ความตึงเครียดติดต่อกันมาหลายวันคลี่คลายลงแล้ว กระทั่งถึงตอนนี้นางจึงรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก เบาสบายไปทั้งตัว ราวกับเพียงลมพัดมาก็จะลอยไปเช่นนั้น แม้แต่เสียงนกร้องจ้อกแจ้กในละแวกใกล้เคียงก็ไพเราะราวกับเสียงจากสรวงสวรรค์
นางหัวเราะออกมาด้วยความสบายใจ เสพสุขจากความสงบเงียบ กระทั่งเห็นเสื้อผ้าที่ถูกลมพัดปลิวขึ้นมา ดูเหมือนจะใหญ่เกินไปสักหน่อย ครั้นแล้วจึงเริ่มรู้สึกประหลาดใจขึ้นมา เสื้อผ้าของนางขาดแล้วหรือ หาไม่เหตุใดจึงหลวมโพรกเพรก
เอ๋? แขนเสื้อของนางเหตุใดจึงยาวเช่นนี้…เดี๋ยวก่อน มือของนางเหตุใดจึงเล็กเช่นนี้ อูอีเสวี่ยอึ้งตะลึง นางจ้องมองมือน้อยๆ ของตนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา ไม่ใช่แขนเสื้อเปลี่ยนเป็นยาวขึ้น หากแต่มือของนางเปลี่ยนเป็นเล็กลง!
หลังอาการตกตะลึงพรึงเพริด ความตื่นตระหนกจนตัวเย็นเฉียบก็จู่โจมเข้ามาทันที นางเป็นอะไรไป เกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของนาง!
นางลนลานจะแกะเถาวัลย์ที่พันตัวออก จากนั้นก็ไปหาสระน้ำสักแห่งส่องดูร่างของตน ที่แท้แล้วเปลี่ยนเป็นเช่นใด ใครจะรู้เพิ่งจะออกแรงกลับพบว่าตนถึงกับใช้พลังวัตรออกมาไม่ได้ ขณะที่นางกำลังตื่นตระหนกตกใจอยู่นั้น เถาวัลย์พลันคลายออก ร่างของนางร่วงหล่นลงไปทันที
“อ๊า!” นางส่งเสียงร้องอุทานจึงพบว่ากระทั่งเสียงก็เปลี่ยนไปด้วย
นางร่วงหล่นลงสู่พื้น ความเจ็บปวดที่คาดเดาไว้ล่วงหน้าไม่ได้จู่โจมมา รอจนนางได้สติกลับคืนมาจึงพบว่าที่ใต้ก้นมีใบไม้กองหนาอยู่ชั้นหนึ่ง ด้วยเหตุนี้นางจึงไม่เจ็บ นางรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้น ร้อนใจอยากจะดูว่าแท้แล้วเกิดอะไรขึ้นกับร่างกายของตน มองไปก็เห็นที่ด้านหน้าไม่ไกลมีแอ่งน้ำอยู่แห่งหนึ่ง นางวิ่งตึกตักไปที่แอ่งน้ำ ภาพที่สะท้อนให้เห็นบนผิวน้ำเป็นดวงหน้าน้อยๆ นุ่มนิ่มไร้เดียงสาดวงหนึ่ง
นางตกใจอึ้งตะลึงไปอีกครั้ง นางจำดวงหน้านี้ได้ ตอนนางอายุหกขวบก็รูปร่างหน้าตาเช่นนี้!
สวรรค์! ถึงกับกลับไปเป็นเด็กอีกครั้งหรือ!
อูอีเสวี่ยตื่นตระหนกตกใจอย่างใหญ่หลวง นางนั่งตะลึงทึ่มทื่ออยู่ที่ริมน้ำ มองจ้องเงาสะท้อนในน้ำ นางมองแล้วมองอีก ยังลูบๆ ใบหน้าของตน สงสัยว่าตนเองใช่กำลังฝันไปหรือไม่
นางหยิกตนเองแรงๆ และเจ็บจนน้ำตาเอ่อ!
“นี่จะเป็นไปได้อย่างไร เหตุใดข้าจึงกลายเป็นเด็กไปได้” นางพูดกับตนเองด้วยความหวาดหวั่น แม้แต่เสียงก็เป็นเสียงนุ่มนิ่มไร้เดียงสาของเด็ก จากนั้นก็มองมือเล็กๆ เท้าเล็กๆ ร่างกายเล็กๆ ของตน
แล้วหน้าอกเล่า…แบนราบ!
นางสีหน้าซีดเผือด คิดในใจว่าจบกัน สวรรค์ล้อเล่นกับนางครั้งใหญ่ กลายเป็นแบบนี้ยังจะให้คนมีชีวิตอยู่ต่อไปหรือไม่เล่า!
บนโลกที่สับสนวุ่นวายนี้ นางเด็กผู้หญิงไร้ที่พึ่งพาคนหนึ่ง อย่าว่าแต่สัตว์ดุร้ายในป่า ต่อให้ไม่ถูกจับกิน ออกจากป่าไปก็ต้องถูกคนเลวจับตัวไปขาย!
“สงบใจ ข้าต้องสงบใจ…” อูอีเสวี่ยปลอบใจตนเองไม่หยุด คล้ายว่าถ้าไม่ทำเช่นนี้นางก็จะไม่อาจสงบใจลงได้
ในเวลาเช่นนี้สับสนว้าวุ่นไม่ใช่หนทางที่ดี นางจะต้องสงบเยือกเย็นขบคิดให้ดี
ประมุขหุบเขาหมื่นบุปผาทุกยุคทุกสมัยล้วนต้องฝึกวิชาลับเฉพาะของสำนัก ‘วิชาบุปผาบิดเกลียว’ อาจารย์บอกวรยุทธ์นี้ปฐมาจารย์เป็นผู้คิดค้นขึ้น เหมาะให้สตรีฝึกฝนเป็นที่สุด มีประสิทธิภาพในการหยุดความชรา ช่วยให้ความงามของสตรีไม่เสื่อมถอย แต่วรยุทธ์นี้ขัดต่อหลักธรรมแห่งสวรรค์ จำเป็นต้องระมัดระวังไม่อาจให้ธาตุไฟเข้าแทรก ถ้าธาตุไฟเข้าแทรกก็จะเกิดการสวนทางย้อนกลับ…ช้าก่อน! สวนทางย้อนกลับหรือ
ความหมายของการสวนทางย้อนกลับก็คือจะกลับกลายเป็นเด็กหรือ นี่นางถูกธาตุไฟเข้าแทรกหรือไร
อูอีเสวี่ยนึกได้ว่าตอนอยู่บนต้นไม้เมื่อครู่ก่อน นางก็พบว่าจุดตันเถียนของตนว่างเปล่า ไม่อาจใช้พลังวัตรออกมาได้ นางรีบลงนั่งขัดสมาธิ ปิดกั้นลมหายใจโคจรลมปราณ กลับพบว่าหาแก่นพลังในร่างไม่พบ นางไม่ยอมแพ้ หลังจากสูดลมหายใจเข้าออกลึกๆ ครั้งหนึ่งก็ฝืนโคจรลมปราณไปที่จุดตันเถียน หลังจากทำติดต่อกันอยู่หลายครั้งนางไม่เพียงรวบรวมพลังวัตรไม่ได้ ยังเหนื่อยจนเหงื่อเย็นซึมออกมา ฉับพลันนั้นเองในลำคอมีกลิ่นคาวเค็มทะลักขึ้นมา นางกระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง
