ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 13

แม้จะอยู่ในคฤหาสน์สกุลจั่นเพียงไม่นาน แต่เยี่ยเหมยใช้หัวเข่าคิดก็ยังจินตนาการได้ว่าบุตรชายสายตรงอย่างจั่นอวิ๋นหยางอยู่ในนั้นจะได้รับความโปรดปรานมากเพียงไร คำอธิบายเดียวก็คือคู่หมั้นที่รูปโฉมงามเพริศพริ้งแต่ท่าทีกลับวางอำนาจบาตรใหญ่นางนั้นบีบคั้นจนเกินไป ถามเช่นนี้เป็นการตอกย้ำซ้ำเติมคนชัดๆ!

ได้ยินดังนี้ จั่นอวิ๋นหยางกลับเพียงมองนางปราดหนึ่งด้วยความแปลกใจ ทว่ามิได้ตอบกลับและเอ่ยถามนางว่า “รถเข็นเด็กกับรถหัดเดินนั้นทำได้ประณีตแยบคายนัก ไม่ทราบว่าเจ้าเรียนมาจากที่ใด”

เช่นนี้ก็ได้ เยี่ยเหมยไม่ถามแล้ว จั่นอวิ๋นหยางช่างเป็นพวกทำอะไรไม่ปกติโดยแท้ ทั้งยังคิดคำถามได้ตรงกับสิ่งที่เยี่ยเหมยไม่ต้องการตอบพอดีอีกด้วย ทว่านางไม่ค่อยชอบโกหก ก่อนหน้านี้ที่หลอกเยี่ยหย่วนไปเป็นเพราะใส่ใจเขา แต่พอเป็นจั่นอวิ๋นหยาง นางก็ไม่อยากอธิบายอะไรมากเกินไปนัก

ยามนี้นางรู้สึกเหนื่อยใจอยู่บ้าง ถ้าจั่นอวิ๋นหยางยังจะซักไซ้ไล่เลียงเช่นนี้ต่อไปอีก นางก็ไม่อยากมีอะไรข้องแวะกับเขาอีกแล้ว ถึงแม้ว่าเขาจะทำให้นางมีรายรับก้อนแรกหลังทะลุมิติมาที่นี่ก็ตามที

ด้านจั่นอวิ๋นหยางที่บอกความจริงเรื่องออกจากบ้านไม่ได้ ทว่าเขาก็คิดไปไม่ถึงเรื่องหลินฟางเฟย เพียงแต่คิดเปลี่ยนเรื่องพูดตามสัญชาตญาณ ใครจะไปรู้ว่าเปลี่ยนมาพูดถูกประเด็นที่เยี่ยเหมยพยายามเลี่ยงพอดี จึงซัดเอาความรู้สึกดีๆ ที่มีต่อเขาในใจเยี่ยเหมยแตกละเอียดไม่เหลือแม้แต่เศษซากอีกครั้ง

จั่นอวิ๋นหยางไม่ได้รับคำตอบก็ทำท่าทางเหมือนคิดอะไรขึ้นมาได้ จึงวางชามลงเหม่อมองยอดศีรษะเยี่ยเหมยอย่างห้ามใจตนเองไม่ได้ นึกถึงคำพูดส่งเดชที่ใช้ล่อหลอกเยี่ยหย่วนเมื่อก่อนหน้านี้ของนางขึ้นมา ในดวงตาก็มีแววงุนงงสับสน เป็นนานถึงได้สะบัดศีรษะ ได้สติกลับมา

ตอนนี้มิใช่เวลาให้เขามานั่งคิดเรื่องเหล่านี้ อีกทั้งอาการใจลอยเสียอากัปกิริยาของเขาก็มาได้ผิดปกติยิ่ง ทำให้แทบจะนึกว่าเยี่ยเหมยเป็นคนที่ฝ่ายตรงข้ามส่งมาทำให้เขาสับสนแล้ว

“ขอบคุณที่ท่านรองจั่นเชื่อใจให้ข้าทำรถเข็นเด็กและรถหัดเดิน และต้องขอบคุณท่านรองจั่นด้วยที่ช่วยเหลือข้าในวันนี้ มื้อนี้ข้าเลี้ยงเอง” เยี่ยเหมยล้วงเงินออกมาแล้วก็คิดจะลุกขึ้นไปจ่ายเงิน

คาดไม่ถึงว่าจั่นอวิ๋นหยางจะเร็วกว่า ชิงโยนแท่งเงินแท่งหนึ่งลงบนเตาอิฐของร้านก่อนนางพร้อมทั้งพูดว่า “ไม่ต้องทอน”