ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 2

เยี่ยเหมยถือหนังสือนั่งเหม่อได้พักใหญ่ก็พลันกระตุ้นจิตใจให้กระเตื้องขึ้น ตอนนี้ไม่ใช้เวลามานั่งอ่านหนังสือ เธอลูบท้องที่ยังไม่ได้นูนชัดก่อนกระซิบขึ้นเบาๆ “ในเมื่อมาที่นี่แล้วก็ปรับตัวอยู่กับมันไปแล้วกัน ต่อจากนี้ไปข้าจะเป็นเยี่ยเหมยแห่งอาณาจักรต้าฉี่ ไม่ใช่ตัวคนเดียวเปล่าเปลี่ยวเดียวดายอีก แต่เป็นคนที่มีพ่อ มีแม่ และยังมีลูกน้อยที่สวรรค์ประทานให้ข้าอย่างเจ้าอีกคน”

พูดจบก็เริ่มรื้อดูกองชุดฤดูหนาวและชุดฤดูใบไม้ผลิที่สีมืดหม่นและยังเนื้อหยาบกระด้างนั้น ดูท่าเยี่ยหย่วนตั้งใจจะให้นางหนีไปในคืนเดียวกันนั้นจริงๆ ของถึงได้ใส่มาทั้งมากทั้งสะเปะสะปะ จวบจนเยี่ยเหมยรื้อเจอของสีปอนๆ เจือกลิ่นไม่พึงประสงค์ก้อนหนึ่งจากในกองเสื้อผ้า นางถึงได้หุบรอยยิ้มลงเล็กน้อย

หลังจากคลี่ของก้อนนั้นออกสะบัดก็มีกระเป๋าใบเล็กที่งานปักคุณภาพเลวใบหนึ่งหล่นตุ้บลงมา ก่อนจะก้มหน้าลงมองกระเป๋า เยี่ยเหมยมองดูกางเกงสีเทาตัวที่ถืออยู่ในมือก่อน คิดว่าน่าจะเป็นกางเกงชั้นในของยุคสมัยนี้ แล้วสิ่งที่เปื้อนอยู่บนกางเกงน่าจะเป็นคราบเลือด ด่างดวงเหล่านั้นล้วนเป็นสีดำแล้ว ถ้ามิใช่อากาศยังไม่อุ่นขึ้น กลิ่นเหม็นนี้ก็ไม่รู้ว่าจะอยู่ไปอีกนานเพียงไร เพื่อสุขภาพจมูก เยี่ยเหมยจึงรีบทิ้งกางเกงเหม็นโฉ่ไปข้างๆ แล้วหันมาเปิดดูกระเป๋าใบนั้นแทน

สิ่งที่สะท้อนเข้าในสายตาคือหยกสีเขียวมรกตขนาดเท่าฝ่ามือชิ้นหนึ่ง รูปปลาสองตัวที่สลักอยู่ด้านบนรวมตัวเป็นวงกลมสมบูรณ์วงหนึ่ง ยังไม่กล่าวถึงว่าเนื้อหยกโปร่งใสแวววาว แค่เรื่องคุณภาพของงานก็ไม่แพ้พวกที่ทำด้วยเครื่องจักรในยุคสมัยใหม่อันเป็นชาติก่อนของนางเลย

ชาติก่อนเยี่ยเหมยเคยเป็นพี่เลี้ยงเด็กในบ้านที่มีธุรกิจค้าอัญมณี นางสามารถใช้การทะลุมิติกลับไปรับรองได้เลยว่าหยกเขียวนี้มีราคาไม่ใช่เล่นๆ อย่างน้อยก็มากขนาดที่คหบดีท้องถิ่นอย่างสกุลเยี่ยไม่มีทางมีไว้ในครอบครองได้

คิดมาถึงตรงนี้ เยี่ยเหมยก็พลันใจเต้น ถ้าเช่นนั้น…สายตานางกวาดผ่านกางเกงชั้นในเปื้อนเลือดที่ถูกโยนทิ้งไว้ข้างๆ อดจะสูดหายใจเย็นเยียบไม่ได้ ล้วนกล่าวกันว่าสตรีสมัยโบราณให้ความสำคัญกับพรหมจารี บางทีกางเกงชั้นในนี้อาจจะเป็นตัวที่นางใส่ขณะเสียตัว เช่นนั้นหยกประดับนี้…จะใช่ของบุรุษผู้นั้นหรือไม่!

ความเป็นไปได้นี้ยิ่งคิดยิ่งเห็นว่ามาก เมื่อเชื่อมโยงกับ ‘อาศัยบารมีลูก’ อะไรนั่นที่ก่อนหน้านี้อี๋เหนียงสามหลุดปากพูดออกมา หรือว่าฐานะของบุรุษผู้นั้นจะสูงยิ่ง ครั้นคิดถึงฐานะสูงส่ง ในห้วงสมองของเยี่ยเหมยก็มีภาพชายแก่ร่างอ้วนฉุโผล่ขึ้นมาทันที แผ่นหลังพลันชุ่มไปด้วยเหงื่อ นางออกแรงส่ายศีรษะ คิดจะสลัดภาพน่ากลัวในสมองออกไป ถ้าเป็นเช่นนั้นจริงๆ นางก็ยอมเลี้ยงลูกไปคนเดียวชั่วชีวิต!

มิหนำซ้ำขณะตื่นนอนตอนเช้านางได้ส่องคันฉ่องทองแดง แม้ภาพจะไม่ชัด แต่ใบหน้าเรียวแหลมและดวงตารูปเมล็ดซิ่งอันสดใสแวววาวของคนในคันฉ่องแสดงชัดว่านางเป็นคนงามตัวน้อยที่มีรูปร่างหน้าตาไม่เลวเลย สตรีเช่นนี้มีโอกาสมากเหลือเกินที่จะถูกคนมีเงินถูกตาต้องใจเข้า

ครั้นคิดถึงตรงนี้ เยี่ยเหมยก็ใจลอยไปแล้ว แต่เพียงไม่นานนางก็ได้สติกลับมา รีบโกยของบนเตียงเตาเก็บเป็นพัลวัน พร้อมทั้งตัดสินใจแน่วแน่ ถึงอย่างไรนางก็ยังไม่พร้อมแต่งให้ใคร กระโดดข้ามขั้นตอนนี้ไปได้ก็ดีเหมือนกัน คิดถึงว่าอีกหกเจ็ดเดือนจะมีทารกตัวนุ่มนิ่มคนหนึ่งเรียกตนเองว่า ‘ท่านแม่’ ในใจก็รู้สึกหวานล้ำ เสียดายก็เพียงความหวานล้ำนี้อยู่ได้เป็นเวลาสั้นเกินไป เนื่องจากเยี่ยเซิ่งท่านพ่อของนางมาถึงแล้ว!

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 14 พ.ค. 62