ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 12

แม้ร่างกายของเยี่ยเหมยจะตั้งครรภ์สามเดือนกว่าแล้ว แต่เนื่องจากเมื่อก่อนขาดการบำรุง ส่วนท้องจึงมีการเปลี่ยนแปลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น นางมีรูปร่างอรชรอ้อนแอ้นเป็นทุนเดิม ยามทั้งสองกอดกันจึงพอเหมาะพอเจาะไร้ใดเทียม ขณะนางไม่ขยับตัว และจั่นอวิ๋นหยางให้ความสนใจความเคลื่อนไหวรอบตัวอยู่จึงยังไม่รู้สึกอะไร แต่ยามนี้นางขยุกขยิกตัวขึ้นมา หน้าอกอันอวบอิ่มเสียดสีกับแผ่นอกเขา อาการชาอ่อนแรงจึงแผ่ลามทั้งตัวทันที

จั่นอวิ๋นหยางอึ้งงันไปน้อยๆ นัยน์ตาเหยี่ยวยิ่งมีสีเข้มขึ้น เขาสูดหายใจลึก มือที่วางอยู่ตรงเอวเยี่ยเหมยออกแรงอย่างเงียบๆ พลางเอ่ยตวาดเบาๆ “อย่าขยับ!”

สองคนอยู่แนบชิดกันเช่นนี้ เยี่ยเหมยย่อมรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่กายท่อนล่างของเขา นางอึ้งงันไปทันที คราวนี้ไม่เพียงหน้าร้อนซู่ ทั่วทั้งตัวก็แทบจะลุกไหม้เช่นกัน นางทั้งเก้อทั้งเขินจนน้ำตาจะไหลแล้ว

“ฮืออือ” คำว่า “ปล่อยมือ” ถูกนางฝืนพูดออกมาเหมือนเสียงครวญเครือยามอารมณ์หวั่นไหว

เสียงนี้…จั่นอวิ๋นหยางใจกระตุกวาบ เขายังไม่ทันคิดออกว่าเคยได้ยินเสียงอันยากจะลืมนี้จากที่ใดก็พลันมีเสียงฝีเท้าดังมาจากในคฤหาสน์สกุลจั่นที่ด้านหลัง เขามีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้น กล่าวขอโทษ “ล่วงเกินแล้ว” ก่อนจะอุ้มเยี่ยเหมยวิ่งเลาะกำแพงคฤหาสน์ไปทางสะพานศิลาโค้งที่อยู่ไม่ไกล

เยี่ยเหมยรู้สึกเพียงว่าร่างกายลอยอยู่กลางอากาศทันที ทิวทัศน์สองข้างทางเคลื่อนผ่านไปรวดเร็วปานติดปีก ทำเอานางตกใจจนใจเต้นรัว รีบหลับตายกสองแขนโอบเอวเพรียวแน่นมีพลังของจั่นอวิ๋นหยางไว้โดยไม่รู้ตัว

โดยไม่คาดคิด ความฝันวาบหวามที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังมาเนิ่นนานถึงกับจู่โจมเข้ามาในใจอีกครั้ง มันรื้อค้นความรู้สึกคุ้นเคยรางๆ ที่มีต่อมือใหญ่อุ่นร้อนและเสียงบุรุษทุ้มต่ำขึ้นมา ทว่าชั่วครู่ต่อมาเยี่ยเหมยก็โยนความรู้สึกคุ้นเคยนี้ทิ้งไปไว้เบื้องหลังอีกครั้ง

มาสมัยอาณาจักรต้าฉี่ได้ระยะหนึ่งแล้ว แม้แต่แถบชนบทยังไม่มีที่ให้หญิงท้องก่อนแต่ง นับประสาอะไรกับตระกูลใหญ่ตระกูลโต แม้จะบอกว่าเคราะห์กรรมที่นางประสบก่อนหน้านี้เป็นแผนการร้าย แต่อันที่จริงก็มีต้นเหตุจากความใคร่ของผู้ชายมิใช่หรือไร ผู้ชายธรรมดามีฐานะหน่อยก็หาสามภรรยาสี่อนุ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงบรรดาคนมั่งมีแล้ว ยิ่งกว่านั้นจั่นอวิ๋นหยางก็น่าจะไม่มีทางเป็นพระเอกในชีวิตนางได้ หรือต่อให้ได้นางก็ไม่มีทางเสียสติไปเกาะแกะคนฐานะสูงกว่าเด็ดขาด

ดังนั้นตอนนี้นางจึงเพียงถือว่าจั่นอวิ๋นหยางเป็นลำต้นไม้ที่มีอุณหภูมิความร้อน ซ้ำยังเป็นลำต้นไม้ที่เพิ่งช่วยนางจากอันตรายด้วย ถึงจะไม่มีความรักฉันชายหญิง แต่เพื่อให้ใช้ชีวิตหลังจากนี้ได้สบายใจ กลับยังคงสานมิตรภาพกันได้

โปรดติดตามตอนต่อไป…