ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 16

บทที่ 16

ไม่มีเฝิงหมัวมัวคอยขัดขวาง เรื่องทุกอย่างก็เป็นไปตามขั้นตอนของเยี่ยเหมย จั่นชิงฮุยสองพี่น้องกับเกาซื่อฮวาได้รับการดูแลปฏิบัติเหมือนกันทุกอย่าง ตากแดด วิ่งเล่น ดื่มน้ำแกงเสริมกระดูก ถึงขนาดว่าปลูกดอกไม้ ปลูกถั่ว จับแมลงในสวน เพียงแค่ห้าหกวันเด็กทั้งสองก็มีความอยากอาหารเพิ่มขึ้น เวลานอนก็หลับสนิท รอยยิ้มบนหน้าก็ดูมีชีวิตชีวาขึ้นหลายส่วน

สะใภ้ใหญ่จั่นที่หาเวลามาดูที่เรือนเล็กจับดูคนนี้ทีคนนั้นที พลางคิดภาพความเปลี่ยนแปลงในอีกหนึ่งเดือนของเด็กทั้งสอง ก่อนจะจับมือเยี่ยเหมยด้วยความตื่นเต้นยินดีเสียจนพูดไม่ออกจริงๆ

เยี่ยเหมยเวลานี้กลับไม่เอาความดีความชอบเข้าตัว ผลักไปให้ชุนหลันกว่าค่อน

หลังสะใภ้ใหญ่จั่นจากไปแล้ว ชุนหลันก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง แสดงการคารวะยกใหญ่ต่อเยี่ยเหมย “แม่นางเยี่ย วันนี้ชุนหลันจดจำบุญคุณของท่านไว้แล้ว วันหน้าถ้ามีโอกาสจะต้องตอบแทนท่านแน่นอน”

ส่วนที่ด้านหลังสะใภ้ใหญ่จั่น ชุนเถากับเฝิงหมัวมัวแลกเปลี่ยนสายตากันไปมา เฝิงหมัวมัวขบเขี้ยวเคี้ยวฟันสาบานขึ้นมาในตอนที่สะใภ้ใหญ่จั่นไม่ได้ยินว่า “วันหน้าข้าจะต้องหาโอกาสทำให้นางชั้นต่ำนั่นทรมานให้ได้”

ใครเลยจะรู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับเยี่ยเหมยในเวลาต่อมาจริงๆ เพียงแต่ใครแพ้ใครชนะก็ยังไม่รู้แน่นอน

ช่วงกลางวันวันต่อมา เยี่ยเหมยกำลังพาเด็กทั้งสามมานั่งล้อมโต๊ะกินข้าว ลู่เฉินกับลู่อันหร่านกลับพลันมาปรากฏตัวอยู่หน้าประตูเรือน พร้อมทั้งนำข่าวน่าตกใจมาด้วย…บ้านสกุลเกาไฟไหม้!

ลู่เฉินมองสตรีที่ลุกขึ้นจากข้างโต๊ะด้วยความตกใจ พอเปลี่ยนจากเสื้อบุนวมของฤดูหนาวมาเป็นชุดฤดูใบไม้ผลิ เส้นโค้งตรงท้องน้อยก็มองเห็นชัด เรือนร่างที่ดูผอมบางในวันนั้นอิ่มเอิบมีน้ำมีนวลขึ้นมาก ลู่เฉินพลันได้สติกลับมาก็เบือนหน้าหนีน้อยๆ แก้มกลับมีสีแดงเรื่อขึ้นมาแล้ว เขากระแอมไอเบาๆ สองสามทีก่อนกล่าวว่า “คนสกุลเกาไม่รู้ว่าพวกท่านอยู่ที่นี่ จึงให้คนไปหาเยี่ยหย่วนที่สำนักศึกษา เยี่ยหย่วนตามคนกลับไปหมู่บ้านเกาจยาแล้วจึงให้ข้ามาบอกให้พวกท่านรู้ ด้วยกลัวว่าพรุ่งนี้วันหยุดแต่เขาไม่มาที่นี่ พวกท่านจะร้อนใจ”

วันนั้นระหว่างทางที่ตามเยี่ยเหมยกลับมาเมืองเซิ่งโจว เยี่ยหย่วนเพิ่งได้รู้ว่าเยี่ยเหมยตอบรับจะรักษาบุตรสาวบุตรชายของสะใภ้ใหญ่จั่น เขาโมโหที่นางเอาชีวิตมาทำการค้ากับผู้อื่นเพื่อเงินในทันที ยังไม่ต้องพูดถึงว่าสะใภ้ใหญ่จั่นมีฐานะระดับใด ลำพังแค่สกุลจั่นทางใต้ของเมืองก็มิใช่ผู้ที่พวกเขาสองพี่น้องจะมีเรื่องด้วยได้แล้ว ทว่าเขาก็ต้านทานเยี่ยเหมยที่พูดรับรองแล้วรับรองอีกพร้อมทั้งบอกว่าจะรักษาเกาซื่อฮวาไปพร้อมกันไม่ไหว

เยี่ยหย่วนจ้องนางอยู่พักใหญ่ สุดท้ายก็โยนคำว่า ‘ไม่สนแล้ว’ ทิ้งไว้แล้วพาลู่อันหร่านกลับสำนักศึกษาปั้นซานไป ทว่าเพียงไม่กี่วันเยี่ยหย่วนก็พาลู่อันหร่านมาปรากฏตัวอยู่นอกประตูเรือนเล็กทางตะวันออกของเมือง เมื่อได้เห็นว่าสภาพร่างกายของเกาซื่อฮวามีความเปลี่ยนแปลงจริงๆ ถึงได้เชื่อคำของเยี่ยเหมย หลังจากนั้นขอเพียงถึงวันหยุดหรือในสำนักศึกษาไม่มีอะไร เยี่ยหย่วนก็จะพาลู่อันหร่านมารายงานตัวที่เรือนเล็ก