อนหน้านี้ตอนอยู่ข้างนอกข้าได้เห็นบ้านแม่นางเยี่ยเหมยมีของสองสิ่งเหมาะจะให้ชิงฮุยกับเยี่ยเอ๋อร์ใช้ จึงได้จ่ายมัดจำให้นางนำมาส่งที่คฤหาสน์ อย่างไรรบกวนท่านช่วยจ่ายเงินที่เหลือให้ด้วย” พูดจบก็หันหน้ากลับมามองเยี่ยเหมยอย่างลึกซึ้งปราดหนึ่ง ก่อนจะเดินลงบันไดก้าวฉับๆ จากไปโดยไม่เหลียวหลัง แม้กระทั่งสะใภ้ใหญ่จั่นเอ่ยขอบคุณก็ยังไม่หันไปมองสักแวบ
“พี่สะใภ้ใหญ่ ข้า…” หลินฟางเฟยเห็นจั่นอวิ๋นหยางจากไปก็ลอบกัดริมฝีปาก กระทืบเท้าไปสองสามทีอย่างไม่พอใจ ทำท่าจะไล่ตามไปกลับถูกชุนหลันที่ข้างกายสะใภ้ใหญ่จั่นขวางเอาไว้
สะใภ้ใหญ่จั่นพูดเสียงเย็นกับหลินฟางเฟยต่ออีกว่า “ถ้าเจ้ายังรู้ว่าข้าเป็นพี่สะใภ้ใหญ่ของเจ้าก็ฟังคำเตือนของข้า สกุลจั่นเป็นตระกูลใหญ่ ถ้าเจ้ายังเข้ามาทำตัวต่ำๆ ในเรือนส่วนในตามอำเภอใจอีก ถึงเวลานั้นก็อย่าโทษที่ข้าจะให้คนไล่เจ้าออกไปแล้วกัน มิเช่นนั้นท่านผู้เฒ่าเอาผิดลงมา อาหญิงของเจ้าที่เป็นเพียงอี๋เหนียงก็ปกป้องเจ้าไม่ได้!”
“ท่าน…ท่านอย่าได้ทำท่าดูถูกอี๋เหนียง! แม้อาหญิงของข้าจะเป็นอนุ แต่นางก็เป็นแม่สามีแท้ๆ ของท่าน” ทั้งๆ ที่หลินฟางเฟยกลัวภูมิหลังของสะใภ้ใหญ่จั่น แต่ก็ไม่อยากถูกกดข่มไปตลอด บัดนี้จึงทำใจกล้าออกปากต่อว่าอีกฝ่าย หากแต่ที่สุดแล้วก็แข็งนอกอ่อนใน หาได้มีอำนาจไม่
เห็นได้ชัดว่าสะใภ้ใหญ่จั่นไม่ได้เห็นหลินฟางเฟยอยู่ในสายตา นางเพียงกวาดมองซ้ายขวารอบหนึ่งก่อนว่า “ญาติผู้น้องระวังคำพูดด้วย แม่สามีที่ข้ากราบตอนแต่งเข้ามาคือฮูหยินภรรยาเอกผู้ชอบด้วยทำนองคลองธรรมของคฤหาสน์สกุลจั่น”
“ท่าน…ท่าน…” หลินฟางเฟยถูกทำเอาโมโหจนหน้าแดงเถือก เครื่องหน้างามเพริศบิดเบี้ยวจนดูดุร้ายอย่างที่สุด “เฮอะ! ท่านลำพองใจให้น้อยๆ หน่อย เป็นฮูหยินท่านใหญ่แล้วอย่างไร วันหน้าคฤหาสน์สกุลจั่นนี้มีหรือจะตกอยู่ในความดูแลของสะใภ้สายรอง รอข้าแต่งเข้ามาเมื่อไรท่านได้น่าดูชมแน่!” พูดจบหลินฟางเฟยก็ผลักชุนหลันออก เชิดหน้าเดินลอยชายจากไป
“เจ้ามัน…โง่ไม่มีใครเกิน!” สะใภ้ใหญ่จั่นจ้องเงาหลังของหลินฟางเฟยพลางด่าออกมา ไม่รู้ว่าด่าหลินฟางเฟยหรือด่าหลินอี๋เหนียงที่อยู่เบื้องหลังหลินฟางเฟย เล็บมือจิกเข้าเนื้อก็ยังไม่รู้ตัว จนกระทั่งชุนหลันที่อยู่ด้านข้างร้องด้วยความตกใจถึงได้ค่อยๆ คลายมือออก
