ทดลองอ่าน เบื่อนักโจ๊กล่าปา ข้าไม่ย้อนเวลาอีกได้ไหม บทที่ 5-บทที่ 6

บทที่ 5

ลู่อู๋เซิงตายแล้ว ส่วนอวิ๋นจ้าวก็ได้รับความช่วยเหลือ แม้จะได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่ก็มีพระในวัดกับชาวบ้านที่มาไหว้พระได้ยินเสียงเร่งเข้ามาช่วยไว้ได้ในที่สุด

ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจไม่น้อย ทว่าตอนที่นางได้ยินข่าวยังไม่มีอาการอะไร จนกระทั่งเห็นหลานสาวปลอดภัยดีแล้วจึงเป็นลมหมดสติไป คงเป็นเพราะจิตใจสงบลงแล้ว นางถึงได้หมดสติไปอย่างวางใจ

เวลานี้อวิ๋นจ้าวนั่งอยู่กลางห้องกรรมฐาน สี่เชวี่ยกับหมัวมัวช่วยกันใส่ยาให้นาง สี่เชวี่ยใส่ยาไปตัวสั่นไป มีหลายครั้งที่นางเทยาทะลักเข้ากลางบาดแผลตรงๆ หมัวมัวเห็นแล้วตกใจ เอ่ยตำหนิว่า “ระวังหน่อย เจ้าอย่ามือสั่นสิ”

“หมัวมัวท่านก็สั่นเหมือนกันนั่นแหละ”

หมัวมัวถึงได้พบว่าที่แท้นางก็ตกใจมากเช่นกัน จึงพยายามทำจิตใจให้สงบนิ่ง แล้วเอ่ยว่า “น่าตกใจจริงเชียว บนเขาลูกนี้มีโจรภูเขาด้วย”

“นั่นน่ะสิ…” สี่เชวี่ยอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ทันใดนั้นก็นึกถึงคุณชายลู่ที่ตายไปขึ้นมาได้ จึงรีบส่งสายตาบอกหมัวมัวว่าไม่ต้องเอ่ยต่อแล้ว

หมัวมัวก็เข้าใจดี แอบมองคุณหนูของตนอีกครั้ง เห็นนางนั่งเหม่อลอยไม่พูดไม่จา ทั้งที่บาดแผลสาหัสขนาดนี้ ยามที่ใส่ยาก็น่าจะร้องออกมาสักคำ ทว่านางกลับไม่ขมวดคิ้วเสียด้วยซ้ำ ราวกับว่าร่างกายนี้ไร้จิตวิญญาณไปเสียแล้ว หมัวมัวเริ่มเป็นกังวลจึงเอ่ยเรียก “คุณหนู? คุณหนูเจ้าคะ?”

อวิ๋นจ้าวไม่ได้ยินเสียงเรียกขานใดๆ ในสมองของนางมีเพียงภาพเลือดเจิ่งนอง เป็นเลือดของลู่อู๋เซิง เป็นเลือดของเขาทั้งนั้น

คนพวกนั้นเป็นใครกัน เพราะอะไรถึงต้องโผล่มาสังหารลู่อู๋เซิงด้วย

แต่ถ้าหากดูจากเหตุการณ์ตอนสิบปีก่อนของนาง ลู่อู๋เซิงไม่มีทางตายที่วัดแห่งนี้แน่

หรือเป็นเพราะนางทำอะไรผิดพลาดอีกแล้ว?

หากเป็นเรื่องราวเดิม นางไม่มีทางมาที่วัด กระนั้นลู่อู๋เซิงก็ยังขึ้นเขามา และกลับลงเขาไปได้อย่างปลอดภัย ฉะนั้นสาเหตุคงจะมาจากนางจริงๆ เพราะนางดึงตัวลู่อู๋เซิงเข้าไปในป่าไผ่ที่เงียบสงัดไร้ผู้คน ทำให้พวกโจรหาโอกาสลงมือได้

แต่ลู่อู๋เซิงบอกว่าคนพวกนั้นไม่ใช่โจรภูเขา ถ้าอย่างนั้นพวกเขาเป็นใครกัน

หากบอกว่าพวกเขาดักซุ่มในป่านั้นอยู่ก่อนแล้ว ก็หมายความว่าพวกเขาไม่ได้มาเพื่อสังหารนาง แต่มาเพื่อสังหารลู่อู๋เซิง?

แล้วเพราะอะไรพวกเขาถึงต้องสังหารลู่อู๋เซิง

อวิ๋นจ้าวยิ่งขบคิดในสมองก็ยิ่งสับสน ความสับสนคละเคล้ากับความเจ็บปวด ที่สุดแล้วนางทำผิดพลาดตรงที่ใดกันแน่ สวรรค์ถึงได้ทรมานนางเช่นนี้ ให้นางเห็นคนที่ห่วงใยตายไปครั้งแล้วครั้งเล่า

“คุณหนู คุณหนูเจ้าคะ?” สี่เชวี่ยจะใส่ยาที่มือของนาง แต่กลับเห็นนางกำบางสิ่งเอาไว้แน่นไม่ยอมคลายมือ เลือดจากบาดแผลมีหรือจะหยุดลงได้ กลายเป็นยิ่งทะลักออกมาอาบย้อมผ้าห่ม สี่เชวี่ยรู้สึกร้อนใจนัก จึงตะโกนเรียกเสียงดัง “คุณหนู!”