ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 13

บทที่ 13

ครั้นข้ามสะพานมาก็เห็นจากไกลๆ ว่ามีผู้คนขวักไขว่แน่นขนัด จั่นอวิ๋นหยางเดินเลี้ยวไปมาจนมาหยุดกลางทางเดินลึกลับเส้นหนึ่งอย่างคุ้นลู่เคยทาง จากนั้นก็ปล่อยตัวเยี่ยเหมยแล้วรีบถอยออกมาสามก้าวประหนึ่งถูกไฟดูดทันที เขาลอบหายใจเข้า พยายามข่มความคิดเพ้อฝันในหัวสมองลง

“ไฉนถึงไม่อุ้มต่อเล่า” เขาเพิ่งจะวางเยี่ยเหมยลงก็มีเสียงสัพยอกดังมาจากด้านหลังของทั้งสอง

ตอนนี้เยี่ยเหมยกำลังกึ่งวิงเวียนตาลาย สมองอันสับสนอลหม่านขบคิดว่าหรือเมื่อครู่จะเป็นวิชาตัวเบาในตำนาน บุตรชายตระกูลร่ำรวยอย่างจั่นอวิ๋นหยางมีกิจการส่วนตัวอยู่ข้างนอก มีวรยุทธ์ไม่ธรรมดา ซ้ำยังเล่นหนีออกจากบ้าน เขาต้องการจะทำอะไรกันแน่ ตัวนางใช่รู้มากเกินไปแล้วหรือไม่ จะถูกคนฆ่าปิดปากหรือไม่

ขณะที่เยี่ยเหมยควบคุมความคิดไม่ได้แล้ว และเริ่มจะคิดเหลวไหลไปอีกทางอยู่นั้นเอง จั่นอวิ๋นหยางก็ปรับสีหน้าเป็นปกติและหันหน้าไปพูดกับผู้มา “เจ้าช้าเกินไปแล้ว”

เยี่ยเหมยเองก็มองเห็นบุรุษที่ลงมาจากสะพานแล้วเช่นกัน อายุและรูปร่างล้วนไล่เลี่ยกับจั่นอวิ๋นหยาง เพียงแต่เขามีใบหน้ากลมที่ชวนให้คนนึกชอบ หางตาหางคิ้วไม่ยิ้มก็ยังเหมือนยิ้ม อีกทั้งเสื้อผ้าบนตัวเขาก็แทบไม่ต่างจากที่จั่นอวิ๋นหยางสวมเมื่อเช้า ถ้ามิใช่เห็นหน้าเขาตรงๆ เยี่ยเหมยคงได้นึกว่าเป็นจั่นอวิ๋นหยางเดินมาจากสะพานแทน

กู่จวิ้นเลิกคิ้ว สายตาตรึงอยู่บนร่างเยี่ยเหมย ตอบจั่นอวิ๋นหยางโดยไม่คิด “ข้าก็แค่ปล่อยให้เจ้าได้สำราญกับความรู้สึกของการมีคนงามอยู่ในอ้อมแขนให้นานขึ้นเท่านั้นเอง จริงๆ เลย แม่นางน้อยโฉมงามนางนี้ถึงกับไม่ได้ถูกเจ้าทำเอาตกใจจนขวัญเตลิด”

“ข้าไม่ได้ขวัญอ่อนขนาดนั้น” ถ้ามิใช่เพราะขาเยี่ยเหมยอ่อนยวบ นางคงได้หมุนตัวเดินจากไปแล้ว แต่คนผู้นี้ไม่เพียงพูดจาทะลึ่งทะเล้นไร้มารยาท แววตานั้นยังทะลึ่งทะเล้นยิ่งยวดอีกเช่นกัน

ไม่รู้เหตุใดจั่นอวิ๋นหยางถึงไม่ชอบแววตาที่กู่จวิ้นประเมินมองเยี่ยเหมยเลยแม้แต่น้อย จึงขยับเท้ามายืนบังสายตาของกู่จวิ้น “พอแล้ว นางมิใช่ผู้ที่เจ้าจะกระเซ้าเย้าแหย่ได้ รีบไปทำงานเสีย”

กู่จวิ้นเห็นประกายสังหารลอดออกมาจากแววตาของจั่นอวิ๋นหยางก็หดคออย่างหวาดๆ “ก็ได้ๆ ข้ารู้ว่าเจ้ากลัวว่าแม่นางที่อุตส่าห์ถูกตาต้องใจจะถูกข้าล่อลวงไป จริงๆ เลย ถ้าเจ้ายิ้มให้มากกว่านี้ได้จะต้องเป็นที่ชื่นชอบของสาวงามได้มากกว่าข้าแน่นอน แม่นางท่านนี้…”

“ไสหัวไป!” จั่นอวิ๋นหยางแค่นเสียงเย็นพลางยกมือไล่ ตัดบทคำพูดยืดยาวของกู่จวิ้น

กู่จวิ้นหมุนตัวกลับด้วยความตกใจ ก่อนออกวิ่งเลาะเขตหมู่บ้านริมแม่น้ำไปทางซ้ายมือ เพียงไม่ถึงชั่วครู่ก็ได้ยินเสียงคนตะโกนว่าเห็นท่านรองจั่นแล้วลอยมาจากประตูข้างบานเล็กของคฤหาสน์สกุลจั่น เสียงฝีเท้าเร่งรีบค่อยๆ ไกลออกไป จั่นอวิ๋นหยางจึงพ้นวิกฤติ

โครก…