ทดลองอ่าน สามีสกุลดี สตรีมากวาสนา บทที่ 5

ในยุคสมัยนี้ ถ้าหมอไม่เขียนใบสั่งยาให้ก็เท่ากับยอมรับว่าฝีมือไม่ถึง รักษาคนไข้ผู้นี้ไม่ได้ ทำให้ไม่เพียงเกาเสียงกับภรรยาของเขาตกใจจนสะดุ้ง แต่ทั้งบ้านสกุลเกาก็พลอยอกสั่นขวัญแขวนไปกันหมด กลัวว่านางจะเป็นอะไรไปเฉียบพลันจนแม้แต่เด็กก็จะตายไปด้วย

เพื่อเลี่ยงไม่ให้เรื่องพรรค์นั้นเกิดขึ้น ท่านสามเกาจึงตั้งใจจะพาสะใภ้ไปเมืองเซิ่งโจวเพื่อให้หมอตรวจดูสักหน่อย

“ภรรยาต้าเหอ ไฉนเจ้าจึงพานางมาด้วย” ท่านสามเกาเป็นหัวหน้าหมู่บ้านเกาจยา มีไปมาหาสู่กับผู้ดูแลคฤหาสน์สกุลเยี่ยอยู่บ้าง วันนั้นหลังจากเยี่ยเหมยแสดงฝีมือช่วยชีวิตเกาซื่อฮวา เขายังเคยคิดจะผูกมิตรกับสตรีไม่ธรรมดานางนี้ แต่ไม่คาดว่าหลังจากนั้นจะได้ยินเรื่องที่เยี่ยเหมยถูกถ่วงน้ำเนื่องจากท้องก่อนแต่งแต่ไม่ตาย ซ้ำยังถูกไล่ออกจากบ้าน

เขาเป็นคนเถรตรง ไม่ชอบนินทาว่าร้ายผู้อื่น หากแต่ก็ทนรับเรื่องโสมมไม่ได้เช่นกัน การไม่ยุ่งเกี่ยวไม่สนใจนับว่าเป็นการปรานีเยี่ยเหมยอย่างที่สุดของเขาแล้ว แต่เขาไม่คิดจะให้บุตรชายสุดที่รักกับลูกสะใภ้ต้องร่วมโดยสารเรือลำเดียวกับนาง

“ท่านสามเกา ขออภัยด้วย ข้าเพียงแต่อยากไปส่งน้องชายกลับสำนักศึกษาปั้นซานเท่านั้น จากตำบลหยางหลิ่วไปอำเภอแล้ววกไปเมืองเซิ่งโจวต้องเสียเวลามากเกินไป ข้าจึงได้ขอให้อาสะใภ้ต้าเหอพาพวกข้าไปด้วย” เยี่ยเหมยไม่อยากให้เกาต้าเหอสามีภรรยาที่อยู่ในหมู่บ้านมาตลอดต้องถูกต่อว่า จึงเป็นฝ่ายก้าวมาอธิบาย

ท่านสามเกาขมวดคิ้วน้อยๆ คล้ายว่ายังอยากจะพูดอะไร แต่ภรรยาเกาเสียงที่พิงอยู่ในอ้อมแขนเกาเสียง แม้แต่จะยืนยังลำบากนั้นกลับพลันกล่าวกับท่านสามเกา “ท่านพ่อ ช่วยผู้อื่นก็เท่ากับช่วยตนเอง ถึงอย่างไรก็เป็นทางเดียวกัน ช่วยพวกนางสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ”

ภรรยาเกาเสียงอาการไม่ดีอย่างยิ่ง เคยมีหมอบอกต่อท่านสามเกาเป็นนัยให้เตรียมใจเรื่องหนึ่งศพสองชีวิต เรื่องนี้ทำให้แม้แต่ท่านสามเกาที่ไม่ค่อยเชื่อเรื่องผีสางเทพยดามาแต่ไหนแต่ไรยังลอบขอให้พระโพธิสัตว์คุ้มครองไม่รู้ตั้งกี่ครั้ง เมื่อได้ยินลูกสะใภ้ขอร้องแทนผู้อื่นก็คิดว่านางอาจจะมีชีวิตได้อีกไม่นานแล้ว ท่านสามเกาจึงพยักหน้าด้วยสีหน้าเข้ม ซ้ำสั่งเยี่ยเหมยกับเยี่ยหย่วนว่า “พวกเจ้าไปนั่งท้ายเรือ อย่ามาเบียดลูกสะใภ้ข้า”

ถึงท่านสามเกาไม่สั่งเช่นนี้ เยี่ยเหมยก็ย่อมจะระวังอยู่แล้ว เนื่องจากภรรยาเกาเสียงผ่ายผอมอ่อนแอเกินไปจริงๆ ผิวหนังเป็นสีเหลืองซีด อยู่ภายใต้แสงอ่อนๆ ก่อนรุ่งสาง นางยิ่งดูอ่อนแอจนเหมือนจะปลิวจากไปได้ทุกเมื่อ

เรือแล่นบนน้ำได้ราบรื่นมั่นคง ไม่กี่คนที่เพิ่งขึ้นเรือมาต่างนิ่งเงียบ ผ่านไปพักหนึ่งเยี่ยเหมยที่กำลังพิงภรรยาต้าเหอสะลึมสะลือใกล้หลับพลันได้ยินภรรยาเกาเสียงพูดบางอย่างเสียงแผ่วอ่อน เมื่อมองดูดีๆ ก็พบว่านางให้เกาเสียงช่วยบังสายตาคนอื่น ส่วนตนเองก็ยกมือเกาท้อง แต่ทว่าแรงและความถี่ที่เกาทำให้เยี่ยเหมยตกใจ ดูท่าทางภรรยาเกาเสียงจะอดทนมานานแล้ว