ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 14

บทที่ 14

ถ้ามิใช่เพราะกินอิ่มและเมื่อครู่มีเยี่ยนเฟยเร่งอย่างเคารพนบนอบอยู่ด้านข้าง เยี่ยเหมยคงคิดว่าสิ่งที่ได้ประสบในวันนี้เป็นความฝันอันสลับซับซ้อนเปลี่ยนแปลงไปมาอีกแล้ว

เกาต้าเหอสามีภรรยาที่รอเยี่ยเหมยอยู่ที่ท่าเรือก็นึกว่าพวกตนกำลังฝันอยู่เช่นกัน ภรรยาต้าเหอรับเงินจากเยี่ยเหมยมาแนบหน้าอก มองเห็นใครก็เหมือนว่ามีเจตนาไม่ดีไปหมด กลัวจะถูกคนรู้เรื่องแล้วมาปล้นเงินไป

“รอก่อน!”

ในขณะนี้เองกลับพลันมีคนกระโดดออกมาขวางไม่ให้คนทั้งหลายลงเรือ ทำเอาเกาต้าเหอสามีภรรยาตกใจแทบตาย เมื่อวิญญาณกลับเข้าร่างได้ถึงพบว่าผู้ที่เรียกให้หยุดยังนับว่าเป็นคนคุ้นเคย ผู้มาก็คือญาติของเกาเสียงที่เปิดโรงเตี๊ยมอยู่ตีนเขาเถาฮวา

“ข้าก็ว่าอยู่ว่าพวกท่านดูคุ้นๆ เป็นคนจากหมู่บ้านลุงเขยของข้าจริงๆ ด้วย” เถ้าแก่น้อยโรงเตี๊ยมปาดเหงื่อ พ่นลมหายใจยาวก่อนหันกลับไปร้องเรียก “ท่านลู่ ท่านมีโชคไม่เลวจริงๆ นั่งเรือไปหมู่บ้านเกาจยาก่อน จากนั้นเดินไปอีกครึ่งวันก็จะถึงตำบลหยางหลิ่วแล้ว ท่านจะไปหรือไม่ขอรับ”

พร้อมกับที่เสียงของเถ้าแก่น้อยโรงเตี๊ยมเปล่งออกมา พวกเยี่ยเหมยก็มองเห็นพ่อลูกคู่หนึ่งที่อยู่ด้านหลังเขาชัดเจน แม้แต่เยี่ยเหมยที่ภพก่อนเคยเห็นหน้าดาราคนดังมามากมาย เวลานี้ก็ตะลึงงันอยู่บ้างเช่นกัน

นี่เป็นสองคนที่รูปโฉมบุคลิกลักษณะโดดเด่นที่สุดที่เยี่ยเหมยเคยเห็นหลังจากทะลุมิติมา คนพ่อมีร่างสูง คิ้วดาบพาดเฉียง ดวงตาเจิดจ้าเป็นประกาย ผิวขาวรูปงาม บุคลิกท่าทางสุภาพเรียบร้อยคงแก่เรียน รอยยิ้มบางๆ แขวนอยู่บนใบหน้า ทำให้คนเกิดความรู้สึกราวกับได้อาบลมวสันต์ ส่วนลูกชายอายุน่าจะราวหกเจ็ดขวบ แก้มขาวผ่องยังป่องอยู่ ลูกตาที่ดำขาวแยกชัดกลอกไปมา แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นเด็กเฉลียวฉลาดผู้หนึ่ง

สองพ่อลูกต่างอยู่ในชุดตัวยาวของบัณฑิตที่เป็นแบบเดียวกัน แม้ผ้าจะถูกซักจนซีดแล้ว แต่ยังสามารถมองออกได้ว่าผ้าที่ใช้และการตัดเย็บล้วนไม่เลว

ครั้นสองพ่อลูกเดินมาใกล้ หลานชายท่านสามเกาก็อธิบายว่า “ท่านนี้คือท่านลู่อาจารย์จากสำนักศึกษาปั้นซาน ท่านนี้คือเสี่ยวอันบุตรชายของท่านลู่ พวกเขาสองพ่อลูกมีกิจธุระจะไปตำบลหยางหลิ่ว เดิมทีท่านลู่คิดจะมาจ้างรถม้าที่ร้านข้าอ้อมไปทางบก แต่ตอนนี้ใกล้เย็นแล้ว กว่าจะถึงตำบลหยางหลิ่วอย่างน้อยก็คงวันพรุ่ง”

“ยังดีที่ข้าได้ยินพ่อข้าบอกว่าเหมือนจะเห็นเรือไม้ของท่านลุงเขยจอดอยู่ที่ท่าเรือจึงได้ลองมารอดู คิดไม่ถึงว่าจะเป็นพวกท่านจริงๆ พี่ชายท่านนี้ช่วยพาท่านลู่กับเสี่ยวอันไปหมู่บ้านเกาจยาด้วยได้หรือไม่”

เกาต้าเหอมีนิสัยเรียบง่ายกระตือรือร้น พอได้ยินว่าท่านลู่เป็นอาจารย์ในสำนักศึกษาก็เกิดความเคารพยำเกรงขึ้นมา รีบหันหน้ากลับไปบอกภรรยา “เจ้ากับอาเหมยขยับเปลี่ยนที่หน่อย นำเบาะในเรือมาตบให้เรียบด้วย อย่าทำให้ท่านลู่กับคุณชายน้อยนั่งแล้วเจ็บ”