ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 13

ความเงียบที่แผ่ขยายระหว่างเยี่ยเหมยกับจั่นอวิ๋นหยางถูกเสียงที่ไม่เข้ากันดังขัดขึ้นมา สีหน้าซีดขาวของเยี่ยเหมยเป็นสีแดงก่ำทันควัน กุมท้องไว้ด้วยสีหน้าเก้อกระดาก พอเห็นจั่นอวิ๋นหยางมองมาก็อดจะก้มหน้ารีบร้อนอธิบายไม่ได้ “ตั้งแต่ตื่นเช้ามาจนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่ได้กินอะไรเลย”

จั่นอวิ๋นหยางนวดหว่างคิ้ว พลันหมุนตัว “ไปกันเถอะ”

เยี่ยเหมยตกใจสะดุ้ง นิ่งงันไปครู่ใหญ่ถึงตระหนักได้ว่าเขาเรียกนาง

จั่นอวิ๋นหยางเห็นนางยืนนิ่งก็หยุดฝีเท้าลงตรงหัวมุม คล้ายว่ากำลังรอนาง

เยี่ยเหมยเห็นดังนี้จึงเดินตามไปอย่างตื่นตกใจ “ขอบคุณที่ช่วยเหลือ”

“ไม่เป็นไร เป็นเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ทว่าสตรีอย่างเจ้าอย่าไปไหนมาไหนข้างนอกคนเดียวจะดีกว่า” จั่นอวิ๋นหยางเม้มปาก เดิมควรไปพบกับกู่จวิ้นตามแผนการ ฝีเท้ากลับหลุดการควบคุม พาเยี่ยเหมยเดินออกจากตรอกไป วกไปเลี้ยวมาจนมาถึงร้านเกี๊ยวน้ำร้านหนึ่ง

“เกี๊ยวน้ำร้านนี้ไม่เลว” จั่นอวิ๋นหยางพูดกระชับได้ใจความ พลางเดินนำเข้าประตูร้านไป “เกี๊ยวน้ำสองชาม” เขาร้องสั่ง พร้อมกันนั้นก็หาโต๊ะสะอาดตรงมุมหนึ่งเดินไปนั่งลง

เจ้าของร้านกวาดตามองสองคนที่รูปโฉมไม่เลวแต่เสื้อผ้าที่สวมมิได้ดีเท่าไรนักปราดหนึ่ง ก่อนสอบถามเยี่ยเหมยที่เพิ่งก้าวเข้าประตูมาอย่างยิ้มแย้ม “แม่นางท่านนี้ ท่านกับสามีกินรสชาติอย่างไร”

พอได้ยินคำถามนี้ เยี่ยเหมยก็หน้าแดงขึ้นมาในพริบตา รีบโบกมือพลางว่า “ไม่ใช่…”

“เกี๊ยวน้ำสองชาม ไม่ต้องใส่พริก” ในใจจั่นอวิ๋นหยางเองก็อึดอัดขัดเขิน ขมวดคิ้วน้อยๆ หยุดการอธิบายของเยี่ยเหมย ลงความเห็นว่าการไม่อธิบายของตนเองเป็นเพราะไม่อยากเอาปัญหาเล็กน้อยมาใส่หัว

เพียงไม่นานเกี๊ยวน้ำร้อนควันฉุยก็มาวางตรงหน้า กลิ่นหอมฉุยของน้ำแกงกระดูกหมูกระตุ้นต่อมรับรส เยี่ยเหมยเดิมทียังอยากพูดบางอย่าง แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไร หยิบตะเกียบมาก้มหน้าก้มตากิน

สตรีกินได้ไม่มาก เกี๊ยวน้ำก็มาเต็มชามใหญ่ เยี่ยเหมยกินไปได้ห้าหกตัวกระเพาะก็ไม่ได้ว่างเปล่าเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว จึงเงยหน้าขึ้นมาพินิจมองจั่นอวิ๋นหยางที่เปลี่ยนเสื้อผ้าและบุคลิกลักษณะแล้วที่นั่งฝั่งตรงข้ามอย่างห้ามใจไม่ได้ ความน่าเกรงขามของเขายังอยู่ แต่ดูเรียบง่ายติดดินขึ้นมาก แม้แต่ความเร็วยามกินก็มิได้งามสง่าละมุนละม่อมเหมือนคุณชายตระกูลใหญ่

เยี่ยเหมยชะงักไปเล็กน้อย ยังคงไม่ค่อยชินกับความเงียบแบบนี้ จึงเอ่ยปากถามเขา “เหตุใดท่านรองจั่นถึงต้องหนีออกจากบ้าน” ทว่าพอถามจบก็นึกเสียใจขึ้นมา