ทดลองอ่าน โฉมงามสองหน้า บทที่ 2

บทที่สอง

อูอีเสวี่ยลืมตาขึ้นช้าๆ มองใบไม้หนาทึบด้านบน ครู่ใหญ่นางจึงแน่ใจว่าตนไม่ได้ฝันไป อา…นางยังไม่ตาย อาจารย์ไม่ได้โกหกนาง กระโดดลงมาจากที่สูงเพียงนั้น ไม่ตายจริงๆ ด้วย

ใต้หน้าผาแห่งนี้มีทะเลต้นไม้หนาทึบผืนใหญ่อยู่จริง ต้นไม้เหล่านี้เติบโตสูงใหญ่ ใบไม้กองซ้อนกันหนาเป็นชั้นๆ ประหนึ่งพรมที่อ่อนนุ่ม ลดแรงกระแทกที่นางร่วงตกลงมา ด้านล่างของทะเลต้นไม้ยังมีเถาวัลย์ที่พันเกี่ยวกันไปมา นางในเวลานี้ก็กำลังนอนอยู่บนตาข่ายที่เกิดจากเถาวัลย์เกี่ยวพันกัน บนร่างก็มีเถาวัลย์หลายเส้นพันอยู่ เถาวัลย์มีความยืดหยุ่น ไม่เพียงไม่ก่อให้เกิดอันตราย ยังช่วยยึดร่างนางไว้ ช่วยปกป้องนางได้

นางอดนึกถึงครั้งแรกตอนได้ยินจากปากอาจารย์ถึงความลับของหุบเหวแห่งนี้ไม่ได้

‘อาจารย์เคยตกลงมาจากหน้าผามัจจุราชหรือ’ นัยน์ตาสุกใสแวววาวดุจลูกกวางน้อยของอูอีเสวี่ยพลันเบิกกว้าง จ้องมองอาจารย์ด้วยความประหลาดใจ

อูมู่ฉินบีบพวงแก้มนุ่มนิ่มของลูกศิษย์พลางบอกอย่างภาคภูมิใจ ‘ใช่แล้ว อาจารย์ของเจ้าไม่เพียงดวงแข็งไม่ตาย ยังค้นพบความลับของหุบเหวอีกด้วย หุบเหวแห่งนี้เป็นสถานที่แปลกมหัศจรรย์ ด้านล่างมีลมหุบเขาพัดอยู่ ลมนี้จะช่วยยกร่างคนขึ้น ความเร็วในการร่วงหล่นลงไปก็จะช้าลง ทะเลต้นไม้ด้านล่างหนาทึบนุ่มนิ่ม เพียงพอที่จะช้อนร่างคนไว้ไม่ถึงกับตกลงไปตาย ศิษย์เอ๋ย สิ่งนี้มีส่วนช่วยเรื่องชื่อเสียงบารมีของหุบเขาหมื่นบุปผาเราอย่างมากทีเดียว’

อูอีเสวี่ยสีหน้าเต็มไปด้วยความงงงวย ‘อาจารย์ ตกลงไปในหุบเหวเป็นเรื่องน่าอาย เหตุใดจึงมีส่วนช่วยเรื่องชื่อเสียงบารมีเล่า’

‘นางหนูเสวี่ย ในฐานะประมุขหุบเขา สิ่งสำคัญที่สุดคือรักษาความลึกล้ำยากหยั่งถึงในยุทธภพเอาไว้ มีความรู้สึกลึกลับจึงจะมีชื่อเสียงบารมี จึงจะทำให้คนหวาดกลัว เจ้าลองคิดดู คนที่มีวิชาตัวเบาสูงเพียงใดก็ไม่โง่งมขนาดยอมกระโดดหุบเหวลึกหมื่นจั้ง แต่มาพูดในทางกลับกัน ถ้ามีคนกระโดดลงไปในหุบเหวแล้วไม่ตาย เรื่องนี้เล่าลือออกไปจะทำให้สั่นสะเทือนมากเพียงใด คนทั่วไปย่อมเข้าใจว่าวรยุทธ์ของหุบเขาหมื่นบุปผาเราลึกล้ำยากหยั่งถึง และยิ่งเคารพยำเกรงเรามากขึ้น ชื่อเสียงก็ยิ่งโด่งดัง เข้าใจหรือยัง’ อูมู่ฉินพูดจบยังยิ้มด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

อูอีเสวี่ยอดอับอายอยู่ในใจจนเหงื่อตกไม่ได้ ‘อาจารย์ แบบนี้เรียกว่าหลอกลวงกระมัง’

‘เด็กโง่ นี่เรียกว่ากลยุทธ์ ยุทธภพน่าหวาดกลัวและอันตราย บางครั้งอำนาจและอิทธิพลต้องอาศัยคนสร้างขึ้นมา บนโลกนี้จริงจริงเท็จเท็จ เท็จเท็จจริงจริง จริงเท็จไม่ใช่เรื่องสำคัญ ที่สำคัญก็คือชื่อเสียงบารมีของเรายิ่งสูงก็จะยิ่งสามารถปกป้องผู้คนในหุบเขาหมื่นบุปผาไว้ได้ เข้าใจหรือไม่’

เรื่องในอดีตปรากฏขึ้นมาตรงหน้าอย่างชัดเจน อูอีเสวี่ยดึงจิตใจจากความคิดคำนึงกลับมาสู่ปัจจุบัน ปากก็พึมพำขึ้น

“อาจารย์วางใจ ศิษย์เข้าใจ…”

นับว่านางไม่ผิดต่อคำสั่งเสียของอาจารย์ ก่อนหุบเขาหมื่นบุปผาจะถูกโจมตีก็ได้แบ่งกลุ่มผู้คนในหุบเขาให้ทุกคนแยกย้ายกันหนีไปก่อนแล้ว ลดการบาดเจ็บล้มตายลง จากนั้นก็ให้ผู้คุมกฎทั้งสี่ฝ่าวงล้อมออกไป ท้ายที่สุดก็ใช้แผนไม่ระวังร่วงตกลงมาในหุบเหวยุติเรื่องทั้งหมด

เวลานี้คนในยุทธภพคงเข้าใจว่านางตกลงมาร่างแหลกละเอียด มีเพียงต้องให้ทุกคนเห็นว่านางตายแล้วจึงจะไม่ไล่ตามสังหารนางไม่จบไม่สิ้น