ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 16

“แล้วตอนนี้พวกข้าไม่ร้อนใจหรือไร” ภรรยาต้าเหอเดินวนไปวนมาอยู่ที่เดิมด้วยความร้อนรุ่มใจ บ้านสกุลเกาเป็นนางกับเกาต้าเหอสร้างขึ้นเองกับมือ ถึงแม้หลังแยกบ้านจะได้ห้องใหญ่ที่ดีหน่อยมาแค่หนึ่งห้อง แต่ได้ยินข่าวก็ยังนั่งไม่ติด “ไม่ได้ ข้าต้องกลับไปดู”

“ข้าก็จะกลับไปดูกับอาสะใภ้ด้วย” แม้จะบอกว่าได้พักอาศัยอยู่เพียงไม่กี่วัน แต่มาถึงต่างโลกที่ไม่คุ้นเคยนี้ก็ได้เจอครอบครัวเกาต้าเหอที่ใจดีไม่มีพิธีรีตอง แม้สกุลเกาจะลำบากยากแค้น แต่กลับสำคัญในใจเยี่ยเหมยยิ่งกว่าสกุลเยี่ยเสียอีก

“เจ้าจะกลับไปทำไม ท้องอยู่จะตรากตรำไปกลับได้อย่างไร” ถึงสมองภรรยาต้าเหอจะสับสนยุ่งเหยิง แต่ก็ยังจำได้ว่ายามนี้เยี่ยเหมยทนรับการตรากตรำไม่ได้

“ท่านอาสะใภ้ บ้านสกุลเกามิได้เป็นแค่บ้านของพวกท่าน แต่ยังเป็นบ้านของข้ากับอาหย่วนเช่นกัน” นึกถึงความอ้างว้างเคว้งคว้างเมื่อถูกเยี่ยเซิ่งไล่ออกจากบ้านแล้วไม่มีที่ไปขึ้นมา เยี่ยเหมยก็ให้หนาวเหน็บใจจนน้ำตาคลอหน่วย

แม้บ้านสกุลเกาจะหยาบๆ ง่ายๆ แต่ก็ให้การพักพิงแก่พวกนางสองพี่น้อง เกิดเรื่องใหญ่เพียงนี้ ไม่ว่าอย่างไรนางก็ต้องกลับไปดู อีกทั้งนางก็รู้สึกอยู่ตลอดว่าเรื่องนี้มีอะไรไม่ชอบมาพากล บางทีบ้านสกุลเกาอาจจะถูกนางกับเยี่ยหย่วนพลอยทำให้เดือดร้อน!

“เจ้าเด็กหัวดื้อนี่ กลับก็กลับ กลับไปด้วยกัน ไม่ต้องร้องไห้” ภรรยาต้าเหอเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจะหลั่งน้ำตาจึงยินยอมตามใจทันที

เวลานี้ลู่เฉินที่ยังรออยู่ข้างประตูก็กำหมัด ร้องบอกเยี่ยเหมยกับภรรยาต้าเหอที่ยังเก็บข้าวของอยู่ว่า “อาสะใภ้ต้าเหอ แม่นางเยี่ย เสี่ยวอันได้ยินว่าบ้านสกุลเกาถูกไฟไหม้ก็ร้อนใจยิ่ง รบเร้าให้ผู้น้อยตามไปด้วยเผื่อว่ามีอะไรที่ช่วยเหลือได้ เมื่อครู่ผู้น้อยจ้างเรือเล็กไว้ลำหนึ่งแล้ว สองท่านรีบหน่อยเถอะ”

เรือที่ลู่เฉินจ้างจอดอยู่ริมท่าเรือที่ที่ผ่านมาเยี่ยเหมยใช้เข้าเมือง แม้จะกล่าวว่าเป็น ‘เรือเล็ก’ แต่อันที่จริงใหญ่กว่าเรือไม้ของบ้านท่านสามเกามาก บนเรือมีคนถ่อเรืออยู่ ภายในห้องบนเรือกว้างขวางสะอาดสะอ้าน ระหว่างที่นั่งสองแถวตรงข้ามกันยังมีเตาไฟเล็กเผาถ่านไม้กับโต๊ะตัวเล็กวางอยู่อย่างละหนึ่ง

เมื่อนั่งในห้องบนเรือเรียบร้อย ภรรยาต้าเหอก็ยังไม่ลืมจะบ่น “อาเหมย ฝากเรือนเล็กไว้กับชุนหลันจะดีหรือ เจ้าไม่ควรตามข้าออกมาวิ่งวุ่นเลยจริงๆ”

“ท่านอาสะใภ้ บ้านสกุลเกาในตอนนี้ยังเป็นบ้านของข้า ไม่กลับไปดูจะสบายใจได้อย่างไร” เยี่ยเหมยรู้ว่าภรรยาต้าเหอทั้งห่วงว่าชุนหลันรู้ความลับของตำรับยาลับ ทั้งห่วงว่าจะเกิดอะไรกับร่างกายตน และก็รู้เช่นกันว่าอันที่จริงนางอาศัยการพูดมาอำพรางความร้อนใจดั่งไฟเผาของตนเอง จึงผ่อนน้ำเสียงเปลี่ยนเรื่องพูด เอ่ยถึงเรื่องอื่นกับภรรยาต้าเหอ