ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 5

“เจ้า…เจ้า…เหตุใดเจ้าจึงทำตัวเช่นนี้ อี๋เหนียงมิใช่บอกว่าเจ้าเรียนดี ปีกลายหลังสอบท่านพ่อยังส่งเจ้าไปศึกษาที่สำนักศึกษาปั้นซานเป็นพิเศษหรือไร แล้วเจ้าจะไม่ไปเรียนได้อย่างไร” เยี่ยเหมยหมุนตัวกลับไปกลับมาอยู่ที่เดิมด้วยความโมโหกระหืดกระหอบ พลันนึกถึงเงินสองตำลึงที่ไม่กี่วันก่อนเขามอบให้ภรรยาต้าเหอขึ้นมาได้ก็ดึงตัวเยี่ยหย่วนมาเผชิญหน้ากับตนเองทันที “สองตำลึงนั้นเป็นค่าเล่าเรียนหรือค่ากินอยู่ของเจ้า?” คิดเทียบตามหน่วยเงินของอาณาจักรต้าฉี่ เงินสองตำลึงก็เท่ากับสองพันอีแปะเข้าไปแล้ว

“ค่ากินอยู่” ถูกดวงตารูปเมล็ดซิ่งอันวาววับของเยี่ยเหมยจ้องมอง เยี่ยหย่วนก็บอกความจริงออกมาโดยไม่รู้ตัว พูดจบก็คิดจะดิ้นให้หลุดจากมือของอีกฝ่าย “ชายหญิงไม่แตะเนื้อต้องตัวกัน ยื้อยุดฉุดดึงเช่นนี้มีอย่างที่ไหน”

“ไม่ได้ เจ้าต้องกลับไปสำนักศึกษา” เยี่ยเหมยใช้เรี่ยวแรงอย่างมากเพื่อจับตัวเยี่ยหย่วนไว้ เขาเองก็ไม่กล้าดิ้นรนอีกด้วยกลัวจะไม่ระวังทำให้นางบาดเจ็บ หากแต่นี่มิได้หมายความว่าเขาต้องยอมเชื่อฟังเยี่ยเหมย

เยี่ยหย่วนส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิด “ข้าบอกกับท่านพ่อแล้วว่าถ้าเขาไม่ให้ท่านกลับไป ตัวข้าก็จะไม่กลับเช่นกัน! ท่านวางใจเถอะ ข้าหาเงินได้ พวกเราไม่อดตายหรอก”

“เด็กอย่างเจ้าไฉนจึงไม่รู้ความปานนี้” แม้ปากจะบ่นว่าเยี่ยหย่วน แต่เยี่ยเหมยรู้ว่าน้ำตาของตนไหลลงมาอย่างไม่ได้ความแล้ว นางมีบุญมีวาสนาอะไร พอมาถึงก็ได้ครอบครองร่างผู้อื่น ได้ลูกมาง่ายๆ อีกทั้งยังได้น้องชายที่ชวนให้คนรักใคร่เอ็นดูเพียงนี้มาอีกคน

“ไม่ได้ สำนักศึกษาปั้นซานอยู่ที่ใด ข้าจะส่งเจ้ากลับไป”

“สำนักศึกษาปั้นซานก็อยู่นอกเมืองเซิ่งโจวนั่นอย่างไร” เยี่ยหย่วนพลันงันไป แววตาที่มองเยี่ยเหมยระคนความสงสัยอยู่บ้าง

บางครั้งการอธิบายก็คือการปิดบังอำพราง เยี่ยเหมยจึงทนรับสายตาสงสัยของเยี่ยหย่วนโดยไม่ได้พูดอะไรให้มากความ แต่กลับลากตัวเขาตามภรรยาต้าเหอไปริมฝั่งน้ำ เตรียมตัวข้ามทะเลสาบ

บนสะพานไม้เทียบเรือมีคนหลายคนมารออยู่แล้ว นอกจากท่านสามเกาผู้เป็นหัวหน้าหมู่บ้านที่เยี่ยเหมยเคยพบแล้ว ยังมีสตรีตั้งครรภ์ท้องกลมโตอีกคน รวมไปถึงชายหนุ่มที่ประคองสตรีนางนั้นด้วย ดูท่าทางจะเป็นสามีภรรยากัน

ระหว่างที่เกาต้าเหอทำการตรวจสอบเรือครั้งสุดท้าย ภรรยาต้าเหอก็เอนตัวมาข้างหูเยี่ยเหมย กระซิบบอกสาเหตุที่บุตรชายคนเล็กของท่านสามเกากับภรรยาของเขาจะไปเมืองเซิ่งโจวได้แทบไม่ตกหล่น

ที่แท้ท่านสามเกาสามีภรรยาก็รักใคร่โปรดปรานบุตรชายคนเล็กที่ได้มาเมื่ออายุสี่สิบผู้นี้ที่สุด เลือกเฟ้นภรรยางดงามที่ถูกใจนางนี้ให้เขาอย่างดี ครั้นเห็นว่าภรรยาเกาเสียงตั้งครรภ์ได้เจ็ดเดือนแล้ว ทั้งตัวคนไม่เพียงไม่อ้วนขึ้น แต่กลับผอมลงมาก สีหน้าก็ดูไม่ดีอย่างยิ่ง หมอสองคนจากตำบลหยางหลิ่วตรวจดูอาการก็ยังไม่เขียนใบสั่งยาง่ายๆ