ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 5

เยี่ยเหมยฟังแล้วให้เศร้าใจ ลอบสาบานในใจเงียบๆ ว่าจะต้องคิดหาวิธีทำให้เหล่าดอกไม้มีสินเจ้าสาวให้ได้โดยเร็วที่สุด แน่นอนว่าไม่อาจให้เลือดเนื้อในท้องนางก้อนนี้มีชีวิตอย่างยากจนข้นแค้นเพียงนี้ต่อไปได้เช่นกัน

ต่อมาภายหลังเยี่ยเหมยถึงได้รู้ว่าตลาดที่ภรรยาต้าเหอพูดถึงมีสองแห่ง แห่งหนึ่งอยู่ทางใต้ของตำบลหยางหลิ่ว อีกแห่งอยู่ทางเหนือของเมืองเซิ่งโจว ตำบลหยางหลิ่วเป็นเมืองเล็ก ซื้อพวกของใช้ในชีวิตประจำวันจะได้ราคาค่อนข้างถูก แต่ถ้าต้องการขายของหรือหางานทำก็ต้องไปเมืองเซิ่งโจวที่เป็นเมืองใหญ่

ตามหลักแล้วหมู่บ้านเกาจยาที่อยู่ติดเมืองใหญ่สมควรจะต้องเจริญคึกคัก แต่กลับดันมีปัญหาที่การสัญจร

ระหว่างหมู่บ้านเกาจยากับเมืองเซิ่งโจวมีทะเลสาบคดเคี้ยวกั้นกลาง ลักษณะพื้นที่ผิวทะเลสาบมีความสลับซับซ้อน ไม่อาจล่องเรือใหญ่ได้โดยสิ้นเชิง อีกทั้งพอถึงฤดูร้อน น้ำในทะเลสาบสูงขึ้นพรวดพราด ก็ไม่มีวิธีเดินทางสัญจรได้โดยสิ้นเชิง ดังนั้นหลายปีมานี้ในทะเลสาบระหว่างหมู่บ้านเกาจยากับเมืองเซิ่งโจวจึงมีเรือวิ่งเป็นครั้งคราวอยู่เพียงลำเดียว

ส่วนจากเมืองเซิ่งโจวไปตำบลหยางหลิ่วนั้นแม้จะต้องวนอ้อม แต่ผิวถนนราบเรียบและมีรถม้ารับจ้างบรรทุกคนวิ่งอยู่เป็นระยะ ราคาก็ไม่แพง แต่จะว่าไปแล้วครอบครัวชาวนาจะมีใครไปอำเภอไปเมืองใหญ่กันทุกวัน อย่างเก่งก็ไปซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันบางอย่างที่ตำบลเท่านั้น

เกาต้าเหอเป็นคนขยันขันแข็ง นอกจากดูแลพืชผักแล้วก็ยังทำงานเป็นช่างไม้ด้วย เรื่องถ่อเรือยิ่งทำเป็นนานแล้ว พอได้ยินภรรยาบอกว่าจะไปเมืองใหญ่ก็รีบไปยืมเรือจากบ้านท่านสามเกาทันที

ทั้งหมู่บ้านเกาจยามีแค่บ้านท่านสามเกาที่เหลือกินเหลือใช้จนมีเงินซื้อเรือประทุนลำเล็กได้ แต่ก็ได้ใช้น้อยครั้งนัก หากต้องการใช้ต้องมาบอกล่วงหน้า ซ้ำต้องทำการตรวจดูซ่อมแซมก่อนวันสองวันถึงจะนำออกใช้ได้

นับแต่สืบได้ข่าวนี้มา เยี่ยเหมยก็เริ่มนั่งไม่ติดอยู่บ้าง ถึงอย่างไรอยู่ในห้องก็ต้องฟังภรรยาเสี่ยวเหอชี้ต้นหม่อนด่าต้นไหว สู้ออกไปทางเข้าหมู่บ้านคอยมองหาเยี่ยหย่วนที่บอกจะนำค่าใช้จ่ายมาให้แต่ยังไม่มาเสียทียังดีเสียกว่า

ด้านเยี่ยหย่วนมิได้ทำให้เยี่ยเหมยต้องผิดหวัง เขามาถึงในเช้าวันที่เตรียมตัวจะไปเมืองใหญ่พอดี เขาที่เดินทางฝ่าความยากลำบากมา หาได้นำก้อนตำลึงเงินมาไม่ เพียงแต่ให้กระเป๋าที่ใส่เหรียญสำริดไว้หลายสิบเหรียญแก่เยี่ยเหมย บนใบหน้ายังคงทำสีหน้าเดียดฉันท์ “ไฉนท่านถึงยังผอมโกรก พวกเขาไม่ได้ให้ท่านกินเนื้อหรือ”

“อาหย่วน เจ้าไม่ได้เปลี่ยนสักชุดบนตัวมานานเท่าไรแล้ว” เยี่ยเหมยได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวน้อยๆ เมื่อมองดูอย่างละเอียดถึงพบว่าเยี่ยหย่วนดูเหมือนจะยังใส่ชุดเดิมเมื่อห้าวันก่อน บนรองเท้าผ้าสีดำเปื้อนเต็มไปด้วยโคลน

เยี่ยหย่วนมีสีหน้าอึ้งงันไป ก่อนจะเชิดจมูกพูดด้วยสีหน้ารำคาญ “ท่านไม่ต้องยุ่ง!”

“ไม่กี่วันมานี้เจ้าไม่ได้ไปสำนักศึกษาและก็ไม่ได้กลับบ้านเลยใช่หรือไม่” เห็นเขามีท่าทางเช่นนี้ เยี่ยเหมยก็แจ้งใจในฉับพลัน จึงถลึงตากว้าง

“ท่านรู้ได้อย่าง…” หนุ่มน้อยอายุสิบสองสิบสามไหนเลยจะมีความคิดแยบคายอะไร พอได้ยินเช่นนี้ก็ย้อนถามโดยจิตใต้สำนึก ทว่าพูดไปได้ครึ่งเดียวเสียงกลับขาดหายไป เบือนหน้าหนีอย่างกระอักกระอ่วน ไม่กล้ามองสีหน้าของเยี่ยเหมย