ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 12

คนรู้ความใครๆ ก็ชอบ รอยยิ้มบนหน้าชุนหลันเจิดจ้ามากขึ้นทันที นางเก็บก้อนเงินเข้าในกระเป๋าเล็กตรงเอวอย่างเปิดเผยตรงไปตรงมา “เช่นนั้นบ่าวก็ขอบคุณในความเข้าใจและเห็นใจของแม่นางเยี่ยแล้ว ท่านร่างกายอ่อนแอ คิดว่าตั้งแต่ออกจากบ้านเมื่อเช้าจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ได้กินอะไรเช่นกัน เดินออกจากตรอกนี้แล้วเลี้ยวขวาไปไม่ไกล ข้ามสะพานไปก็จะเป็นถนนของอร่อยทางเหนือของเมือง เกี๊ยวน้ำร้านตรงปากถนนนับว่ารสชาติอร่อยที่สุด”

ชุนหลันบอกชัดเพียงนี้ช่วยลดความยุ่งยากที่ต้องเที่ยวถามคนอื่นของเยี่ยเหมยลงไปมาก นางหิวจนท้องร้องโครกครากอยู่นานแล้ว หลังเอ่ยขอบใจชุนหลันก็เดินออกจากตรอกด้วยฝีเท้ากระฉับกระเฉงว่องไวทันที

พอเยี่ยเหมยเดินพ้นปากตรอกก็มองเห็นแม่น้ำกว้างใหญ่สายหนึ่ง ฝั่งตรงข้ามของแม่น้ำมีเพิงพักเก่าทรุดโทรมสูงต่ำไม่เท่ากันตั้งอยู่จำนวนมาก กลับเป็นแม่น้ำฝั่งนี้ที่มีคฤหาสน์อันโอ่อ่าของสกุลจั่นอยู่เลยทำให้ดูสะอาดเรียบร้อยกว่ามาก นางเลี้ยวขวาเดินไปทางสะพานศิลาโค้งตามคำบอกของชุนหลันก็มองเห็นว่าข้างทางปลูกต้นไทรที่เขียวตลอดทั้งปีไว้จำนวนมาก

ครั้นมองเห็นเค้าโครงสะพานได้รางๆ แล้ว เยี่ยเหมยก็ตัดสินใจฟังคำแนะนำของชุนหลัน ไปลองชิมเกี๊ยวน้ำดูสักหน่อย ถึงอย่างไรก็ได้กินอะไรร้อนๆ นางหิวไส้แทบกิ่วแล้ว!

ขณะเดินผ่านป่าต้นไม้กำลังจะขึ้นสะพานศิลาโค้งนั้นเอง เบื้องหน้ากลับพลันมีชายนักเลงในชุดสกปรกสองคน หนึ่งสูงหนึ่งเตี้ย

“พวกเจ้าจะทำอะไร” เยี่ยเหมยทางหนึ่งทอดถอนใจในความโชคไม่ดีของตน ทางหนึ่งเหลียวซ้ายแลขวาหาทางหนีทีไล่

“ส่ง…ส่ง…ส่ง…” คนคิ้วติดกันที่ด้านซ้ายหรี่ตาพูดคำว่า ‘ส่ง’ มาครึ่งวันยังไม่สามารถพูดออกมาให้จบประโยคได้ กลับกลายเป็นทำให้หน้าดูชั่วร้ายหนักกว่าเก่า

พรรคพวกอีกคนที่อยู่ขวามือของคนคิ้วติดกันมีฟันเหยินออกมาสองซี่ เขาพับแขนเสื้อขึ้น ช่วยพูดเสริมอย่างคล่องแคล่ว “ส่งเงินในตัวเจ้ามา!”

ประตูข้างตรงด้านนี้ของคฤหาสน์สกุลจั่นจะมีคนนอกเข้าออกเป็นครั้งคราว ส่วนใหญ่ล้วนเป็นผู้ที่เข้าไปค้าขายในเรือนส่วนใน หลังออกมาในตัวจะมีเงินไม่มากก็น้อย เวลานานเข้าก็ถูกชายไม่ทำมาหากินสองคนนี้เห็นลู่ทาง จึงคอยมาเดินเตร่อยู่บริเวณนี้เป็นประจำ และก็ปล้นของไปได้หลายครั้งจริงๆ

วันนี้เยี่ยเหมยโชคไม่ดี มีเงินอยู่ในตัว สีหน้าจึงชื่นบานไปหน่อย เลยถูกสองคนนี้หมายตาทันที

เยี่ยเหมยมองชายหน้าตาอัปลักษณ์ตัวสกปรกสองคนตรงหน้า ในใจคิดคำนวณอย่างรวดเร็วว่าจะให้ไปหรือไม่ให้ดี ทันใดนั้นเยี่ยเหมยก็จ้องด้านหลังของคนทั้งสองพลางเผยรอยยิ้มเหมือนได้ยกภูเขาออกจากอกออกมา พร้อมทั้งตะโกนว่า “สามี!”

คนทั่วไปได้ยินเสียงร้องเรียกเช่นนี้ย่อมจะหันหน้าไปมอง เยี่ยเหมยจึงอาศัยจังหวะนี้หันหลังวิ่งกลับไปประตูหลังคฤหาสน์สกุลจั่นเต็มฝีเท้า กำลังอ้าปากจะร้องตะโกน “ช่วย…” กลับน่าเสียดายที่ยังไม่ทันได้ส่งเสียงออกมาก็รู้สึกว่ามีมืออุ่นร้อนข้างหนึ่งปิดปากตนเองไว้

เยี่ยเหมยตกตะลึงที่โจรทั้งสองรวดเร็วเกินไป ทว่าการตอบสนองของนางก็รวดเร็วอย่างที่สุดเช่นกัน นางอ้าปากกัด ศอกก็ออกแรงถองไปข้างหลัง หวังเพียงว่ากลวิธีป้องกันตัวที่ชาติก่อนเคยพบมาจะสามารถยื้อเวลาได้บ้าง