ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 12

“อย่าร้อง ข้าเอง!” จั่นอวิ๋นหยางใช้มือหนึ่งโอบรอบเอวอ่อนนุ่มของเยี่ยเหมย อีกมือปิดปากนาง กอดนางไว้ในอ้อมแขนทั้งตัว ก่อนหันหน้าไปมองว่ากู่จวิ้นขวางชายนักเลงสองคนนั้นได้แล้วหรือไม่

ขณะหันหน้ากลับไปมองกลับรู้สึกเจ็บที่มืออย่างรุนแรง เอวก็ถูกแรงขุมหนึ่งกระแทกใส่ ถ้าเป็นคนธรรมดาเกรงว่าคงปล่อยมือถอยหลังออกมาเพราะความเจ็บปวดแล้ว แต่จั่นอวิ๋นหยางมิใช่คนธรรมดาสามัญ จึงเพียงแต่ขมวดคิ้วน้อยๆ หนีบสองขายับยั้งขาที่เตะผ่าหมากขึ้นมาของเยี่ยเหมยเอาไว้ได้ ก่อนที่มือจะออกแรงจับตัวนางให้หันกลับมา “เป็นข้าเอง!”

เยี่ยเหมยเบิกดวงตารูปเมล็ดซิ่งกว้าง นึกในใจว่าไฉนจึงเป็นเขา นางปล่อยปากที่กัดมือเขาไว้ เห็นบนนิ้วจั่นอวิ๋นหยางมีเลือดไหลหยด ในใจก็มีความรู้สึกผิดผุดขึ้นมาน้อยๆ

จั่นอวิ๋นหยางในเวลานี้ยังคงหน้าตาเย็นชาขรึมเคร่ง แต่บนตัวกลับเปลี่ยนมาสวมเสื้อสีเขียวครามที่พบเห็นได้ทั่วไป ถ้าไม่สังเกตดีๆ เขาก็มีท่าทางเหมือนกับบุรุษธรรมดาบนท้องถนน

เยี่ยเหมยมองเขา ไม่เข้าใจว่าเหตุใดเขาถึงแต่งตัวเช่นนี้

จั่นอวิ๋นหยางเหมือนมองแววข้องใจในดวงตานางเข้าใจจึงลดเสียงกระซิบข้างหูนาง “เจ้าอย่าส่งเสียง ข้าไม่อยากให้คนเห็นข้า”

จั่นอวิ๋นหยางกลับบ้านมาสามวันก็ถูกจั่นเจียงฉือพูดเซ้าซี้ทุกวันว่าไม่ให้เขาไปจากบ้านอีกจนหูเขาชาไปหมด อีกทั้งจั่นเจียงฉือจู้จี้ไม่พอยังให้เยี่ยนหมัวมัวแม่นมของเขามาผลัดกันบ่นด้วย ต่อให้วันนี้กู่จวิ้นไม่มา เขาก็ตั้งใจจะออกจากบ้านโดยไม่ลาอีกครั้งอยู่ดี

เพียงแต่เขาคาดไม่ถึงว่ากู่จวิ้นจะไม่สนใจการนัดหมายก่อนหน้านี้ อำพรางฐานะตัวตนมาหาเขาที่คฤหาสน์โดยแสร้งปลอมเป็นสหายร่วมเรียน พอเขาถามดูถึงได้รู้ว่ารัชทายาทถึงกับรอเสบียงจากเมืองเซิ่งโจวไม่ไหว กำลังจะออกรบแล้ว

จั่นอวิ๋นหยางเป็นคนพาองครักษ์ข้างกายรัชทายาทออกมาจากเมืองหลวง แต่เกรงว่าจะมีสายลับปนเข้ามาด้วยโดยไม่ตั้งใจ ด้วยความสุดวิสัยกู่จวิ้นจึงได้แต่มาหาจั่นอวิ๋นหยางเพื่อให้เขากลับไปที่กองทัพก่อนกำหนด

หลังได้รับข่าวนี้ จั่นอวิ๋นหยางก็ไม่แม้แต่จะเก็บสัมภาระข้าวของ เลือกจะออกจากคฤหาสน์ด้วยประตูข้างของเรือนด้านหลังนี้ เพียงแต่เขาคิดไม่ถึงว่าจะบังเอิญขนาดนี้ เพิ่งจะได้เจอกู่จวิ้นก็เห็นเยี่ยเหมยเดินตัวปลิวออกจากประตู เดิมทีถ้านางจากไปเงียบๆ ก็ช่างเถอะ แต่ดันมีชายนักเลงที่ไม่รู้กาลเทศะสองคนโผล่มา เขาห่วงว่าเยี่ยเหมยจะได้รับบาดเจ็บ อีกทั้งกลัวว่าถ้าเยี่ยเหมยร้องโหวกเหวกขึ้นมา เขาก็ไม่กล้ารับรองว่าจะไม่ถูกคนในคฤหาสน์พบร่องรอยเขาเข้า

เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าเขายังไม่ทันลงมือช่วยเหลือ เยี่ยเหมยก็แสดงด้านสุขุมเปี่ยมไหวพริบออกมาทำให้เขาตะลึงไม่หยุด แม้จะนับถือในไหวพริบของนางและยังอยากจะดูว่านางยังมีลูกไม้อะไรอีกหรือไม่ หากแต่สุดท้ายเขาก็เลือกจะลงมือช่วยคน

ต่อให้เป็นยุคอนาคตที่ชายหญิงคบหามีความสัมพันธ์กันยุ่งเหยิงวุ่นวาย เยี่ยเหมยก็ยังไม่เคยอยู่ใกล้ผู้ชายขนาดนี้ เวลานี้ถูกคนกอดไว้ในอ้อมแขน ซ้ำข้างหูยังมีเสียงนุ่มที่เขาจงใจลดเสียงเบาลงอีก รวมถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่เป่ารดใบหูทำให้นางรู้สึกทั้งร้อนทั้งจักจี้ ทว่าปากถูกปิดอยู่ทำให้ส่งเสียงออกมาไม่ได้ ทำได้เพียงขยุกขยิกตัวไปมาให้จั่นอวิ๋นหยางปล่อยตัวนาง