“แม่นางเยี่ย รอนานแล้วกระมัง” เพื่อทำให้อารมณ์ของคุณหนูตนเย็นลง และเพื่อเตือนนางว่ายังมีคนนอกอยู่ด้วย ชุนหลันไม่อาจไม่เอ่ยปากทักเยี่ยเหมยที่แสร้งโง่อยู่ในศาลา
ได้ยินเสียงของชุนหลัน สะใภ้ใหญ่จั่นก็ได้สติกลับมา ยิ้มฝืดเฝื่อนพลางกล่าวทักเยี่ยเหมย “ทำให้แม่นางเยี่ยเห็นเรื่องน่าขบขันแล้ว”
พอส่งเถียนหนานซิงที่ไม่บอกอะไรให้ชัดสักอย่างไปก็มีคนมารายงานว่าที่เรือนด้านหน้ามีแขกมาขอพบจั่นอวิ๋นหยาง ไม่นานชุนหลันก็มารายงานเรื่องเยี่ยเหมยอีก ต่อจากนั้นบังเอิญเจอบ่าวของหลินฟางเฟย ได้รู้ว่าหลินฟางเฟยไล่ตามไปศาลาในสวนเพื่อจะถามหาความรับผิดชอบเรื่องที่จั่นอวิ๋นหยางขอถอนหมั้น นางจึงรีบร้อนรุดมาช่วยจั่นอวิ๋นหยางแก้สถานการณ์สำเร็จแล้ว แต่กลับทำให้คนนอกได้เห็นเรื่องส่วนตัวของคฤหาสน์สกุลจั่นแทน เกิดเรื่องวุ่นวายเป็นชุดก็ทำให้สะใภ้ใหญ่จั่นเหนื่อยทั้งกายทั้งใจจนอดไม่ได้ที่จะเกิดอารมณ์ไม่อยากสนใจอะไรแล้ว
เยี่ยเหมยมิใช่คนโง่ แต่ประสบการณ์จากทั้งสองชาติบอกให้นางจำต้องแสร้งโง่ในเวลานี้ นางกะพริบตา แสดงสีหน้าท่าทางสับสนงุนงงออกมา “ท่านเมื่อครู่คือคุณชายรองของพวกท่านหรือ ไฉนจึงดูต่างจากที่เคยได้ยินมาอยู่บ้าง ข้ากำลังคิดจะถามอยู่เลยเชียว แต่ใครจะรู้ว่ากลับมีหญิงบ้าโผล่มา ยังดีที่สะใภ้ใหญ่มาทันเวลา”
ไม่ว่าอย่างไรสะใภ้ใหญ่จั่นเองก็หวังให้เยี่ยเหมยเป็นเพียงหญิงชนบทโง่งม พอเห็นนางเอ่ยถามเช่นนี้ก็ตรงกับใจพอดี ไม่เสียดายที่ต้องลดตัวก้าวไปจูงเยี่ยเหมย พานางเดินเข้าเรือนส่วนใน “คุณชายเมื่อครู่นี้คือท่านรองของคฤหาสน์นี้ หญิงบ้า…นางนั้นคือญาติผู้น้องฝ่ายมารดาของสามีข้า และก็เป็นคู่หมั้นของท่านรอง นางคงเห็นแม่นางเยี่ยกับท่านรองอยู่ในศาลาด้วยกันตามลำพังเลยเกิดความเข้าใจผิดอะไรกระมัง พวกเขาทะเลาะกันก็ช่างเถิด แต่กลับทำให้แม่นางเยี่ยอาจจะพลอยเสียชื่อเสียงไปด้วย ทว่าแม่นางเยี่ยวางใจได้ บ่าวไพร่ของคฤหาสน์สกุลจั่นมิใช่คนปากมาก”
เยี่ยเหมยก้มหน้ามองพื้น ได้ยินดังนั้นใจก็พลันกระตุกวาบ มือกุมท้องน้อยพลางหันหน้าไปมองสะใภ้ใหญ่จั่น “ขอบอกอย่างไม่ปิดบัง อันที่จริงข้าตั้งท้องได้สามเดือนแล้ว เมื่อครู่เข้ามาเห็นท่านรองจั่น ยังไม่ทันได้พูดอะไร หญิงบ้านางนั้นก็เข้ามาแล้ว ไม่รู้ว่านางเข้าใจผิดอะไร”
