ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 14

“รบกวนแล้ว ผู้แซ่ลู่จะจ่ายค่าเรือให้” ลู่เฉินประสานมือค้อมคำนับ ให้ภรรยาต้าเหอกับเยี่ยเหมยจูงกันไปขึ้นเรือและนั่งลงก่อน จากนั้นก็อุ้มบุตรชายเหยียบเรือพายลำเล็กอีกลำก้าวขึ้นหัวเรือ

“ชายหญิงเจ็ดขวบไม่นั่งร่วมเสื่อ ท่านพ่อ นี่ท่านนับว่านั่งร่วมเสื่อกับสตรีหรือไม่” ลู่เฉินยังไม่ทันนั่งดีๆ ลู่อันหร่านก็พลันชี้เยี่ยเหมยกับภรรยาต้าเหอพลางยิ้มซุกซน

สายตาของลู่เฉินกวาดผ่านใบหน้าของภรรยาต้าเหอและเยี่ยเหมยโดยไม่รู้ตัว ภรรยาต้าเหอยังไม่อะไร แต่ครั้นสบกับนัยน์ตาที่ในความเปิดเผยไร้กังวลมีแววยิ้มเจืออยู่ของเยี่ยเหมย ฝีเท้าก็อดจะสับสนขึ้นมาไม่ได้ เรือไม้ลำเล็กจึงพลอยโคลงเคลงน้อยๆ ตามไปด้วย

เขารีบสงบจิตสงบใจ ยิ้มพลางมองบุตรชาย “พ่อเคยบอกแล้วว่ายามมีเรื่องเร่งด่วนต้องปรับเปลี่ยนตามสถานการณ์ ไม่จำเป็นต้องยึดกฎตายตัวเสียทุกเรื่อง”

ไหนเลยจะคาดคิดว่าลู่อันหร่านจะกลอกตา พูดออกมาอีก “ท่านพ่อ ท่านเคยบอกว่าสิ่งที่ขัดต่อจารีตธรรมเนียมไม่พึงดู เมื่อครู่ข้าเห็นท่านลอบเหลือบมองท่านป้ากับท่านน้าผู้นี้ ซ้ำยังมองอย่างตั้งใจเป็นพิเศษด้วย”

เจ้าเด็กผู้นี้!

รอยยิ้มบนหน้าลู่เฉินรักษาไว้ไม่อยู่แล้ว สาเหตุที่เขามองเยี่ยเหมยนานขึ้นอีกอึดใจก็เพียงเพราะถูกแววตานางดึงดูด ใครจะไปรู้ว่าจะถูกบุตรชายพูดเช่นนี้ กลายเป็นเหมือนเขามีเจตนาไม่ดีเสียแล้ว

ลู่เฉินซอยเท้าเดินไปนั่งลงยังที่นั่งกลางเรือ บอกกล่าวสตรีทั้งสองนางอย่างกระอักกระอ่วนอยู่สักหน่อยว่า “ล้วนเป็นเพราะลูกชายข้าไม่มีมารยาท ขอทั้งสองท่านอย่าได้ถือสา”

“ไฉนจึงเป็นข้าไม่มีมารยาทเสียเล่า ข้าไม่ได้ลอบมองความงามของผู้อื่นเสียหน่อย อีกอย่างข้าก็เพิ่งจะอายุไม่เท่าไรเอง” หลังลู่อันหร่านนั่งลงบนม้านั่งไม้แล้วก็ขยับสะโพกน้อยๆ ด้วยความไม่สบอารมณ์ จ้องเยี่ยเหมยไม่วางตาอย่างเปิดเผยไม่ปิดบัง

“พรืด…” เยี่ยเหมยกลั้นไม่ไหว หัวเราะออกมาเป็นคนแรก

ภรรยาต้าเหอที่ด้านข้างก็หัวเราะแล้วเช่นกัน นางที่มีบุตรสาวมาห้าคนก็ยังอยากได้บุตรชายที่หน้าตาดีเหมือนลู่อันหร่าน จึงยื่นมือไปดึงตัวเขามานั่งข้างๆ “เด็กคนนี้พูดจาได้น่ารักชวนขันนัก อายุเท่าไรแล้ว”

“เจ้าลูกสุนัขอายุตั้งหกขวบแล้ว” ลู่เฉินเห็นภรรยาต้าเหอชอบลู่อันหร่านจากใจจริงก็ให้ลูกนั่งตรงกลางสตรีทั้งสองอย่างวางใจ

“ลูกสุนัข? ท่านพ่อ ท่านเป็นอาจารย์ในสำนักศึกษาจริงหรือ ไฉนจึงชอบด่าตนเองว่าสุนัขนัก” ลูกตาลู่อันหร่านชำเลืองมองไปทั่ว หัวเราะคิกคักพลางล้อบิดาขึ้นมาอีกประโยค

คราวนี้เยี่ยเหมยยิ่งขำหนักกว่าเก่า แต่ยังไม่ทันเปิดปากพูดอะไร ลู่อันหร่านก็พลันกุมมือนางไว้ ก่อนพูดอย่างประหนึ่งว่าไม่ทำให้คนตกใจตายก็ไม่เลิกรา “ท่านน้า เวลาท่านหัวเราะไม่เอาผ้าเช็ดหน้ามาปิดปาก เสี่ยวอันชอบยิ่งนัก ท่านน้า ท่านแต่งงานหรือยัง ถ้ายัง สามารถพิจารณาท่านพ่อข้าสักหน่อยได้หรือไม่ ท่านพ่อข้ามีนามเต็มว่าลู่เฉิน ปีนี้อายุยี่สิบสี่ มีลูกชายหนึ่งคนอายุหกขวบ แม้ในบ้านจะไม่มีที่ดินที่นา แต่ก็มีเรือนเล็กหนึ่งหลัง…”